sk1

Σεραφείμ Αθ. Κοτρώτσος

Ηλεκτρολόγος Μηχανικός & Μηχ. Η/Υ, Διδάκτωρ ΕΜΠ, MBA International 
Συνιδρυτής τεχνολογικής startup στον χώρο του λογισμικού για τηλεπικοινωνίες

 

Προσωπική ιστοσελίδα

Google-Celosia-OrangeFacebook-Celosia-OrangeLinkedIn-Celosia-OrangeTwitterBird-Celosia-OrangeMail-Celosia-Orange

Newsletters

Εγγραφή

Εάν θέλετε να λαμβάνετε ενημερώσεις συμπληρώστε το όνομα και το email σας. Σεβόμαστε το χρόνο σας και δεν σκοπεύουμε να σας βομβαρδίσουμε. Μπορείτε ανά πάσα στιγμή να επιλέξετε να σταματήσετε να λαμβάνετε νέα μας.

Πώς μπορεί το ασφαλιστικό να πάψει να είναι ληστρικό

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in MarketΝews

Ο πόλεμος των γενεών Στο συνταξιοδοτικό το μέγεθος μετράει. Και δυστυχώς δεν υπάρχει το ένα μέγεθος που να κάνει σε όλους.

Όσο επιχειρείται να βρεθεί το μέγεθος των παροχών οι οποίες θα είναι ταυτόχρονα επαρκώς μεγάλες για όλους και ταυτόχρονα επαρκώς μικρές ώστε να απαιτούν εισφορές που το σύνολο των εργαζομένων και επιτηδευματιών θα μπορούν να αναλαμβάνουν αγόγγυστα, είναι μάλλον απίθανο να καταλήξουμε σε αποτέλεσμα. Έχουμε χάσει από την εκφώνηση του προβλήματος. Γιατί πολύ απλά στον σύγχρονο ελεύθερο κόσμο - ακόμα και για τον Έλληνα - υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές. Και σε έναν τέτοιο κόσμο δεν είναι ούτε αναγκαίο, αλλά ούτε εφικτό το κράτος να δώσει όλες τις λύσεις σε όλα τα προβλήματα.

Όμως είναι αρκετό και απόλυτα αναγκαίο να διαμορφώνει κατάλληλες συνθήκες ώστε να εξασφαλίζει:

α) ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των αντικρουόμενων συμφερόντων,

β) πλαίσιο ώστε να μπορούν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι να διαμορφώνουν τις συμφωνίες που τους ταιριάζουν, κάθε φορά.

Οι παραπάνω προκλήσεις στη σημερινή Ελλάδα μπορούν να απαντηθούν αν το κράτος αντιμετωπίσει το συνταξιοδοτικό με τα παρακάτω και μόνο μέτρα:

  1. Κλείδωμα της δαπάνης που προτίθεται να καλύπτει το κράτος από τον προϋπολογισμό της κεντρικής κυβέρνησης και μετατροπή της σε ποσό ανά ασφαλισμένο που θα επιδοτεί προς τα ταμεία.
  2. Πλήρης διαχωρισμός συντάξεων και προνοιακών επιδομάτων που πρέπει να αφορούν τους πραγματικά αδύνατους.
  3. Πλήρη απόσυρση του κράτους από τη διοίκηση των δημόσιων συνταξιοδοτικών ταμείων και μεταβίβασή της στην γενική συνέλευση των ασφαλισμένων τους. Εκεί θα αποφασιστούν και οι όροι λειτουργίας του κάθε ταμείου ή ακόμα ενδεχόμενες συγχωνεύσεις / απορροφήσεις ταμείων.
  4. Θεσμοθέτηση της ελεύθερης επιλογής συνταξιοδοτικού φορέα, με δυνατότητα των ασφαλισμένων να μεταφέρουν τα συνταξιοδοτικά τους δικαιώματα από έναν φορέα σε άλλον της επιλογής τους, δημόσιο ή ιδιωτικό.

Μετά από τα παραπάνω όλα θα πάρουν το δρόμο τους. Και η παραγωγή βεβαιότατα θα πάρει τον δικό της.

Το παρόν άρθρο αποτελεί προδημοσίευση της αναλυτικότερης τεκμηρίωσης της πρότασης. Σύντομα περισσότερες λεπτομέρειες θα ακολουθήσουν με  την αναλυτική δημοσίευση.

(πρώτη δημοσίευση στο MarketNews.gr)

Διαρροή εγκεφάλων: μια θεραπεύσιμη μορφή καρκίνου

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in MarketΝews

marketnews egkefalos 31Κλείνει επταετία η ύφεση στην πατρίδα μας. Για την ώρα δεν διακρίνεται κάποια αναστροφή της πορείας στον ορίζοντα. Ο χρόνος κυλάει χωρίς να διαμορφώνεται ένα νέο πειστικό αφήγημα για την ελληνική κοινωνία. Χωρίς ένα νέο όραμα πάνω στο οποίο οι παραγωγικές δυνάμεις να συμμαχήσουν και τα υπόλοιπα τμήματα της κοινωνίας να αποδεχτούν ως ζητούμενο, ακόμα κι αν απαιτεί θυσίες. Όχι ότι λείπουν οι θυσίες, αλλά στερούνται βιώσιμης στόχευσης.

Και η λεγόμενη «διαρροή εγκεφάλων» όχι απλώς δεν ανακόπτεται, αλλά εντείνεται. Χωρίς να έχω πρόχειρα τα στατιστικά στοιχεία, έχω την αίσθηση ότι το δεύτερο μισό του 2015 ενδεχομένως καταγράφουμε αρνητικό ρεκόρ στις σχετικές επιδόσεις μας.

Πάντα Έλληνες έφευγαν στο εξωτερικό. Πάντα υπήρχαν συμπατριώτες μας τους οποίους για διάφορους λόγους δεν χώραγε το στενό πλαίσιο της πατρίδας μας. Μόνο που τώρα η υπόθεση δεν αφορά αυτή την ιδιαίτερη κατηγορία μόνο. Δεν αφορά τους λίγους που έχουν τόσο μεγάλη δίψα για κάτι διαφορετικό, αλλά σειρά από καθημερινούς ανθρώπους που υπό άλλες συνθήκες θα ζούσαν και θα δημιουργούσαν εδώ. Ανθρώπους που φεύγοντας κάνουν τη χώρα μας πολύ φτωχότερη. Αλλά ας δούμε τις επιμέρους κατηγορίες.

Πρώτα από όλα ας εξετάσουμε τους πολύ νέους, αυτούς που τελειώνουν τις σπουδές τους και αναζητούν ακόμα και την πρώτη τους εργασία εκτός Ελλάδος. Το φαινόμενο αυτό στο παρελθόν αφορούσε ελάχιστους. Ακόμα και οι οικογένειες που έστελναν τα παιδιά τους για σπουδές στο εξωτερικό συνήθως τους ξεκαθάριζαν ότι μόλις ολοκληρώσουν τους περιμένει κάποια δουλειά στρωμένη, κάποια θέση προγραμματισμένη ή έστω ένα πλαίσιο υποστήριξης για τα πρώτα τους επαγγελματικά ή / και οικογενειακά βήματα. Αυτός ο μηχανισμός εξασφάλιζε ότι οι περισσότεροι θα επέστρεφαν είτε αμέσως μετά την ολοκλήρωση των σπουδών, είτε ελάχιστα χρόνια μετά.

Σήμερα τα δεδομένα έχουν αντιστραφεί. Πολλές οικογένειες στερούμενες πολλά στέλνουν τα παιδιά στο εξωτερικό με ευχή και συμβουλή να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να μείνουν εκεί. Αλλά και οι νέοι που σπουδάζουν εντός της χώρας εξετάζουν έντονα την αναζήτηση δουλειάς εκτός Ελλάδος ακριβώς μετά τις σπουδές τους. Αφενός γιατί η ανεργία στους νέους θερίζει (>60%) κι αφετέρου γιατί οι περισσότεροι απόφοιτοι γνωρίζουν ότι εντός της χώρας είναι αρκετά δύσκολο να βρουν κάποια εργασία στο αντικείμενο των σπουδών τους, ιδιαίτερα αν έχουν σπουδάσει κάτι εξειδικευμένο. Φυσικά οι περισσότεροι αδυνατούν να βρουν μια εργασία που να τους εξασφαλίζει μια αξιοπρεπή ζωή έξω από την πατρογονική στέγη. Για να φτιάξουν δική τους οικογένεια ούτε λόγος να γίνεται.

Σε κάποιο βαθμό η διαρροή νέων πτυχιούχων δεν έχει μόνο αρνητικές επιπτώσεις. Οι νέοι πτυχιούχοι φεύγοντας στο εξωτερικό εμπλουτίζουν τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους και αν κάποια στιγμή στο μέλλον επιστρέψουν στη χώρα, είναι σίγουρο ότι θα φέρουν μαζί τους πίσω πολύτιμες γνώσεις, δεξιότητες και διασυνδέσεις. Παράλληλα, σε κάποιο βαθμό στηρίζουν την κατανάλωση εντός της χώρας, μειώνοντας ελαφρά τον αντίκτυπο της ύφεσης. Όμως κανείς δεν ξέρει αν θα επιστρέψουν. Θα εξαρτηθεί από την πορεία της χώρας μετά από μια ή περισσότερες δεκαετίες. Έχουμε δηλαδή μια άμεση ζημία, ένα έμμεσο όφελος κι ένα μεγάλο ερωτηματικό για το μέλλον.

Όμως εκτός από τους νέους Έλληνες μετανάστες, το πιο ανησυχητικό φαινόμενο είναι αυτό με τους μεταναστεύοντες σε ηλικίες 35 – 55 ετών. Εδώ μιλάμε για πολύ δυσμενέστερη εξέλιξη. Μιλάμε για ανθρώπους στις πιο παραγωγικές ηλικίες, ανθρώπους που έχουν πλέον όλες τις γνώσεις, εμπειρίες και δυνατότητες να παράγουν υψηλή προστιθέμενη αξία, αλλά …

Αλλά, είτε το ελληνικό «οικοσύστημα» δεν τους το επιτρέπει, οδηγώντας τους να κάνουν αντιπαραγωγικές εργασίες ή να μένουν άνεργοι. Όλοι καταδικάζονται σε απαγορευτική για τις ανάγκες τους αγοραστική δύναμη, γιατί μεγάλο μέρος του ψαλιδισμένου διαθέσιμου εισοδήματός τους καταναλώνεται υπέρ των … αόρατων συμπολιτών που έχουν αναλάβει να «προστατεύουν». Ποιοι είναι αυτοί; Ας δούμε κάποιους αριθμούς.

Είμαστε λίγοι περισσότεροι από 10 εκατομμύρια σε αυτή τη χώρα. Οι συνταξιούχοι ξεπερνούν τα 3 εκατομμύρια και συνεχίζουν να αυξάνουν με γοργούς ρυθμούς. Ο ευρύτερος δημόσιος τομέας συνεχίζει να αριθμεί περίπου ακόμα 1 εκατομμύριο. Λίγο πάνω από 1 εκατομμύριο είναι οι μαθητές και οι φοιτητές. Έχουμε τέλος 1,5 εκατομμύριο άνεργους, μέρος των οποίων ημιαπασχολείται αδήλωτα, ίσα για να κλείνει μερικές τρύπες στον οικογενειακό προϋπολογισμό. Ως εδώ έχουμε φθάσει τα 6,5 εκατομμύρια πολιτών χωρίς καθαρή συνεισφορά στο συλλογικό ταμείο. Συνεχίζοντας, οι αυτοαπασχολούμενοι είναι λίγο περισσότεροι από 1 εκατομμύριο, από τους οποίους η συντριπτική πλειονότητα φυτοζωεί με αποτέλεσμα να παράγει πολύ χαμηλό εισόδημα, να χρωστάει ασφαλιστικές εισφορές και να βρίσκεται στο όριο της ημιαπασχόλησης ή ακόμα και της ανεργίας. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι από τους αυτοαπασχολούμενους συνεισφέρουν θετικά στο κοινό μας κρατικό ταμείο περίπου μισό εκατομμύριο (στην πραγματικότητα είναι λιγότεροι). Έχουμε ακόμα λίγο περισσότερους από 2,5 εκατομμύρια μισθωτούς ιδιωτικού τομέα, πλήρους ή μερικής απασχόλησης. Από αυτούς η απόλυτα συντριπτική πλειονότητα βρίσκεται σε εισοδηματικό επίπεδο από 350 ευρώ μέχρι και περί τα 1000 ευρώ μηνιαίως. Προφανώς αυτή η ομάδα εργαζομένων ελάχιστα μπορεί να εισφέρει στο κοινό ταμείο από το φόρο εισοδήματός της και τις ασφαλιστικές της εισφορές. Το ακριβό προϊόν των κρατικών και ασφαλιστικών μας υπηρεσιών κοστίζει πιθανότατα πολλαπλάσια των άμεσων συνεισφορών τους. Συνεπώς το «κάρο» των δημόσιων εσόδων αναγκαστικά το σέρνουν τα μόνιμα υποζύγια, δηλαδή οι λίγοι αυτοαπασχολούμενοι που συνεχίζουν να είναι σημαντικά κερδοφόροι, αλλά και φορολογικά και ασφαλιστικά ενήμεροι, καθώς και οι εξίσου λίγοι μισθωτοί που συνεχίζουν να έχουν σχετικά υψηλές απολαβές για να τις (εις)φορολογεί ληστρικά το κράτος. Δηλαδή, εντελώς πρακτικά λίγο περισσότεροι από 1 εκατομμύριο άνθρωποι καλούνται να παράγουν για να στηρίξουν το βιοτικό επίπεδο και τις κακής ποιότητας και πανάκριβες κρατικές παροχές των υπολοίπων σχεδόν 9 εκατομμυρίων.

Πρακτικά ο μεσήλικας παραγωγικός εργαζόμενος ή αυτοαπασχολούμενος στην Ελλάδα έχει ατύπως αναλάβει υπό την προστασία του άλλους 9 συμπολίτες του χωρίς ποτέ να ρωτήθηκε γι’ αυτό. Έχει υποχρεωθεί να δουλεύει κατά μόλις 10% για τις δικές του καταναλωτικές ή αποταμιευτικές ανάγκες και κατά 90% για το κοινωνικό σύνολο. Δουλεύει ας πούμε 8,5 μήνες το χρόνο για άλλους και 1,5 μήνα για τον εαυτό του. Προφανώς αυτό ξεπερνά κατά πολύ οποιαδήποτε έννοια κοινωνικής αλληλεγγύης. Λογικό είναι λοιπόν ολοένα και πιο λίγοι να το ανέχονται. Ακόμα λιγότεροι το αντέχουν.

Αυτό στην ουσία στέλνει μεσαίας ηλικίας και υψηλής εξειδίκευσης και ικανοτήτων Έλληνες στο εξωτερικό. Τους διώχνουν ακριβώς οι άλλοι 9 που ζουν από αυτούς. Τους διώχνουν αντί να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να τους κρατήσουν εδώ.

Φεύγουν μια ωραία συννεφιασμένη πρωία άνθρωποι που μόχθησαν για να αποκτήσουν σπίτια, να στήσουν επιχειρήσεις, να αναπτύξουν τεχνογνωσία και να διακριθούν στον τομέα τους. Φεύγουν γιατί υποσυνείδητα αντιλαμβάνονται ότι είναι ανάγκη να «απαλλαγούν» από αρκετούς από τους 9 που έχουν αναλάβει να συντηρούν. Να περιορίσουν τον αριθμό στα 2 - 3 (κατά μέσο όρο) μέλη της οικογένειά τους και να προσπαθήσουν να κάνουν το «κάρο» τους να τρέχει πιο γρήγορα, με λιγότερο βάρος, σε έναν άλλο δρόμο, με πολύ λιγότερες «λακκούβες», όπως ο δρόμος που βρίσκουν στις χώρες προορισμού τους.

Και βέβαια οι φυγή αυτών των ανθρώπων μπορεί επίσης να στηρίζει την εγχώρια ζήτηση σε κάποιο βαθμό, από τα χρήματα που δαπανούν για τις οικογένειές τους όσο καιρό αυτές μείνουν πίσω, από τα χρήματα που ξοδεύουν στις διακοπές τους ως τουρίστες πια στην Ελλάδα και από τους φόρους που πιθανώς συνεχίζουν να καταβάλουν για περιουσιακά στοιχεία τους στην Ελλάδα, όμως η χώρα χάνει οριστικά έναν πολύτιμο συνδυασμό από πράγματα: χάνει αυτούς ακριβώς που θα μπορούσαν με την εμπειρία τους να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας. Χάνει αυτούς ακριβώς που θα δημιουργούσαν προστιθέμενη αξία και ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Χάνει για πάντα ένα τεράστιο παραγωγικό απόθεμα για την δημιουργία του οποίου η χώρα επένδυσε επί πολλά χρόνια δημόσιους και ιδιωτικούς πόρους, μέχρι αυτοί οι άνθρωποι να φθάσουν σε αυτό το σημείο. Χάνει μια τεράστια ευκαιρία να κερδίσει από τις ιδέες τους, τις πράξεις τους και τις δραστηριότητές τους, οι οποίες θα δημιουργήσουν προστιθέμενη αξία σε μια άλλη χώρα, τη νέα τους πατρίδα. Χάνει ευκαιρίες για εξωστρέφεια και νίκες στον παγκόσμιο ανταγωνισμό των χωρών για τον καταμερισμό εργασίας (και πλούτου). 

Διώχνει τα μικρά αλλά και τα μεγαλύτερα παιδιά της η χώρα υπονομεύοντας καθημερινά το μέλλον της. Και μην ξεγελιόμαστε, η διαρροή εγκεφάλων δεν είναι αποτέλεσμα έξωθεν επιβεβλημένης ύφεσης. Η ύφεση και η ανεργία είναι δυο πληγές που αποτελούν απλώς παρενέργειες. Είναι υποπροϊόντα άλλων βαθύτερων προβλημάτων. Η φυγή των υψηλής τεχνογνωσίας συμπολιτών μας είναι απόρροια α) ενός αδιέξοδου, άδικου και καταστροφικού ασφαλιστικού συστήματος που έχει ζημιώσει τα κρατικά ταμεία μόνο από το 2000 και μετά πάνω από 200 δις, β) ενός παρωχημένου, αντιπαραγωγικού, διεφθαρμένου και ευνοιοκρατικού δημόσιου τομέα που εξασφαλίζει ότι δεν πρόκειται ποτέ να αναπτυχθεί ο μη κρατικός τομέας της οικονομίας χωρίς αθρόα εισροή κρατικών ή διακρατικών πόρων, και γ) ενός κλειστού, ολιγαρχικού και ανελεύθερου θεσμικού πλαισίου που εξαφανίζει κάθε ενδεχόμενη ευκαιρία για δημιουργικές ανατροπές στην παραγωγική οικονομία, αποστερώντας από κάθε επινοητικό Έλληνα τη δυνατότητα να κάνει νόμιμα κάτι καινούριο εντός της χώρας του.

Αυτά είναι τα προβλήματα της χώρας, τα οποία δημιούργησε με πολύ κόπο και συνέπεια η πολιτική και οικονομική μας ελίτ στο πλαίσιο μιας παρά φύσιν, σιωπηρής συμμαχίας δήθεν δεξιών και δήθεν αριστερών, του παρελθόντος και του παρόντος, που καθόλου δεν ενοχλούνται από την διαρροή «εγκεφάλων». Κάθε Έλληνας που μεταναστεύει θεωρούν πως είναι ένα πρόβλημα λιγότερο για αυτούς.

Και ο μέσος πολίτης συνεχίζει να ζει στην άρνηση. Αρνείται επί μακρόν να αναγνωρίσει το πρόβλημα είτε λόγω αδιαφορίας, είτε λόγω αδυναμίας, είτε λόγω πολιτικής ανωριμότητας. Κι όσο δεν συμφωνούμε ως προς τις βασικές αιτίες, είναι μάλλον απίθανο να λύσουμε το πρόβλημα. Θα εξαπλώνεται σαν καρκίνος, τρώγοντας κάθε ζωτικό κύτταρο της χώρας.

Εκτός αν …

Εκτός αν έστω και τώρα τα αλλάξουμε ματιά. Αν σταματήσουμε να στηρίζουμε τις ελπίδες μας στον εκάστοτε παραμυθά. Αν αντιπαρατάξουμε έναν νέο διαφωτισμό. Αν δημιουργήσουμε μια σύγχρονη ελληνική αναγέννηση.

(πρώτη δημοσίευση: MarketNews.gr)

Γιατί πολιτική, γιατί με το Ποτάμι

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in MarketΝews

To-Potami-logo-transparent-500x500Διαρκές κίνητρό μου για την ενεργή ενασχόληση με τα κοινά είναι η αίσθηση ανεκπλήρωτων δυνατοτήτων. Είναι όλα αυτά που εμείς οι Έλληνες έχουμε τις προδιαγραφές να  επιτυγχάνουμε, αλλά κάποια πράγματα στη χώρα μας εμποδίζουν την πραγματοποίησή τους. Μου είναι αδύνατο να συμφιλιωθώ με αυτή την πραγματικότητα. Αισθάνομαι υπεύθυνος να συμβάλλω ενεργά στο να αλλάξει ο κόσμος στον οποίο ζω και μεγαλώνω τα παιδιά μου.

Οι αλλαγές που πρέπει να πραγματοποιήσουμε είναι αναρίθμητες. Δυστυχώς ελάχιστα τις συζητάμε και ακόμα λιγότερο τις εφαρμόζουμε. Σε τίτλους μερικές από αυτές που θεωρώ πιο επείγουσες:

  1. Θεσμούς άμεσης δημοκρατίας στο πρότυπο της Ελβετίας.
  2. Πλήρης κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας και κάθε άλλου προνομίου που κάνει τους αιρετούς μη ίσους με τους υπόλοιπους πολίτες απέναντι στο νόμο.
  3. Το δικαίωμα του εκλέγεσθε να το αποκτούμε μόνο μετά την επαγγελματική καταξίωση εκτός πολιτικής.
  4. Θεσμικά κατοχυρωμένους περιορισμούς σε κρατικά ελλείμματα και δανεισμό.
  5. Αρμονική συνύπαρξη της κοινωνικής ελευθερίας και των ατομικών δικαιωμάτων με αυστηρή εφαρμογή της νομοθεσίας που προστατεύει τις αυθαιρεσίες ομάδων εις βάρος του ατόμου.
  6. Φόρος εισοδήματος μόνο επί διαφοράς εσόδων από το σύνολο εξόδων, στη φορολόγηση φυσικών προσώπων, επαγγελματιών και μικρών επιχειρήσεων.
  7. Ευθυγράμμιση όλων των συντάξεων σε ύψος που να αντιστοιχεί στο αποταμιευμένο κεφάλαιο εισφορών σύνταξης με δημιουργία ατομικού λογαριασμού ασφαλισμένου που να απεικονίζει το δικαιούμενο συνολικό ποσό και εναλλακτικούς τρόπους παροχής του.
  8. Απελευθέρωση όλων των ασφαλιστικών υπηρεσιών σύνταξης, εφάπαξ και υγείας προς τον ιδιωτικό τομέα.
  9. Αποσύνδεση των πανεπιστημίων και των σχολείων από το κράτος και μεταφορά όλων των οικονομικών πόρων στους δικαιούχους φοιτητές/μαθητές με σταθμισμένα βάουτσερ εκπαίδευσης.
  10. Συνταγματική αναθεώρηση με έμφαση στα δημοκρατικά αντίβαρα, την ξεκάθαρη διάκριση των εξουσιών με απόλυτο ασυμβίβαστο εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας αλλά και πλήρη αποσύνδεση της δικαστικής εξουσίας από την εκάστοτε κυβέρνηση και βουλή.
  11. Ασφάλεια κάθε επένδυσης για 10 χρόνια από αλλαγές του θεσμικού πλαισίου επί το δυσμενέστερο.
  12. Λογοδοσία και αξιολόγηση παντού με θετική ενίσχυση της υψηλής επίδοσης, αντικίνητρα και εναλλακτικούς δρόμους για την ανεπαρκή.
  13. Ταχεία απόδοση δικαιοσύνης με υποχρεωτική διαιτησία σε όλες τις υποθέσεις από σώμα έμπειρων ιδιωτών νομικών.
  14. Απλοποίηση και παγιοποίηση της βασικής νομοθεσίας επιλέγοντας και προσαρμόζοντας πρότυπο προηγμένης χώρας που μας ταιριάζει (π.χ. Ιρλανδίας).
  15. Ανεξάρτητο συνταγματικό δικαστήριο.
  16. Διασφάλιση ελαχίστου επιπέδου διαβίωσης με παροχές σε είδος στους αδυνάτους.
  17. Καμία επιχορήγηση σε χρήμα, μόνο σε είδος με διαφανείς, πλήρως ηλεκτρονικές διαδικασίες προμήθειας.
  18. Πλήρη ψηφιοποίηση των κρατικών υπηρεσιών και περιορισμός της εμπλοκής τους σε τομείς πέραν της άμυνας, της ασφάλειας, της δικαιοσύνης και της δημιουργίας βασικών υποδομών.
  19. Αποσύνδεση σειράς από τομέων από την κεντρική εξουσία.
  20. Κατάργηση βουλευτικών συντάξεων και γενικά συντάξεων από αιρετά αξιώματα.
  21. Κίνητρα για ψηφιακές συναλλαγές.

Για να γίνουν οι μεγάλες αλλαγές χρειάζεται σύνθεση διαφορετικών σχολών σκέψεων και αντιλήψεων. Γιατί κανείς δεν κατέχει την καθολική αλήθεια. Γιατί ακόμα, κανείς μόνος του δεν μπορεί να δημιουργήσει αλλαγή χωρίς την στήριξη του μεγαλύτερου μέρους και των πιο ενεργών στρωμάτων της κοινωνίας.

Η Επιτροπή Διαλόγου του Ποταμιού είναι το πρόπλασμα από το οποίο μπορεί να προχωρήσει η αναγκαία για τη χώρα σύνθεση. Γι’ αυτό συμμετέχω στην προσπάθεια του Ποταμιού και στις εκλογές του Σεπτέμβρη ‘15 ως υποψήφιος στην περιφέρειας Αττικής. 

(πρώτη δημοσίευση: http://marketnews.gr/article/286499/giati_politiki_giati_me_to_potami

Ελλάδα και θεσμοί συζητούν τηλεοπτικά για τη μαθητική σύνταξη

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in MarketΝews

Ήμουν σε επαγγελματικό ταξίδι όταν έλαβα μήνυμα από επίλεκτα μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων του σχολείου στο οποίο φοιτούν τα δυο μεγαλύτερα παιδιά μου, σχετικά με την οργάνωση της τελικής γιορτής για τη φετινή σχολική χρονιά. Μου έγραφαν αναλυτικά το πρόγραμμα στο οποίο είχαν καταλήξει ότι θα παρουσίαζε κάθε τμήμα των συστεγαζόμενων δημοτικών μας. «Το Α1 τραγούδι, το Α2 χορευτικό, … το Γ1 δρώμενο, … και το Ε1 ένα πολιτικό σκέτς με όλους αυτούς που βλέπουμε κάθε βράδυ στις ειδήσεις, το οποίο θα ετοιμάσεις εσύ». Χαμογέλασα. Μόλις συγκέντρωσα τον αριθμό των μαθητών που δήλωσαν ενδιαφέρον να παίξουν σε ένα τέτοιο σκέτς άρχισα το γράψιμο ώστε να διαμορφώσω ρόλους για όλους, προσπαθώντας να πετύχω κάποια ισορροπία μεταξύ απλότητας (δεδομένης της ηλικίας), διασκέδαση για τους συμμετέχοντες και τους θεατές, αλλά και σάτιρα όσων βιώνουμε. Ελπίζω το κείμενο που ακολουθεί να πέτυχε τους στόχους. Θα παιχτεί ζωντανά στη γιορτή που οργανώνουμε οι γονείς των συστεγαζόμενων 1ου Δημοτικού Δροσιάς και 3ου Δημοτικού Διονύσου (Λ. Σταμάτας 25Α, Δροσιά Αττικής, www.facebook.com/DimotikoDrosias) την Τετάρτη 10 Ιουνίου στις 7 μ.μ.. Ακολουθεί το κείμενο του σεναρίου.

Πάνελ ειδήσεων, στη μέση η παρουσιάστρια, θέσεις στο πλάι της για τους καλεσμένους. Στο φόντο από πίσω ένας χάρτης της Ελλάδος με τίτλο «Ενημέρωση των 8:00 από το Δροσιά TV». Το φόντο στην πορεία μπορεί να αλλάζει κάθε φορά που αναγγέλλεται ένας καλεσμένος (βλέπε πιο κάτω) με φωτογραφία του και μετά να επανέρχεται το αρχικό.

Οπτικοακουστικό σήμα ειδήσεων. Ανάβει ο προβολέας, ανοίγει η αυλαία και εισέρχεται στη σκηνή η παρουσιάστρια (Έλλη Στάη) φωτισμένη από τον προβολέα ακριβώς στο κέντρο.

Έλλη Στάη: «Καλησπέρα σας κυρίες και κύριοι. Είμαι η Έλλη Στάη και στα επόμενα λεπτά θα έχετε το μοναδικό προνόμιο να ενημερωθείτε μέσα από τα πανέμορφα μάτια μου.» (Γουρλώνει τα μάτια και κοιτάζει δεξιά κι αριστερά χαμογελώντας για να βεβαιωθεί ότι όλοι την είδαν καλά, ιδιαίτερα τα μάτια της).

Έλλη Στάη: «Κατ’ αποκλειστικότητα στην εκπομπή μας σήμερα ένα πρόσωπο έκπληξη. Ο άνδρας που έχουν ερωτευτεί οι πιο ψαγμένες γυναίκες του κόσμου. Αυτός που σπάνια εμφανίζεται στα μέσα ενημέρωσης, ο ανεπανάληπτος, ο μοναδικός, ο - σχεδόν όσο εγώ - λαμπερός. ο Υπουργός των Οικονομικών, ο Γιάννης - με ένα νι - Βαρουφάκης.» (Ο Βαρουφάκης μπαίνει στη σκηνή και κάθετα δίπλα στην παρουσιάστρια. Μόλις σταματήσουν τα χειροκροτήματα συνεχίζουμε).

Έλλη Στάη: «Καλησπέρα Γιάννη. Πώς αισθάνεσαι που βρίσκεσαι δίπλα μου;».

Βαρουφάκης: «Καλησπέρα Έλλη, είμαι βαθιά συγκινημένος. Ξέρεις εγώ αποφεύγω τα φώτα της δημοσιότητας. Οι «χυλόπιτες» μου στους δημοσιογράφους είναι ξακουστές. Μέχρι και ο Λάρυ Κίνγκ έχει να το λέει, όμως δεν μπόρεσα να αντισταθώ στα μάτια σου. Είμαι πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι εδώ. Θέλω να πω μια καλησπέρα στην αγαπημένη μου σύντροφο. Καλησπέρα Δανάη, ελπίζω να γράφεις αυτή την εκπομπή. Τη θέλω για τη συλλογή μου.». (Εκεί η παρουσιάστρια τον κοιτάζει κάπως έντονα και τον διακόπτει βιαστικά για να σταματήσει να φλυαρεί).

Έλλη Στάη: «Εντάξει Γιάννη. Αρκετά.».

Έλλη Στάη (στρέφει ξανά το βλέμμα προς τους θεατές): «Κοντά μας επίσης μια άλλη μοναδική προσωπικότητα. Αν εμένα δεν μπορεί κανείς να με ξεχάσει για τα μάτια μου και τις εκπομπές μου, τον Γιάννη Βαρουφάκη για το πυκνό του μαλλί και τις κοστολογημένες μεταρρυθμίσεις του, ο άλλος μας καλεσμένος είναι αξέχαστος για την δαντελένια του φωνή και τις τηλε-πωλήσεις του. Ναι, είναι αλήθεια. Έχουμε κοντά μας τον Άδωνι Γεωργιάδη, γνωστό και ως Μπουμπούκο».  (Ο Άδωνις μπαίνει στη σκηνή και κάθεται από την άλλη πλευρά της παρουσιάστριας, ενώ μόλις καταλαγιάσουν τα επιφωνήματα η παρουσιάστρια συνεχίζει).

Έλλη Στάη: «Καλησπέρα Άδωνι, πώς και σε άφησε η Ευγενία να έρθεις τόσο κοντά μου; Αισθάνεται ασφαλής;»

Άδωνις: «Καλησπέρα Έλλη, η Ευγενία είναι ένας άγγελος. Καταλαβαίνει ότι αν μείνω περισσότερο από δυο ώρες μακριά από μικρόφωνα και κάμερες θα έχω πρόβλημα.».

Έλλη Στάη: «Έχουμε ακόμα κοντά μας την πιο χειραφετημένη σύγχρονη Ελληνίδα, τη μαχητική δικηγόρο και πολιτικό που πρόσφατα παντρεύτηκε – ήρωας ο σύζυγος – την Πρόεδρο της Βουλής, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου». (Η Ζωή μπαίνει στη σκηνή και κάθεται δίπλα στον Βαρουφάκη. Μόλις σταματήσουν τα επιφωνήματα η παρουσιάστρια συνεχίζει).

Έλλη Στάη: «Καλησπέρα κυρία Πρόεδρε, τι κάνετε, πώς είναι ο σύζυγος;»

Ζωή Κωνσταντοπούλου: «Είναι καλά, στέλνει αγωνιστικούς χαιρετισμούς σε εσάς και όλους τους Έλληνες. Μόνο που λείπει πολύ. Λίγο αφού παντρευτήκαμε, ΕΝΤΕΛΩΣ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΑ, άλλαξε επάγγελμα. Η νέα του δουλειά τον υποχρεώνει να ταξιδεύει συνέχεια».

Έλλη Στάη: «Α, πολύ στενάχωρο αυτό για ένα νέο ζευγάρι. Εύχομαι ένας από τους δυο σας να μπορέσει σύντομα να ακολουθήσει τον άλλον». (παύση).

Έλλη Στάη: «Κοντά μας επίσης ένας καλεσμένος από το εξωτερικό. Μια προσωπικότητα διεθνούς εμβέλειας που αγαπάμε να μισούμε στην Ελλάδα. Κυρίες και κύριοι, έχουμε κοντά μας τον Υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας, τον κύριο Σόιμπλε.».

(Ο Σόιμπλε μπαίνει με το αμαξίδιό του στην σκηνή και πλησιάζει για να λάβει θέση δίπλα στον Άδωνι. Ο Άδωνις βλέποντάς τον σηκώνεται από τη θέση του και κάνει μια μεγάλη υπόκλιση. Στη συνέχεια του φιλάει τα χέρια και του προσφέρει τη θέση του ώστε να κάτσει αυτός πιο κοντά στην όμορφη παρουσιάστρια, λέγοντας παράλληλα τα παρακάτω).

Άδωνις: «Χερ Σόιμπλε, καλωσορίσατε στο φτωχικό μας. Επιτρέψτε μου. Λάβετε τη θέση μου δίπλα στην παρουσιάστρια με τα όμορφα μάτια. Εγώ θα κάτσω ακριβώς δίπλα σας. Αν χρειαστείτε κάτι μη διστάσετε.» (Σόιμπλε και Άδωνις λαμβάνουν θέσεις από την αντίθετη πλευρά των Βαρουφάκη και Κωνσταντοπούλου, με το Σόιμπλε δίπλα στην παρουσιάστρια και τον Άδωνι έξω δεξιά).

Έλλη Στάη: «Καλωσορίσατε κ. Σόιμπλε. Αν και στη χώρα μας είστε ένα πρόσωπο για το οποίο πολλοί έχουν αρνητική γνώμη, βλέπω στο δικό μας φιλόξενο στούντιο τύχατε ιδιαίτερα θερμής υποδοχής, από έναν ορκισμένο θαυμαστή.».

Σόιμπλε, με γερμανική προφορά (σκόπιμες αλλαγές στην ορθογραφία των λέξεων ακολουθούν) και ιδιαίτερα τονισμένο το Ρ: «Για, Φράου Στάι, ο αγκαπητός Χερ Μπουμπούκος είναι πάντοτε εξυπηρετικότατος. Αν κάποια στιγκμή οι συμπατείς Έλληνες πολίτες σταματήσετε να τον εκλέγκετε, του έχω φυλάξει μια τέση στο επιτελείο μου. Μπορεί να αναλάβει να γκυαλίζει τους τροχούς από το αμαξίντιό μου. Τι λέτε, Άντωνις;»

Άδωνις: «Χερ Σόμπλε, με σκλαβώνετε. Δεν περίμενα τέτοια αναγνώριση του έργου μου. Θα μπορούσα να πάρω και την Ευγενία μαζί; Μπορεί να σας χορεύει για να σας φτιάχνει τη διάθεση.».

Σόιμπλε: «Γιαβόλ Μπουμπούκος, τα το ρυτμίσουμε το τέμα».

Έλλη Στάη: «Και κατόπιν αυτού όλο το πάνελ είναι εδώ και μπορούμε να ξεκινήσουμε τη συζήτησή μας. Ξεκινάω από εσάς κ. Βαρουφάκη. Έχετε καταθέσει τις κοστολογημένες μεταρρυθμίσεις σας στους θεσμούς;»

Βαρουφάκης: «Βεβαίως και τις έχω καταθέσει. Εν συντομία μπορώ να σας πω τους βασικούς άξονες. Η κεντρική ιδέα προέρχεται από τον πατέρα της φιλοσοφίας, τον Σωκράτη. Συνοψίζεται στο ρητό: «Ουδείς εκών κακός», δηλαδή, κανείς δεν είναι με τη θέλησή του κακός. Συνεπώς όλοι είναι κατά βάθος καλοί. Και η κυβέρνησή μας ανταμείβει την καλοσύνη με σύνταξη για όλους από τα 18. Μόλις δηλαδή τελειώνουν οι μαθητές το σχολείο θα λαμβάνουν σύνταξη, γιατί ως γνωστόν οι δάσκαλοι τούς κουράζουν αφάνταστα. Έτσι θεσπίζουμε πρώτοι στον κόσμο τη μαθητική σύνταξη, μια σύνταξη που θα αντικαταστήσει όλες τις άλλες που υπάρχουν. Έχουμε υπολογίσει ότι με αυτό το επαναστατικό σύστημα λύνουμε μια για πάντα το ζήτημα της ανεργίας. Μέσα σε έναν μήνα θα πέσει στο 0% ακριβώς. Αλλάζουμε την Ελλάδα και την Ευρώπη. Ανάπτυξη, ανάπτυξη, ανάπτυξη!»

Σόιμπλε (εξαγριωμένος): «Μάιν Γκοτ, φράου Στάη, αυτός είναι για ντέσιμο! Ποιος ακριβώς τα πληρώνει αυτές τις συντάξεις χερ Βαρουφάκεν; Αν όλοι παίρνουν σύνταξη στα 18 ποιος τα κάνει μάτημα στους ματητές;»

Κωνσταντοπούλου (έξαλλη, φωνάζει): «ΈΝΣΤΑΣΗ! Για να σου πω Γερμαναρά, εδώ είναι Ελλάδα και κάτι φασίστες σαν κι εσένα τους πετάμε στη θάλασσα. Για πρόσεξε καλά πώς μιλάς στον αγαπητό σύντροφο και φίλο, τον Γιάννη μας».

Άδωνις: «Ζωίτσα, άσε τις μαγκιές. Εδώ μιλάει η τετράγωνη γερμανική λογική. Άσε τις ΣΥΡΙΖΟ- εξυπνάδες σου. Θα μεταρρυθμιστείτε θέλετε δεν θέλετε.».

Κωνσταντοπούλου: «ΕΝΣΤΑΣΗ! Για να σου πω Άδωνι, εγώ είμαι μια δημοκρατική αγωνίστρια της ΕΡΤ, απαιτώ σεβασμό. Άντε μη σε κάνω πακέτο και σε στείλω πίσω στη γυναίκα σου».

Άδωνις: «Κυρία Στάη παρακαλώ προστατέψτε με. Δέχομαι επίθεση.».

Βαρουφάκης: «Σας παρακαλώ. Με αυτά και με αυτά με διακόψατε και δεν πρόλαβα να σας αναπτύξω το μεγαλοφυές σχέδιό μου. Με ρωτάτε που θα βρεθούν τα λεφτά. Απαντώ: το σχέδιό μας είναι η Ελλάδα να γίνει η Φλόριντα της Ευρώπης. Η χώρα των συνταξιούχων. Και θα το πετύχουμε με ένα νόμο κι ένα άρθρο. Τα λεφτά έχουν εξασφαλιστεί. Είμαστε περίπου 11 εκατομμύρια Έλληνες. Οι κάτω των 18 είναι περίπου 1 εκατομμύριο. Άρα μας μένουν 10 εκατομμύρια προς συνταξιοδότηση. Η χρηματοδότηση του νέου συστήματος βασίζεται στην απόλυτη αλληλεγγύη. Κάθε πολίτης θα στηρίζει όλους τους υπόλοιπους. Κάθε ενήλικος θα πληρώνει ένα λεπτό του ευρώ τον χρόνο υπέρ της σύνταξης κάθε ενός συνανθρώπου του. Ένα μόνο λεπτό. Από αυτά τα λεφτά συγκεντρώνονται 100 χιλιάδες ευρώ για κάθε συνταξιούχο το χρόνο, δηλαδή πάνω από  8.300 ευρώ το μήνα σύνταξη. Υλοποιούμε τις προγραμματικές μας δεσμεύσεις. Ανάπτυξη, ανάπτυξη, ανάπτυξη!»

Άδωνις: «Κυρία Στάη ζούμε ιστορικές στιγμές. Το επόμενο νόμπελ οικονομίας ανήκει δικαιωματικά στον Γιάννη με ένα νι. Εγώ κατόπιν αυτού ετοιμάζω βαλίτσες για να μεταναστεύσω. Επειδή όμως πρέπει πρώτα να ξεφορτωθώ κάποια τελευταία κομμάτια που έχουν μείνει, θα μου επιτρέψετε να πω στους αγαπητούς τηλεθεατές ότι συνεχίζεται για λίγες μόνο ακόμα ημέρες η προσφορά μου: ένα σούπερ τάμπλετ που έχει φορτωμένα πάνω από 1000 βιβλία σε ηλεκτρονική μορφή μπορεί να γίνει δικό σας μόνο με 199 ευρώ. Προλάβετε, είναι τα τελευταία κομμάτια. Σε λίγο δεν θα υπάρχει σάλιο. Δείτε το. Είναι μοναδικό στο είδος του.». (σηκώνεται όρθιος και δείχνει ένα τάμπλετ στον κόσμο).

Κωνσταντοπούλου: «ΈΝΣΤΑΣΗ! Είστε εκτός θέματος κύριε Γεωργιάδη και κάνετε παράνομη διαφήμιση σε ενημερωτική εκπομπή. Θα σας αποβάλλω από την αίθουσα. Θα σας υποχρεώσω να σταθείτε για την υπόλοιπη συνεδρίαση όρθιος στον τοίχο με το ένα πόδι σηκωμένο. Ξέρετε τι έπαθε ένας βενζινάς που τα έβαλε μαζί μου;».

Έλλη Στάη: «Οι τηλεθεατές έχουν κυριολεκτικά σπάσει τα τηλέφωνα. Κύριε Σόιμπλε εσείς τι γνώμη έχετε για το νέο σχέδιο Βαρουφάκη;»

Σόιμπλε: «Δεν έχω αντίρρηση. Φθάνει να μην ζητήσετε άλλα λεφτά. Αν δεν θέλετε λεφτά μπορείτε να κάνετε ό,τι σας φωτίσει ο θεός. Αν με ρωτάτε την προσωπική μου γνώμη βέβαια, θα σας έλεγα ότι το σχέδιο είναι εντελώς ΑΝΟΗΤΟ. Για να μπορεί να πληρώσει ο κάθε ενήλικος 1 λεπτό για κάθε έναν από τους υπόλοιπους, χρειάζεται να πληρώνει περίπου 99.999 ευρώ το χρόνο. Νομίζετε ότι γίνεται κάτι τέτοιο;»

Κωνσταντοπούλου: «ΈΝΣΤΑΣΗ! Με με πάνω από 8 χιλιάδες ευρώ σύνταξη το μήνα δεν μπορεί κάποιος να πληρώνει ένα λεπτό τον χρόνο για κάθε συνάνθρωπό του; πού είναι η αλληλεγγύη; Μην ακούτε τον Γερμαναρά κυρία Στάη, είναι ένα ξεροκέφαλο καπιταλιστικό γουρούνι. Δεν έχει ιδέα από σοσιαλισμό και ζηλεύει το κοφτερό μυαλό του συντρόφου Γιάννη.»

Έλλη Στάη: «Αγαπητοί τηλεθεατές, πριν κλείσουμε τη σημερινή μας συζήτηση έχουμε μια ακόμα παγκόσμια αποκλειστικότητα. Μια μεγάλη έκπληξη μόνο για τους τηλεθεατές του Δροσιά TV. Στο δελτίο ειδήσεών μας σήμερα μια ακόμα καλεσμένη έκπληξη: η Πρόεδρος του Δ.Ν.Τ., η διάσημη και σχεδόν όμορφη όσο εγώ, η Κριστίν Λαγκάρντ.» (Η Λαγκάρντ μπαίνει στο χώρο και κάθεται από την πλευρά των Σόιμπλε και Άδωνι σε καρέκλα που επί τόπου στήνεται για αυτήν από κάποιον βοηθό).

Έλλη Στάη: «Καλησπέρα σας και σας ευχαριστούμε για την έκτακτη συμμετοχή σας. Πείτε μας τη γνώμη σας για τα νέα σχέδια της ελληνικής κυβέρνησης».

Κριστίν Λαγκάρντ (με γαλλική προφορά, ελαφρύ ρ και τονισμός όσο πιο πολλών λέξεων στη λήγουσα): «Ελλή ειμαί συγκινημενή που βρισκομαί κοντά σού. Ητάν ονειρό ζωής να βρεθώ στην εκπομπή σου και να μιλησώ στους τηλεθεατές του Δροσιά TV. Επιτελούς τα καταφερά σημερά. Μολίς οι σύμβουλοί μου με ενημερωσάν για το επαναστατικό σχεδιό του Βαρουφακή, καταλαβά πως είχε έρθει η στιγμή να βρεθώ εδώ. Κυριολεκτικά διακτινίστηκα για να σας προλαβώ.

Κριστίν Λαγκάρντ: «Σημερά στην εκπομπή σας θα κανώ μια καταθεσή ψυχής. Οτάν γνωρισά τον Ζαν, το Γιαννή, οπώς τον λετέ εσείς, η ζωή μου άλλαξε. Τίποτε δεν είναι πια το ιδιό. Από τότε και μετά έχω αποφασισεί πως η διαπραγματευσή αυτή δεν πρέπει να τελειωσεί. Ποτέ. Πρέπει να συνεχιστεί για πάντα. Θέλω να έχω το μοναδικό προνομιό να συναντώ το Ζαν συχνά. Δεν χορταίνω να τον ακούω και να τον βλέπω.»

Έλλη Στάη: «Για τις προτάσεις Υπουργού τι γνώμη έχετε;».

Κριστίν Λαγκάρντ: «Μη με ρωτατέ για τις προτασείς. Ο Ζαν είναι artist. Η τέχνη δεν κρίνεται με τη λογική.»

Βαρουφάκης: «Δανάη μπορείς να σταματήσεις την εγγραφή. Η ώρα πέρασε, ίσως πρέπει να ξεκουραστείς. Έχεις μια δύσκολη μέρα αύριο γλυκιά μου.

Καλή μου Κριστίν σε ευχαριστώ πολύ. Με συγκινείς. Θα σε πάω μια βόλτα με τη μηχανή μόλις τελειώσει η εκπομπή.».

Κριστίν Λαγκάρντ: «Μίλ Μερσί Ζαν. Ανυπομονώ. Λοιπόν μαντεμουαζέλ Σταή. Οι προτάσεις του Ζαν δεν έχουν καμιά απολύτως σημασιά. Λεφτά ούτως ή άλλως από το ΔΝΤ δεν πρόκειται να πάρετε όσο δεν θέλετε να συμμαζέψετε το κράτος και την οικονομία σας. Όμως τι σημασία έχει αυτό; τι είναι τα λεφτά μπροστά στα συναισθήματα; Τι είναι μια δανειακή δοσή μπροστά στην αιωνιότητα; Ο Ζαν είναι γνήσιος αρχαίος Έλληνας θεός. Ήδη λατρεύεται σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου. Αυτό είναι που μετράει. Τα υλικά αγαθά έρχονται και παρέρχονται. Εγώ προσωπικά είμαι μια ένθερμη οπαδός του Ζαν. Νομίζω ότι πρέπει να τον αξιοποιήσετε. Μπορείτε να δημιουργήσετε παραστάσεις στην Επίδαυρο με το Ζαν ως κεντρικό χαρακτήρα. Θα γράψετε ξανά ιστορία και θα σπάσουν τα ταμεία.»

Έλλη Στάη: «Μα αφού τον θαυμάζετε τόσο πολύ γιατί δεν εγκρίνετε τις προτάσεις του και ίσως την επόμενη δόση;»

Κριστίν Λαγκάρντ: «Άλλο η δουλειά, άλλο η διασκέδαση. Δεν πρέπει να τα συγχέουμε. Σας ευχαριστώ και πάλι για τη φιλοξενία στην εκπομπή σας. Χάρηκα πολύ που αξιώθηκα να βρεθώ εδώ. Μπον νουί σε όλες και όλους.»

Έλλη Στάη: «Κι εγώ σας ευχαριστώ. Και σε αυτό το σημείο έχει έρθει η ώρα να κλείσουμε. Ευχαριστώ όλους τους προσκεκλημένους και ιδιαίτερα τους τηλεθεατές μας».

Βαρουφάκης: «Καλό βράδυ σε όλες τις θαυμάστριές μου. Σας ευχαριστώ που ήσασταν και σήμερα μαζί μου καλές μου followers. Σας στέλνω τα φιλιά μου από το τουίτερ.».

Άδωνις: «Καλό βράδυ και μην ξεχνάτε, ένα σούπερ τάμπλετ μόνο 199 ευρώ. Τηλεφωνήστε τώρα. Δεχόμαστε και παραγγελίες μέσω διαδικτύου.»

Κωνσταντοπούλου: «ΈΝΣΤΑΣΗ! Άρχισε πάλι την μαύρη διαφήμιση. Θα τον στείλω στη Σιβηρία αυτόν, δεν θα μου γλυτώσει.»

Σόιμπλε: «Γκούτε Ναχτ Έλληνες. Καλή φώτιση». 

 

(Πρώτη δημοσίευση marketnews.gr 

 

 

Η δύναμη του πολίτη σε μια Ευρώπη που αλλάζει όλο και ταχύτερα

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in MarketΝews

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Είμαστε ήδη στο μέσο της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Κι όμως στην Ελλάδα, μετά από πέντε χρόνια πρωτοφανούς κρίσης, παραμένουν προκλήσεις τα αυτονόητα, ενώ οι μεγάλες εθνικές, περιφερειακές, ευρωπαϊκές και παγκόσμιες προκλήσεις παραδόξως απουσιάζουν εντελώς από το δημόσιο διάλογο.

Πώς θα συνεχιστεί η ανθρώπινη δραστηριότητα στον πλανήτη όταν αυτός έχει φθάσει ή ξεπεράσει τα όριά του; Πώς θα ανταγωνιστούν οι δυτικές κοινωνίες τις αναπτυσσόμενες της Ασίας, της λατινικής Αμερικής αλλά και της Αφρικής, όταν δραστηριοποιούνται με εντελώς διαφορετικούς κανόνες ως προς το σεβασμό στο περιβάλλον, την αξιοποίηση ανθρώπινων και φυσικών πόρων, τα δικαιώματα των ανθρώπων και τα συστήματα διακυβέρνησης και λήψης αποφάσεων; Πώς θα σταματήσει να γερνά η γηραιά Ήπειρος και θα αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά το δημογραφικό; Ποιος ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ποιος του εθνικού κράτους; Πώς δημιουργείται Ευρωπαϊκή ταυτότητα συμβατή με την εκάστοτε εθνική κουλτούρα και το συλλογικό υποσυνείδητο των πολιτών κάθε κράτους μέλους; Πώς προστατεύεται η υγεία των ανθρώπων έναντι κολοσσιαίων συμφερόντων της βιομηχανίας της υγείας;

Ξέχασα. Εμείς εδώ έχουμε άλλα να συζητάμε:πώς θα σκίσουμε το μνημόνιο, πώς θα παίρνουμε τα λεφτά χωρίς να χρειάζεται να φτιάξουμε δημοκρατικό, δυτικού τύπου κράτος που να σέβεται τον πολίτη, πώς θα είμαστε και μέσα και έξω, πώς θα χαράξουμε «αυτόνομη εθνικά υπερήφανη» πορεία, πώς θα μοιράσουμε το «πρωτογενές» πλεόνασμα, πού θα διορίσουμε συμβασιούχους για τρεις μήνες, τι είπε ο Μπαλτάκος και ο Κασιδιάρης, πώς αντέδρασε ο Σκουρλέτης, ποιοι τηλεοπτικοί αστέρες κατεβαίνουν με ποιον συνδυασμό, πώς θα λέγεται το ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές, από πού ψωνίζει σακίδια ο Σταύρος Θοδωράκης ...

Σε ένα κόσμο που αλλάζει, από σεβασμό στα παιδιά μας οφείλουμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να προτείνουμε συγκεκριμένες λύσεις που να προχωράνε παρακάτω την πανευρωπαϊκή συζήτηση για τις μεγάλες προκλήσεις, παράλληλα με τον περισσότερο από ποτέ επιβεβλημένο εθνικό αγώνα μας για να γίνει επιτέλους η Ελλάδα, ξανά, χώρα παραγωγής αγαθών, ιδεών, πολιτισμού, αξιοπρέπειας.

Αυτά τα ζητήματα πραγματεύεται η ομιλία μου αυτή την Κυριακή 27/04/2014 στις 13:00, στο πλαίσιο του 1ου Πανελλήνιου Συνέδριου Πολιτικής Φιλοσοφίας που πραγματοποιείται αυτό το τριήμερο στην Καβάλα.
Πληροφορίες για το συνέδριο στα: www.synathena.info και www.facebook.com/politiki.filosofia. Τις ευχαριστίες μου στους διοργανωτές για την ευγενική πρόσκληση.

Πρώτη δημοσίευσης: marketnews.gr

Το πλυντήριο...

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in MarketΝews

marketnews kommata eklogesΜετά τις εύλογες απορίες που δημιούργησε το λεξικό της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ κι άλλων αντιμνημονιακών δυνάμεων επανέρχομαι με μια καθημερινή ιστορία της νέας Ελλάδας. Παρατίθενται εδώ συνοπτικά η ακολουθία των κύριων γεγονότων της υπόθεσης:

Επιλέγετε έναν απατεώνα οικονόμο για το σπίτι σας (κυβέρνηση).
Αρχίζει να ψωνίζει με πίστωση (δανεισμός) και υπερτιμολόγηση, με το αζημίωτο πάντα για αυτόν (μίζες). Όμως σας αρέσει η νέα εικόνα του σπιτιού σας (χλιδή). Καταλαβαίνετε ότι σας κλέβει αρκετά αλλά αδιαφορείτε γιατί ζείτε καλύτερα. Με τις αγορές του η γυναίκα σας και τα παιδιά σας είναι όλοι ευχαριστημένοι και έχουν για εσάς μόνο καλά λόγια (αποχαύνωση πολιτών). Αφήνετε τη δουλειά σας για να έχετε περισσότερο χρόνο να απολαύσετε το νέο μοντέλο ζωής σας (αποσάθρωση παραγωγικού ιστού). Δεν ανησυχείτε ούτε όταν βλέπετε να αυξάνουν τα χρέη σας (εκτίναξη χρέους). Ο οικονόμος είναι «γάτος». Έχει τις άκρες του με τις τράπεζες και σας πείθει ότι στη χειρότερη θα φάνε αυτές το φέσι κι εσείς δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτε. Σας πείθει ότι ο λογαριασμός θα περάσει στον επόμενο ένοικο κι εσείς θα απολαύσετε μόνο τα οφέλη με ένα μικρό τόκο. Σας θυμίζει ότι όταν χρωστάτε πολλά το πρόβλημα το έχουν οι δανειστές κι όχι οι δανειζόμενοι. Ξαφνικά αρχίζετε να αισθάνεστε ένας μικρός ολιγάρχης (γιατί να τα κάνουν μόνο οι μεγαλοκαρχαρίες της χώρας, τώρα μπορώ κι εγώ).
Κάποια στιγμή σας χαλάει το πλυντήριο. Παραγγέλνετε ένα νέο. Σιγά μην μπείτε στη διαδικασία επισκευών κι άλλων τοιαύτων.
Διαλέγετε το καλύτερο. Σας το παραδίδουν (Γερμανικό μοντέλο, υψηλή ποιότητα και design).
Σας ζητούν να πληρώσετε (λήξη προθεσμίας πληρωμής).
Ξαφνικά διαπιστώνετε ότι δεν έχετε ρευστό. Απευθύνεστε στον «γάτο» οικονόμο. Αυτός μαγκώνεται. Διαπιστώνετε ότι πλέον δεν σας δανείζουν άλλα. Αλλάζετε τον «γάτο» οικονόμο με τον αδερφό του που σας υπόσχεται ότι θα λύσει το πρόβλημα (λεφτά υπάρχουν) καθώς έχει άκρες ακόμα πιο «ψηλά» (ΗΠΑ). Τελικά απλώς ζητάει τη βοήθεια του θείου σας που δραστηριοποιείται στις ΗΠΑ και τας Ευρώπας (ΔΝΤ / Ευρωπαϊκός μηχανισμός), κάτι που θα μπορούσατε να είχατε κάνει και μόνος.
Ο θείος προθυμοποιείται να πληρώσει για εσάς τα χρέη και να του τα χρωστάτε. Όμως δεν είναι κουτός. Ζητά να του εξηγήσετε πώς ακριβώς κάποια στιγμή θα μπορείτε να τον ξεπληρώσετε (μνημόνιο) και στο μεσοδιάστημα να του δίνετε έστω έναν συμβολικό τόκο κάθε χρόνο (δανειακή). Ζητά επίσης να δεσμευτείτε ότι θα υλοποιήσετε τις αναγκαίες ενέργειες για να ορθοποδήσετε, όπως να ξαναπιάσετε δουλειά, να σταματήσετε τις κραιπάλες, να σταματήσετε να αγοράζετε αλόγιστα ό,τι ζητάνε τα παιδιά σας, να κάψετε την πιστωτική της γυναίκας σας κλπ. (μνημονιακές δεσμεύσεις).
Οι οικονόμος σας δεν έχει ιδέα με ποιον τρόπο θα ορθοποδήσετε και ζητάει ο θείος να δώσει συμβουλές καθότι πιο έμπειρος.
Ο θείος στέλνει τον οικονομικό του σύμβουλο (Τρόικα) και σας δίνει κάποιες επιπλέον θεωρητικές οδηγίες από την εμπειρία του σε εντελώς άλλους κλάδους και χώρες (μετεκπαίδευση σε νέα επαγγέλματα, επιχειρηματική δραστηριοποίηση κλπ.). Ο νέος «αίλουρος» οικονόμος διαβάζοντας διαγώνια τις οδηγίες υπογράφει για εσάς το πλάνο δράσεων για να τον ξεφορτωθεί και να χαλαρώσει. Ο θείος πληρώνει το πλυντήριο πριν το πάρει ο προμηθευτής πίσω (αναχρηματοδότηση ομολόγων). Επίσης με τη βοήθειά του κόβονται στο μισό τα οφειλόμενά σας σε άλλους που είχατε φεσώσει, συμπεριλαμβανομένων και των παιδιών σας (PSI). Έχετε ανακουφιστεί, όμως δεν έχει τελειώσει το μαρτύριο.
Ο καιρός περνάει, δεν κάνετε περίπου τίποτε για να ορθοποδήσετε. Απλώς μειώνετε το φαγητό, το πλύσιμο, τη θέρμανση και διάφορα άλλα από τα βασικά (οριζόντιες περικοπές και φορολογία) προκειμένου να μην πουλήσετε το λουσάτο αμάξι (άχρηστες σπατάλες του δημοσίου) ή σταματήσετε την οικιακή βοηθό (πολιτική παροχών χωρίς να υπάρχουν ανάλογες πηγές) και γκρινιάζει η σύζυγος (αντίδραση συνδικαλιστών). Προτείνετε στην κόρη σας να βρει κάποιον «χρηματοδότη» για γαμπρό γιατί δεν έχετε πια χαρτζιλίκι για αυτήν (αυτοχρηματοδότηση). Πάντως δουλειά δεν πιάνετε. Ούτε καν εκπαιδεύστε σε νέο επάγγελμα. Ούτε καν ξεκινάτε μια επιχειρηματική προσπάθεια. Έχετε ξεσυνηθίσει εντελώς στην εργασία.
Εν τω μεταξύ το πλυντήριο σιγά - σιγά σκουριάζει αλλά κι εσείς πλέον δεν έχετε να πληρώσετε ούτε καν για το σαπούνι και τη συντήρησή του. Πλέον δεν μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε και τα ρούχα σας ζέχνουν.

Ζητάτε μετατροπή της σύμβασης αγοράς σε δωρεά (πολιτική αντιμετώπιση και κούρεμα), παραχώρηση δωρεάν προμηθευτικής γραμμής σαπουνιού ή παραχώρηση στεγνωτηρίου (πλάνο επενδύσεων) για να μην έχετε να απλώνετε και να εστιάσετε υποτίθεται στην ανεύρεση εργασίας (ανάπτυξη).
Προβάλλετε το επιχείρημα πως «κάθε άνθρωπος δικαιούται καθαρά και στεγνά ρούχα» (αλληλεγγύη). Διαπομπεύετε δημόσια τον ανάλγητο θείο που δεν αναγνωρίζει το θεμελιώδες αυτό δικαίωμά σας.
Ο θείος έχει χάσει την υπομονή του και σκέπτεται να σταματήσει να ασχολείται με την περίπτωσή σας (βίαια έξοδος).
Εσείς τον διώχνετε από το σπίτι σας λέγοντάς του ότι δεν τον χρειάζεστε πλέον («σκίζω τα μνημόνια»).
Πάνω που αυτός έχει ανακουφιστεί ότι ξεμπέρδεψε με τον άσωτο ανιψιό, εσείς τον ξανακαλείτε. Του ζητάτε να συνεχίσετε τη συζήτηση στο δικό του σπίτι (Παρίσι).
Ζητάτε επ' αόριστο πίστωση και κατανόηση της αδυναμίας σας («θα πληρώσω όταν μπορώ, δεν βλέπεις τι έχω περάσει όλα αυτά τα χρόνια»).
Αυτός πλέον έχει σκληρύνει. Σας έχει βαρεθεί πραγματικά. Ή θα βάλετε μυαλό ή θα μείνετε στο δρόμο σας λέει. Ο θείος έχει συνειδητοποιήσει ότι έχασε τα λεφτά για το πλυντήριό και τα υπόλοιπα χρέη σας που πλήρωσε καθώς και τους τόκους. Ούτε καν η επιστροφή του πλυντηρίου έχει πλέον νόημα καθώς έχει χάσει κι αυτό την αξία του. Δέχεται τη ζημιά του και προς ώρας σας αποχαιρετά. Μόνη ελπίδα τόσο για το θείο όσο και για εσάς είναι να αλλάξετε ξαφνικά μυαλό και να πάρετε τη ζωή στα χέρια σας, ενεργητικά. Η πρώτη σας σκέψη μήπως αλλάξετε πάλι οικονόμο καθώς ένας νέος υπόσχεται θαύματα. Όμως μέσα σας υπάρχει μια ισχυρή προαίσθηση ότι μάλλον θα μπλέξετε ακόμα χειρότερα με τον πολλά υποσχόμενο νέο. Σας περνάει η σκέψη ότι ίσως είναι καιρός να ασχοληθείτε σοβαρά με τη ζωή σας ...
Το αδιέξοδο το βλέπω. Πώς τελειώνει η ιστορία δεν γνωρίζω. Θα την γράψουμε όλοι οι Έλληνες πολίτες μαζί.

marketnews.gr

Κόβοντας δρόμο προς την άλλη Ελλάδα

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in MarketΝews

marketnews ellhniko xreos 1(Η εισήγησή μου στο ιδρυτικό συνέδριο του Ποταμιού ως εξωτερικός προσκεκλημένος, με αυτά που είπα και αυτά που δεν πρόλαβα να πω λόγω χρόνου)

Καλησπέρα σας.

Πρώτα από όλα θα ήθελα ευχαριστήσω τον Σταύρο Θεοδωράκη για την ευγενική πρόσκληση στο διάλογο που ανοίξατε καιτην κοινότητα που δημιουργείτε για αυτό το σκοπό. Επίσης να σας συγχαρώ για την ως τώρα πορείας σας και το όμορφο 1ο συνέδριό σας.

Για όσους δεν με γνωρίζετε, ονομάζομαι Σεραφείμ Κοτρώτσος, είμαι επιχειρηματίας, Σύμβουλος διοίκησης επιχειρήσεων & πληροφορικής τα τελευταία 18 χρόνια, έχω παράλληλα επί σειρά ετών διδάξει στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Είμαι στην ενεργό πολιτική με τη «Δημιουργία, ξανά!» εδώ και δυο χρόνια.

Θα ήθελα να μοιραστώ εν τάχει μερικές σκέψεις - προτάσεις.

Διανύοντας τον 6ο χρόνο κρίσης, οφείλουμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Η επιρροή του ποταμιού δείχνει ότι όλο και περισσότεροι το πράττουμε. Οι άνθρωποι του λεγόμενου πολιτικού κέντρου, οι πιστοί της κοινής λογικής, οι μετριοπαθείς υπεύθυνοι πολίτες, εμείς όλοι δηλαδή που έξω από τα σχέδια του κατεστημένου προσπαθούμε για αλλαγή, πρέπει να συμφωνήσουμε σε κάποιες θεμελιώδεις αρχές και αξίες πάνω στις οποίες να χτίσουμε βαθιά και μόνιμη ευρεία συναίνεση, αντί περιστασιακών συμμαχιών στη βάση ισορροπιών ατομικών ή κομματικών σχεδιασμών. Να δημιουργήσουμε δηλαδή την κοινότητα που θα έχει τη δυνατότητα να επιδρά συνολικά στην κοινωνία μας.

Πρώτη προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η προαγωγή της ουσιαστικής δημοκρατίας. Μόνος τρόπος για να την πετύχουμε είναι η εκ βάθρων θεσμική ανασυγκρότηση της χώρας μας υπό ένα κοινό υπόβαθρο αξιών. Οι αξίες που ξεχωρίζω σε αυτή την κατηγορία είναι η Ελευθερία, η Δημοκρατία, η Ισονομία, το Κράτος Δικαίου, η Κοινωνική Αλληλεγγύη και η Αξιοκρατία. Απέναντι στους τραγικά αποτυχημένους κομματικούς - πελατειακούς μηχανισμούς, εμείς να προτάξουμε πρακτικές θεσμικές μεταρρυθμίσεις ικανές να προστατεύουν τον πολίτη από οποιαδήποτε εκτροπή, παλιών ή νέων πολιτικών προσώπων και σχηματισμών.

Αυτή τη νίκη μπορούμε να την πετύχουμε πολύ γρήγορα. Είναι δυνατόν πολίτες και πολιτικοί να γίνουμε πολύ πιο υπεύθυνοι. Φθάνει μόνο να καταργηθούν οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ πολιτών και πολιτικών. Να πάψει ο πολίτης να εκλέγει αντιπροσώπους για να αποφασίζουν για αυτόν μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Οι αιρετοί αντιπρόσωποι να είναι κυρίως διαχειριστές και εισηγητές. Να αποφασίζουν μόνο για όσα οι πολίτες δεν επιλέγουν οι ίδιοι να αποφασίσουν. Μιλώ δηλαδή για την ανάγκη τηςθέσπισης τακτικών ημερομηνιών δημοψηφισμάτων. Ημέρες στις οποίες ο λαός θα καλείται να αποφασίζει για όλα τα μεγάλα ζητήματα αλλά και αυτά για τα οποία επέλεξε ικανός αριθμός πολιτών να ανακαλέσει την εντολή εκπροσώπησής του από τους εκλεγμένους.

Προτείνω την θεσμοθέτηση των υποχρεωτικών δημοψηφισμάτων, των ακυρωτικών δημοψηφισμάτων αλλά και των λαϊκών νομοθετικών πρωτοβουλιών κατά το Ελβετικό πρότυπο, αυτό που θεμελίωσε ο Καποδίστριας. Αυτόν που η πρώτη έκφραση οικογενειοκρατίας & κομματοκρατίας του νεοσύστατου τότε ελληνικού κράτους φόνευσε.

Ονειρεύομαι να έρθει σύντομα η μέρα που θα προσέλθουμε στις κάλπες για να αποφασίσουμε για κεντρικά θέματα. Εύχομαι τα πρώτα να είναι ακόλουθα:

  1. Ξεκινώ από τη δικαιοσύνη: το θεμέλιο της δημοκρατίας και της οικονομίας

Α. Συμφωνούμε στην πλήρη ανεξαρτησία δικαιοσύνης και κυβέρνησης; Αν ναι τότε ας καταργήσουμε το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Ας το μετατρέψουμε σε ανεξάρτητη αρχή με Προεδρείο που θα εκλέγει εσωτερικά το σώμα των δικαστών.

Β. Συμφωνούμε στην κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας και γενικά στο ακαταδίωκτο των αιρετών; Θέλουμε ισονομία; Δεν πρέπει να είναι όλες οι υποθέσεις στη ευχέρεια της δικαιοσύνης χωρίς πολιτικές παραγραφές και ασυλίες;

Γ. Συμφωνούμε στην ανάγκη ταχείας απόδοσης δικαιοσύνης; Αν ναι τότε μπορούμε να αποφασίσουμε κάθε αντιδικία υποχρεωτικά να περνάει από διαιτησία (π.χ. επιτροπή από 2-3 νομικούς άλλης περιφέρειας που θα κληρώνονται), να εξαντλούνται τα περιθώρια συμβιβασμών και σε αντίθετη περίπτωση να βγαίνει πρώτη απόφαση από τη διαιτησία. Αν ούτε η απόφαση της διαιτησίας δεν γίνει αποδεκτή, το μέρος που δεν αποδέχεται την απόφαση της διαιτησίας θα πρέπει να καταβάλει όλα τα έξοδα ως εγγύηση προ της δρομολόγησης της υπόθεσης στα δικαστήρια, ειδάλλως η εκάστοτε απόφαση της διαιτησίας να καθίσταται εκτελεστή.

  1. Συνεχίζω με την ενότητα της Οικονομίας

Α. Συμφωνούμε ότι οι φόροι πρέπει να είναι ανάλογοι των εισοδημάτων και οι ασφαλιστικές εισφορές ανάλογες των ανταποδοτικών παροχών; Συμφωνούμε ότι το κράτος πρέπει να περιορίσει τις δαπάνες του σε αυτά που μπορεί να χρηματοδοτήσει υπό τις προαναφερθείσες αρχές φορολόγησης και μόνο;

Β. Συμφωνούμε ότι οι κοινωνικές παροχές είναι αναγκαίες αλλά θα πρέπει να περιορίζονται αυστηρά και μόνο στους μόνιμα αδύνατους ή σε αυτούς που προσωρινά αδυνατούν, με στόχο να ξαναγίνουν δυνατοί;

Γ. Συμφωνούμε στην κατάργηση κάθε γραφειοκρατικού ή οικονομικού εμποδίου εισόδου σε επαγγελματική δραστηριότητα; Συμφωνούμε σε κράτος που θέτει μόνο προδιαγραφές και ελέγχει την τήρησή τους χωρίς να γίνεται εμπόδιο στην παραγωγή και την εργασία; Συμφωνούμε ότι θέλουμε νέα παραγωγή και εργασία;

  1. Και κλείνω με το Πολίτευμα – επανιδρύοντας τη δημοκρατία

Έχουμε οι περισσότεροι αντιληφθεί ότι η αντιπροσωπευτική μας δημοκρατία αποτυγχάνει να μας αντιπροσωπεύσει.

Α. Συμφωνούμε σε κάποιες θεμελιώδεις θεσμικές παρεμβάσεις στο εκλογικό σύστημα;  Συμφωνούμε σε μικρές εκλογικές περιφέρειες 1 έως 3 εδρών σε όλη τη χώρα, κατάργηση του μπόνους 50 εδρών, περισσότερες έδρες επικρατείας με χωριστή κάλπη από αυτήν για τους τοπικούς βουλευτές και απλή αναλογική για τις έδρες επικρατείας;

Β. Συμφωνούμε στην κατάργηση των κρατικών χρηματοδοτήσεων κομμάτων;

Γ. Συμφωνούμε στη θέσπιση θεσμικών αντίβαρων στο πολίτευμα με γερουσία ή Πρόεδρο εκλεγόμενο από το λαό με σημαντικές αρμοδιότητες ή ακόμα αντιπροσωπεία τυχαία επιλεγόμενων πολιτών που θα επικυρώνουν ή ακυρώνουν σημαντικές κυβερνητικές ή νομοθετικές αποφάσεις, όπως κάνουν οι ένορκοι στα δικαστήρια;

Θα αναρωτιέστε ποιος θα ανοίξει τέτοια θέματα. Ποιος θα τα συζητήσει δημόσια και ποιος θα τα ψηφίσει.

Η απάντηση είναι απλή: Εμείς οι πολίτες! Ο πολίτης πρέπει να αναλάβει τον πολιτικό του ρόλου για να σπάσουμε επιτέλους τα αδιέξοδα. Να διεκδικήσουμε την εξουσία που το σύνταγμα μας αναγνωρίζει. Μέσα από τις πρωτοβουλίες μας να οπλίσουμε με αποφασιστικότητα και να οδηγήσουμε την εκάστοτε κυβέρνηση σε σοβαρή, ρεαλιστική και υπεύθυνη στάση. Να ωριμάσουμε απότομα ως πολίτες ξεπερνώντας το συλλογικό κατάλοιπο της τουρκοκρατίας.

Σήμερα είναι ώρα. Τώρα πρέπει να κόψουμε δρόμο προς τη δημοκρατία και την ευημερία. Αύριο δεν υπάρχει για αυτή τη γενιά.

Πρώτη δημοσίευση: marketnews.gr

Οι επιλογές που μας χαρακτηρίζουν...

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in MarketΝews

marketnews epiloghΔικαιούται ένας δικηγόρος και βουλευτής όπως ο κος Βορίδης, να αναλαμβάνει την υπεράσπιση ιδιωτών;

  • Είναι νόμιμο δικαίωμά του.

Οποιουδήποτε ιδιώτη;

  • Με τους παρόντες νόμους φαίνεται πως  σχεδόν τίποτε δεν τον εμποδίζει. Ηθικά όμως, θεωρώ πως υπάρχει μείζον ζήτημα.

Ποια είναι τα όρια της δυνατότητας βουλευτή - δικηγόρου να αναλαμβάνει πελάτες δηλαδή; Γιατί να μην αναλάβει τον πελάτη που επιθυμεί;

  1. Ένας βουλευτής,αντιπροσωπεύει τον Έλληνα πολίτη που τον πληρώνει από τους φόρους του, συνεπώς η ανάληψη υπεράσπισης ιδιώτη που κατηγορείται για απάτη σε βάρος του ελληνικού δημοσίου, αν μη τι άλλο σε ηθικό επίπεδο συνιστά σύγκρουση ενδιαφέροντος. Δεν ξέρω τι λέει ο κώδικας του δικηγορικού συλλόγου για αυτό, αλλά υποθέτω πως αν ήταν μέλος Δ.Σ. μιας επιχείρησης δεν θα αναλάμβανε υπόθεση εναντίον της.Ούτε καν υπόθεση για τον κύριο ανταγωνιστή της επιχείρησης. Αν για δικούς του λόγους ήθελε να την αναλάβει, θα είχε έγκαιρα παραιτηθεί από την επιχείρηση. Αυτό θαρρώ πως λέει η κοινή λογική και ηθική.
  1. Η ανάληψη της υπεράσπισης κατηγορουμένων για απάτες εις βάρος του ελληνικού δημοσίου από τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του κύριου κυβερνητικού κόμματος χωρίς αμφιβολία σηματοδοτεί προς τη δικαστική εξουσία κυβερνητικό ενδιαφέρον για αυτούς που κατηγορούνται.
  1. Ο παραπάνω συμβολισμός έχει σημασία επειδή ατυχώς οι ανώτατοι δικαστικοί εξακολουθούν να επιλέγονται από την εκάστοτε κυβέρνηση, συνεπώς η εξέλιξή τους στο δικαστικό σώμα δεν μπορεί παρά να επηρεάζεται από το πόσο ευχάριστοι ή δυσάρεστοι θα γίνονται στο πολιτικό κατεστημένο.

Για να αποκτήσουμε επιτέλους ισονομία, τώρα περισσότερο από ποτέ, είναι ανάγκη:

  1. Να καταργηθεί το υπουργείο Δικαιοσύνης. Όλες του οι αρμοδιότητες να μεταφερθούν στην δικαιοσύνη την ίδια.
  2. Η Δικαιοσύνη να γίνει πραγματικά ανεξάρτητη, με αυτοδιοίκησή της και εκλογή των ανώτατων δικαστικών από το ίδιο το σώμα των δικαστών.
  3. Να ιδρυθεί ανεξάρτητο συνταγματικό δικαστήριο.

Οι δικηγόροι – βουλευτές μπορούν να επιλέγουν:

  • Είτε δεν αναλαμβάνουν καθόλου την υπεράσπιση κατηγορουμένων, όπως αυτοί του σκανδάλου των Energa&HellasPower.
  • Είτε παραιτούνται από κάθε δημόσιο αξίωμα ΠΡΙΝ αναλάβουν τέτοιου τύπου πελάτες.

Λέτε το πολιτικό μας σύστημα να εξυγιανθεί μόνο του και επιτέλους να θεσπίσει και, κυρίως, τηρήσει δίκαιους και ξεκάθαρους κανόνες;

Θα ήμουν αφελής να το πιστέψω. Γι’ αυτό ανέλαβα  πολιτική δράση. Γι’ αυτό κατεβαίνω στις ευρωεκλογές με τις Γέφυρες. Γιατί χρειαζόμαστε μια θεσμική επανάσταση που μόνο αυθεντικά κινήματα πολιτών επιδιώκουν.

Γιατί η χώρα των παιδιών μας είναι πολύ σημαντική για να μείνει στα χέρια του πολιτικού κατεστημένου.

Πρώτη δημοσίευση: marketnews.gr

Οι Ευρωπαϊκές προκλήσεις και τρόποι αντιμετώπισής τους

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in MarketΝews

marketnews europhΣτην Ελλάδα οι τραγικές πολιτικές που εφαρμόζονται και τα καθημερινά μας αδιέξοδα επικεντρώνουν τη δημόσια συζήτηση σε αμιγώς τοπικά ζητήματα.

Χανόμαστε στη συζήτηση του πόσα λεφτά θα μας δώσουν και πώς αυτό θα γίνει … χωρίς όρους, με αποτέλεσμα να απέχουμε από μια άλλη, πολύ πιο σημαντική για τις επόμενες γενιές συζήτηση, που αφορά στις θεμελιώδεις προκλήσεις της Ευρωζώνης και ευρύτερα της Ευρώπης.

Κάποια στιγμή αξίζει να συζητήσουμε αυτά τα ζητήματα και στην Ελλάδα. Καταγράφω εδώ μερικές προτάσεις για τις δύο Ευρωπαϊκές προκλήσεις που θεωρώ ότι ξεχωρίζουν.

Α. Ολοκλήρωση ή διάσπαση;

Είναι φανερό ότι η οικονομική και νομισματική ένωση ήταν από κατασκευής μονοδιάστατη, φτιαγμένη για τα «καλοκαίρια».

  • Πώς είναι δυνατόν να έχεις κεντρικό έλεγχο της ροής του νομίσματος αλλά περιφερειακό έλεγχο και ευθύνη του τραπεζικού συστήματος;
  • Πώς με κοινό νόμισμα θα απορροφήσεις τις διαφορές παραγωγικότητας στις χώρες μέλη όταν έχεις ένα απόλυτα κατακερματισμένο ρυθμιστικό πλαίσιο (φορολογία, αδειοδότηση, έλεγχο επιχειρήσεων, εργασιακά, πρόσβαση σε πιστώσεις, μηχανισμούς εξασφάλισης είσπραξης κλπ.) που μάλιστα στην πορεία αποκλίνει ακόμα περισσότερο από τις αποφάσεις που λαμβάνονται στην κάθε χώρα μέλος;

Το εγχείρημα του Ευρώ δεν έχει επιστροφή χωρίς σοβαρότατες ζημιές για τις χώρες μέλη, μηδεμιάς εξαιρουμένης. Κάνοντας αυτό κατανοητό χρειαζόμαστε άμεσα έναν οδικό χάρτη για να πραγματοποιηθούν τα περισσότερα από τα παρακάτω εντός των επομένων ετών:

  • Μετατροπή των Εθνικών Κεντρικών Τραπεζών σε παραρτήματα της ΕΚΤ αντί να είναι μέτοχοί της όπως σήμερα. Το μοντέλο διοίκησης της ΕΚΤ με εκπροσώπηση όλων των χωρών μελών να διατηρηθεί, αλλά οι τοπικές κεντρικές Τράπεζες είναι αναγκαίο να ασκούν έλεγχο ως εντολοδόχοι τοπικοί εκπρόσωποι της ΕΚΤ, υπό την δική της ευθύνη κι όχι απλά να υιοθετούν η κάθε μια με τον τρόπο της κάποιες γενικές κατευθύνσεις της ΕΚΤ.
  • Πλήρης ολοκλήρωση του τραπεζικού συστήματος. Καμία τράπεζα να μην αδειοδοτείται ή ελέγχεται από τις τοπικές κυβερνήσεις (π.χ. Ελληνικό ΤΧΣ ή ΤτΕ) αλλά από τους παραπάνω μηχανισμούς της ΕΚΤ. Απόλυτη ανεξαρτητοποίηση των τραπεζών από τις εθνικές κυβερνήσεις.
  • Καμιά εθνική τράπεζα εκκαθάρισης (bad bank) αλλά ένας ενιαίος μηχανισμός εκκαθάρισης σε επίπεδο Ευρωζώνης.
  • Καμία προβληματική τράπεζα στον «ορό» μέσω πρόσκαιρων δανείων Εθνικών κρατών αλλά ταχύτατη μεταφορά των υγιών τμημάτων σε ευρύτερους, κατά προτίμηση με δραστηριότητα σε πολλές χώρες της Ευρωζώνης, και μεταφορά των προβληματικών τμημάτων στην μια και μόνη, υπό την ΕΚΤ, τράπεζα εκκαθάρισης (European Bad Bank).
  • Σταδιακή ολοκλήρωση των ταμείων κοινωνικής ασφάλισης σε Ευρωπαϊκό επίπεδο με διοικήσεις που να εκλέγονται από τα μέλη τους κι όχι από τις κυβερνήσεις. Παροχή ενός βασικού πλαισίου ασφάλισης υγείας και σύνταξης σε επίπεδο Ευρωζώνης για όλους τους εργαζόμενους το οποίο να υπολογίζεται σε σχέση με το κόστος διαβίωσης στον εκάστοτε τόπο κατοικίας τους και κάθε επιπλέον κάλυψη υγείας ή ασφάλισης να είναι προαιρετική, στη βάση ανταποδοτικού / κεφαλαιοποιητικού μοντέλου που σταδιακά να περάσει σε ιδιωτικούς φορείς, κατ’ επιλογή του εργαζόμενου / εργοδότη / κράτους μέλους. Απαιτείται ένα πλάνο π.χ. 10 ετών στο οποίο θα θεσπιστεί το κοινό βασικό πλαίσιο και θα ενοποιηθεί Ευρωπαϊκά, ενώ οι επιπλέον παροχές θα αποσχιστούν από το βασικό φορέα. Το κοινωνικό αποτύπωμα της Ευρώπης, που είναι το βασικό της συλλογικό πλεονέκτημα, είναι αναγκαίο να ενοποιηθεί ώστε να έχουμε πραγματικά ελεύθερη μετακίνηση εργαζομένων εντός της και ενοποίηση.
  • Συγκέντρωση κάποιων βασικών κρατικών λειτουργιών σε Ευρωπαϊκό επίπεδο (π.χ. Άμυνα, Εξωτερική πολιτική) και άλλων σε επίπεδο Ευρωζώνης (π.χ. Οικονομική & αναπτυξιακή πολιτική, Εργασία, Κοινωνική ασφάλιση). Σημαντικό είναι επίσης να εξεταστεί η περαιτέρω ενοποίηση των θεσμών της δικαιοσύνης.
  • Διάσπαση φορολογίας σε ευρωπαϊκή, εθνική και περιφερειακή. Η Ευρωπαϊκή πρέπει να είναι κοινή για όλα τα κράτη μέλη. Τα έσοδά της θα διαχειρίζεται η Ευρωπαϊκή κυβέρνηση με την έγκριση του Ευρωκοινοβουλίου. Η Εθνική φορολογία θα είναι στη διαχείριση της εκάστοτε Εθνικής κυβέρνησης υπό την έγκριση των εθνικών κοινοβουλίων και η περιφερειακή στις Περιφέρειες, για τη χρηματοδότηση αυτών και των Δήμων. Π.χ. σε ένα συνολικό συντελεστή flat tax 15% θα μπορούσε καταρχήν 5% να αντιστοιχεί σε κάθε ένα από αυτά τα επίπεδα. Το μοντέλο αυτό να εφαρμοστεί σε φόρο εισοδήματος τόσο φυσικών προσώπων όσο και του κεφαλαίου.
  • Ενιαία πολιτική συντελεστών ΦΠΑ σε όλη την ευρωζώνη και κατάργηση των ιδιαιτεροτήτων ως προς το ΦΠΑ για διασυνοριακές συναλλαγές εντός Ευρωζώνης. Δεν θα πρέπει να διαφέρει σε τίποτε μια διασυνοριακή εντός Ευρωζώνης συναλλαγή από μια συναλλαγή εντός χώρας μέλους.
  • Κοινό θεμελιώδες πλαίσιο εργασιακών δικαιωμάτων για όλη την Ευρωζώνη. Να συμφωνήσουμε ποια είναι τα θεμελιώδη και αυτά να ισχύσουν παντού. Όλες οι άλλες ιδιαιτερότητες να αφορούν την εκάστοτε επιχείρηση ή εργαζόμενο κι όχι τη χώρα έδρας.
  • Κοινό πλαίσιο αδειοδότησης και ελέγχου των επιχειρήσεων. Παροχή όλων των σχετικών υπηρεσιών ηλεκτρονικά, από ενιαία ηλεκτρονική υπηρεσία σε επίπεδο ευρωζώνης.
  • Σταδιακή μείωση της ανεξάρτητης κατά χώρα έκδοσης ομολόγων και αντικατάστασής της με έκδοση Ευρωομολόγων, σύμφωνα με την κοινή πολιτική, για να χρηματοδοτούν τις πολιτικές που συναποφασίζονται.
  • Διαβούλευση στην Ευρωζώνη για την υιοθέτηση επίσημης γλώσσας η οποία θα αποτελέσει συμπληρωματική επίσημη γλώσσα για την εκάστοτε χώρα μέλος, ώστε να μειωθεί το εμπόδιο της γλώσσας. Είναι ένα δύσκολο και ευαίσθητο ζήτημα το οποίο όμως κάποια στιγμή πρέπει να εξετάσουμε ανοιχτά. Το Εθνικό στοιχείο πρέπει να συνυπάρχει με το Ευρωπαϊκό κι όχι το ένα να επικρατεί εις βάρος του άλλου.

Β. Ανταγωνιστικότητα

Η πρώτη ενότητα θα επιφέρει τη σταδιακή ολοκλήρωση της Ευρωζώνης και της Ε.Ε.. Όμως, πέραν των επί μέρους διαφορών, κεφαλαιώδες πρόβλημα είναι η συνολικά χαμηλή ανταγωνιστικότητα και παραγωγικότητα της Ευρωζώνης σε σχέση με άλλες χώρες του κόσμου. Αυτό το πρόβλημα αντιμετωπίζεται με δύο τρόπους:

  • Επένδυση στην καινοτομία και την εξωστρεφή επιχειρηματικότητα.
  • Ενσωμάτωση νέων παραγόντων στην ταυτότητα και την αξία των προϊόντων.

Μιλώντας εδώ για εξωστρέφεια αναφερόμαστε όχι τόσο στις διασυνοριακές εντός Ευρωζώνης εμπορικές συναλλαγές, αλλά κυρίως στις εξαγωγές από κράτη μέλη προς τρίτες χώρες.

Ο πρώτος άξονας, της καινοτομίας θα αποδώσει μεσο-μακροπρόθεσμα. Ήδη έχει αρχίσει να μπαίνει στους σχεδιασμούς της Ευρώπης με προγράμματα τύπου Jeremy, που παρέχουν δυνατότητα μόχλευσης επιχειρηματικών κεφαλαίων για τη χρηματοδότηση νεοφυών εξωστρεφών επιχειρήσεων με μεγάλες δυνατότητες ανάπτυξης. Αυτή η κατεύθυνση είναι αναγκαίο να ενισχυθεί και εντατικοποιηθεί, ώστε όλη η Ευρώπη να αποκτήσει επιχειρηματική κουλτούρα και να ξεκινήσει ένας οργασμός επιχειρηματικής καινοτομίας εξαγωγικού προσανατολισμού.

Αντίθετα πρέπει να αλλάξει τελείως το πλαίσιο χρηματοδότησης της έρευνας, το οποίο σήμερα είναι γραφειοκρατικό και παρέχει μεγάλα περιθώρια στρεβλώσεων, διαφθοράς και δράσεων που έχουν συχνά ως μόνο στόχο την απορρόφηση των κονδυλίων. Το άλλοθι της έμμεσης ενίσχυσης των πανεπιστημίων και των ερευνητικών φορέων δεν μπορεί να χρησιμοποιείται πλέον. Ας δοθούν κονδύλια απευθείας σε αυτούς τους φορείς όπου χρειάζεται. Όμως η χρηματοδότηση της Έρευνας πρέπει να έχει απώτερο στόχο να βοηθήσει όλη την κοινωνία, όχι μόνο την ερευνητική κοινότητα. Έχει γίνει σαφές ότι το παρόν μοντέλο δεν οδηγεί σε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα ούτε βιώσιμη ανάπτυξη. Χρειάζονται καθαροί όροι κι εδώ. Είναι κρίμα ένα μεγάλο μέρος του ανθρώπινου κεφαλαίου της Ευρώπης να απασχολείται με προσανατολισμούς που έχουν μηδαμινές ή καθόλου πιθανότητες να πετύχουν διάχυση στην κοινωνία, εμπορικά πλεονάσματα και τελικά παραγωγή πλούτου.

Χρειάζονται περισσότεροι πόροι για έρευνα και ανάπτυξη και κίνητρα ώστε η βιομηχανία να δουλέψει εντατικότερα σε αυτόν τον τομέα. Οι πόροι δεν πρέπει να είναι αμιγώς υπό τη μορφή επιδοτήσεων. Παροχές σε είδος (π.χ. υποδομές) αλλά και φορολογικά κίνητρα μπορούν να είναι περισσότερο αποτελεσματικά σε κάποιες περιπτώσεις. Μόνο με την έρευνα μπορούμε να πετύχουμε ανταγωνιστικότητα χωρίς εγκατάλειψη του κοινωνικού κράτους.. Ωστόσο για να έχει αυτό αποτέλεσμα χρειάζονται εντελώς νέες προσεγγίσεις, καθαροί όροι, λιγότερο γραφειοκρατικές διαδικασίες, περισσότερη σύνδεση με την επιχειρηματικότητα, την κοινωνία και το αποτέλεσμα.

Ο δεύτερος άξονας αφορά στην αναγνώριση ότι εκτός από τα μειονεκτήματα έλλειψης κεφαλαίων και κουλτούρας καινοτομίας που αντιμετωπίζει η Ευρώπη και η Ευρωζώνη σε σχέση με τις ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή οικονομία έχει επιπλέον να ανταγωνιστεί την Ασία (και σταδιακά την Αφρική), στις οποίες η παραγωγικότητα πηγάζει από ένα εντελώς άλλο οικονομικό, αναπτυξιακό, κοινωνικό και πολιτικό μοντέλο. Πόσο ανταγωνιστικά μπορεί να είναι τα Ευρωπαϊκά προϊόντα έναντι αυτών που παράγονται με παιδική εργασία, υπό συνθήκες εξαθλίωσης, εκτεταμένης ρύπανσης, εξάντλησης φυσικών πόρων, μηδενικής ανακύκλωσης, μέχρι και σύγχρονης σκλαβιάς, στις λεγόμενες χώρες χαμηλού κόστους παραγωγής, στις οποίες μάλιστα συχνά εμποδίζεται και η ελεύθερη έκφραση της γνώμης και διακίνηση της πληροφορίας καθώς διοικούνται απολυταρχικά; Πόσο ηθικό και ωφέλιμο είναι να καταναλώνουμε όλα αυτά τα προϊόντα στην
Ευρώπη, συχνά μάλιστα υπό γνωστές Ευρωπαϊκές ή και διεθνείς εμπορικές ονομασίες; Πώς μπορεί να αντισταθμιστεί αυτό το ανεπανάληπτο πεδίο arbitrage;

Η Ευρώπη μπορεί να απαντήσει σε αυτή την πρόκληση με μέτρα που θα κάνουν όλους αυτούς τους παράγοντες καταρχήν ορατούς στους καταναλωτές. Προτείνω άμεσα:

  • Να θεσπίσει πρόσθετο πλαίσιο πιστοποίησης όλων των προϊόντων που διακινούνται στις χώρες μέλη της Ε.Ε.
  • Η πιστοποίηση να διενεργείται από ειδικά αδειοδοτημένους ιδιωτικούς φορείς και να παρέχει στα προϊόντα ένα σήμα ανάλογο με αυτό της ενεργειακής κλάσης των ενεργοβόρων συσκευών.
  • Η σήμανση θα συνυπολογίζει παράγοντες όπως:
    • Επίπεδο σεβασμού ανθρώπινων και εργασιακών δικαιωμάτων.
    • Επίπεδο σεβασμού στο περιβάλλον και εξοικονόμησης / επαναχρησιμοποίησης υλικών / ενέργειας κλπ.
    • Αξιολόγηση πρακτικών εταιρικής κοινωνικής ευθύνης του παραγωγού.
    • Εφαρμοζόμενες πρακτικές σε επίπεδο εταιρικής διακυβέρνησης .
    • Βαθμός εκδημοκρατισμού της χώρας.
    • Επίπεδο αμοιβών εργαζομένων πρώτης γραμμής σε σχέση με το τοπικό κόστος διαβίωσης.
    • Βαθμός ολοκλήρωσης τοπικής κοινωνίας.

Κανένα προϊόν δεν θα πρέπει να κυκλοφορεί στην Ευρωζώνη, ανεξάρτητα του τόπου που παράγεται (εντός ή εκτός Ευρωζώνης), χωρίς αυτή την πιστοποίηση. Η πιστοποίηση θα λαμβάνεται τόσο για την τοπική παραγωγή όσο και για τα εισαγόμενα προϊόντα με τον ίδιο τρόπο, ώστε να αποτυπώνει ποιοτικούς παράγοντες που σήμερα υπάρχουν σύγχρονοι τρόποι να αποσιωπώνται.

Το παραπάνω σχέδιο μπορεί να αποτελέσει μια ουσιώδη επέκταση το θεσμού του Fair Trade(θα το αποδίδαμε στα ελληνικά ως πρωτοβουλία για «δίκαιο» εμπόριο). Καταρχήν θα κάνει ορατή στον καταναλωτή της Ευρωζώνης τη διαφορά μεταξύ ανταγωνιστικών προϊόντων που παράγονται όμως υπό εντελώς διαφορετικές συνθήκες. Σε δεύτερο χρόνο μπορούν να θεσπιστούν επιπλέον μέτρα, όπως π.χ. η ελάχιστη κλάση που θα πρέπει να έχει ένα προϊόν σε αυτή την πιστοποίηση για να μπορεί να εισάγεται / διακινείται στην Ευρωπαϊκή αγορά ή και η διαφοροποίηση του ΦΠΑ ανάλογα με την κλάση του προϊόντος κλπ.

Το νέο σήμα θα αποτελέσει αντίβαρο στα προϊόντα που παράγονται υπό απαράδεκτες συνθήκες και υπονομεύουν τελικά και τον Ευρωπαίο πολίτη μέσω της επιβάρυνσης του περιβάλλοντος, της εξαθλίωσης που δημιουργεί μετανάστευση, του αθέμιτου ανταγωνισμού κλπ. Επιπλέον θα δημιουργήσει κίνητρο για ποιοτική αναβάθμιση της παραγωγής εντός κι εκτός Ε.Ε. Ακόμα θα επιτρέψει στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση να αξιοποιήσουν την εσωτερική τους ζήτηση στην ολότητά της ως ισχυρό διπλωματικό και διαπραγματευτικό όπλο, ώστε να ενισχύσουν την θετική πλευρά της παγκοσμιοποίησης και να ελαττώσουν τις αρνητικές επιπτώσεις της.

Οι αποφάσεις για τις παραπάνω προκλήσεις φαίνεται ότι αναβάλλονται επί μακρόν. Άλλοτε υπό το πρόσχημα πρόχειρων μέτρων που «μπαλώνουν» κάποιες «τρύπες», άλλοτε υπό το άλλοθι των πολιτικών αντιδράσεων στα κράτη μέλη, τελικά η Ευρώπη βαδίζει με τα προβλήματά της και αργά αλλά σταθερά υποχωρεί τόσο στον παγκόσμιο ανταγωνισμό όσο και στο κοινωνικό της κράτος. Παράλληλα ο πληθυσμός της γερνάει.

Θαρρώ πως άλλος χρόνος για αναβολές δεν υπάρχει και η συζήτηση για τα παραπάνω πρέπει να ανοίξει. Μια συζήτηση που είναι επιβεβλημένο να μην περιοριστεί μεταξύ ηγετών κρατών - μελών αλλά να φθάσει στους πολίτες αν όχι να ξεκινήσει από αυτούς. Οι μεγάλες προκλήσεις να συζητηθούν για πρώτη φορά σε Ευρωπαϊκό επίπεδο κι όχι κατακερματισμένα στην κάθε χώρα - μέλος με το εκάστοτε, συχνά κοντόφθαλμο, Εθνικό πρίσμα.

Πρώτη δημοσίευση: marketnews.gr

Ο καπιταλισμός πέθανε, ζήτω η δεξιά!

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in MarketΝews

marketnews kapitalismosΗ ΝΔ είναι το κατεξοχήν δεξιό Ελληνικό κόμμα σωστά; Η δεξιά ιδεολογικά πιστεύει στον καπιταλισμό σωστά; Θεμελιώδες κύτταρο του καπιταλισμού είναι οι Ανώνυμες Εταιρείες, καλά ως εδώ;

Ναι, μιλώ για αυτούς τους επιχειρηματικούς σχηματισμούς στους οποίους κανείς μπορεί να ρισκάρει επενδύοντας συγκεκριμένο κεφάλαιο σε μια επιχειρηματική δραστηριότητα και οι οικονομικές ευθύνες του, αν κάτι πάει στραβά, να περιορίζονται στην απώλεια αυτού του κεφαλαίου και μόνο, σωστά; Αυτό δεν γράφουν όλα τα εγχειρίδια περί ανωνύμων εταιρειών (“…Stockholders are liable for the corporation’s debts only to the extent of their investments...”);

Κι όμως, στην Ελλάδα, αυτό πλέον ΔΕΝ ισχύει. Η κυβέρνηση του κου Σαμαρά, έχει μια… διαφορετική άποψη. Ο επιτυχημένος επιχειρηματίας της πίτσας, συνεπικουρούμενος από τον Υπ. Οικονομικών κο Στουρνάρα, διαπρεπή οικονομολόγο, με αξιοζήλευτη προϋπηρεσία σε υπό κρατικό έλεγχο τράπεζες, Πανεπιστημιακή καριέρα και ως πρόσφατα ηγέτη του ιδρύματος οικονομικών ερευνών, σκέφτηκαν μια πρωτότυπη, 100% ελληνική προσέγγιση. Θέτουν μετά από αυτήν δικαιωματικά υποψηφιότητα για το επόμενο νόμπελ οικονομίας.

Σύμφωνα με το άρθρο 50 του νόμου 4174/2013 που ψηφίστηκε το καλοκαίρι, εισάγεται η λεγόμενη «αλληλέγγυα ευθύνη». Στελέχη διοίκησης, αλλά και οι κατά καιρούς μέτοχοι από ποσοστό 5% και άνω, ευθύνονται προσωπικά και αλληλέγγυα για οφειλές μιας επιχείρησης προς την εφορία. Οι μέτοχοι ευθύνονται μέχρι το ύψος των κερδών που εισέπραξαν τα τελευταία έτη. Μπορεί δηλαδή η εφορία να ζητήσει ακόμα κι από έναν πρώην μέτοχο χρήματα που είχε εισπράξει πριν μερικά χρόνια. Αν αδυνατεί να πληρώσει, μπορεί να χάσει το σπίτι του ή και να πάει φυλακή, επειδή κάποτε είχε το 5% μιας εταιρείας και είχε λάβει μέρισμα. Προφανώς τα διανεμόμενα – φορολογημένα – κέρδη δεν θεωρούνται εισόδημα για την Ελληνική κυβέρνηση, αλλά άτυπο κρατικό αποθεματικό και οι μέτοχοι οφείλουν να έχουν τα παλαιότερα μερίσματα ανά πάσα στιγμή στη διάθεση του Υπουργείου Οικονομικών.

Θα πείτε ότι νομοθέτησαν για να στριμώξουν τα «λαμόγια». Όμως, αν υπάρχει δόλος σε μια οφειλή, η υπάρχουσα νομοθεσία είναι ήδη επαρκέστατη για να τον τιμωρήσει. Αρκεί βέβαια η κυβέρνηση να μην επεμβαίνει στη Δικαιοσύνη. Δυστυχώς, οι κατά καιρούς ελληνικές κυβερνήσεις προστατεύουν τα δικά τους παιδιά από την τσιμπίδα του νόμου ακόμα και σε περιπτώσεις καραμπινάτου δόλου. Ο δόλος όμως από το νόμο διώκεται.

Το χρέος, αντίθετα, προς την εφορία δεν ισοδυναμεί απαραίτητα με δόλο. Στο επιχειρείν τα πράγματα μπορεί κάποιες φορές να μην εξελιχθούν ρόδινα. Στην Ελλάδα όμως η επιχειρηματικότητα … διώκεται. Όποιος συμμετέχει σε επιχειρηματική προσπάθεια θεωρείται από το κράτος ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

Προφανώς ο νομοθέτης κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια. Οι κυβερνώντες θεωρούν ότι όλοι οι επιχειρηματίες θα είναι μάλλον περίπου σαν αυτούς που κάνουν «δουλειές» μαζί τους.

Κατά τα άλλα έχουμε κυβέρνηση… της δεξιάς και η ανάπτυξη… έρχεται.

Το περίεργο είναι ότι οι παρατάξεις της αντιπολίτευσης το καταψήφισαν μαζικά! ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ΚΚΕ (ο μεγάλος πολιτικός επιχειρηματίας της χώρας) καταφανώς πιστεύουν στις αρχές του καπιταλισμού περισσότερο από ό,τι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ!

Πρώτη δημοσίευση: marketnews.gr

Λεφτά υπάρχουν για να αλλάζουμε σφραγίδες στα Υπουργεία

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in MarketΝews

Γιατί σε κανένα σοβαρό δυτικό κράτος, από αυτά που αγαπάμε να ταξιδεύουμε για αναψυχή, σπουδές ή δουλειές (π.χ. ΗΠΑ, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία κλπ.) δεν αλλάζουν τόσο συχνά τα ονόματα των υπουργείων; Στερούνται φαντασίας και μεταρρυθμιστικού οίστρου οι εκεί κυβερνώντες; Ή μήπως οι δικοί μας έχουν περίσσεια ματαιοδοξίας, ασχετοσύνης και ελαφρότητας;

Σε έναν συνδυασμό των προαναφερθέντων στοιχείων πρέπει να αποδίδεται η εμμονή των Ελληνικών κυβερνήσεων στην αλλαγή ονομάτων στα Υπουργεία. Με την ανακοίνωση της σύνθεσης της νέας κυβέρνησης έχουμε την εκ νέου μετονομασία 5 Υπουργείων. Φυσικά σε αυτές τις αλλαγές διαρκές θύμα είναι το Υπουργείο Παιδείας. Αλλάζει όνομα για δεύτερη φορά μέσα στο 2015. Φαίνεται ότι στην ονοματοδοσία συμπυκνώνεται και πιθανότατα εξαντλείται η διάθεση για βαθιές τομές.

Ας δούμε την ιστορία της ονοματοδοσίας του Υπουργείου Παιδείας:

-        Αρχικά ονομάζεται Υπουργείο Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως.

-        Το 1926 μετονομάζεται σε Υπουργείο Θρησκευμάτων και Παιδείας.

-        Το 1949 μετονομάζεται σε Υπουργείο Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας (μεταπολεμική διάθεση πρόταξης του εθνικού στοιχείου).

-        Το 1955 μετονομάζεται σε Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (σαφής αλλαγή προτεραιοτήτων).

Μέχρι εδώ σχετικά καλά θα μου πείτε αν και θα μπορούσαμε να είχαμε μείνει στο λιτό Υπουργείο Παιδείας που όλοι χρησιμοποιούμε διαχρονικά στην καθομιλουμένη. Όμως οι πραγματικά μεγάλες «τομές» κορυφώνονται στα χρόνια της κρίσης που ζούμε. Εκεί προφανώς η διάθεση για αλλαγές δεν έχει προηγούμενο:

-        Το 2009 μετονομάζεται σε Υπουργείο Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων (καινοτομία του ΓΑΠ).

-        Το 2012 μετονομάζεται σε Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού (για να εκπολιτιστούμε και να είμαστε σε φόρμα).

-        Το 2013 μετονομάζεται σε Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων (προφανώς ο εκπολιτισμός δεν απέδωσε και ούτε ο αθλητισμός βοήθησε).

-        Τον Ιανουάριο του 2015 μετονομάζεται σε Υπουργείο Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων (γιατί η πρώτη φορά αριστερά είναι πρώτα από όλα του πολιτισμού).

-        Και σήμερα, Σεπτέμβριος του 2015, η δεύτερη φορά αριστερά το μετονομάζει σε Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων (για να ερευνηθεί πώς χάθηκε το τρένο του πολιτισμού και να παταχθεί μια για πάντα το πίστευε και μη ερεύνα της ελληνοορθοδοξίας).

Μπορεί να φαίνεται κωμικό αλλά κάθε τέτοια αλλαγή επισύρει σειράς δαπανών και λειτουργικών ανωμαλιών. Μόνο το Υπουργείο Παιδείας έχει μερικές δεκάδες χιλιάδες εποπτευόμενους φορείς που θα πρέπει να αλλάξουν ταμπέλες, σφραγίδες, έντυπα, λογότυπα, στοιχεία στις ιστοσελίδες τους και φυσικά διοικητική διάρθρωση. Για παράδειγμα έχουμε περίπου 15 χιλιάδες δημόσια σχολεία, επί έστω 15 ευρώ ανά νέα στρογγυλή σφραγίδα (έστω μια ανά φορέα), μόνο για το 2015 χρειαζόμαστε περί το μισό εκατομμύριο ευρώ για … σφραγίδες. Μιλάμε για έκτακτες δαπάνες από το άδειο τους ταμείο. Αφήστε τις οργανωτικές και διοικητικές αλλαγές με γενικές γραμματείες και οργανισμούς που κάθε τόσο μεταφέρονται από το ένα στο άλλο Υπουργείο.

Όφελος για τον πολίτη; Κανένα απολύτως. Και γιατί γίνονται όλα αυτά; Μα για να βγει η «άσκηση». Να μοιραστεί η τράπουλα μεταξύ των πολιτικών φατριών που νέμονται την εξουσία κάθε φορά. Για να χωρέσουν όλα τα πρωτοπαλίκαρα των κυβερνητικών εταίρων.

Αν θέλουμε να γίνουμε σοβαρό κράτος ας ξεκινήσουμε από τα απλά. Να θεσπίσουμε ποιοι είναι οι τομείς του κράτους και να τους κλειδώσουμε μια και καλή, με δικαίωμα αναθεώρησης όχι συχνότερα από μια φορά στα 30-40 χρόνια. Ας σοβαρευτούμε κάποια στιγμή, δεν βλάπτει.

(Πρώτη δημοσίευση: http://marketnews.gr/article/286715/lefta_yparxoun_gia_na_allaksoume_sfragides_sta_ypourgeia

Στο δημοψήφισμα ψηφίζω ΝΑΙ

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in MarketΝews

Είμαι ξεκάθαρα υπέρ των δημοψηφισμάτων. Όμως θεωρώ ότι οι τελευταίες εξελίξεις δεν τιμούν τη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία.

Ο Πρωθυπουργός όφειλε να φέρει προς δημοψήφισμα είτε προσχέδιο συμφωνίας με τους δανειστές το οποίο να πρότεινε προς έγκριση από τους πολίτες μετά την έγκριση της βουλής, είτε αν δεν μπορούσε να καταφέρει να φτάσει σε κοινώς αποδεκτό μεταξύ κυβέρνησης, βουλής και θεσμών προσχέδιο, τότε να φέρει ένα κυβερνητικό εναλλακτικό σχέδιο με θεμελιώδη ερωτήματα προς δημοψήφισμα: π.χ. αν δεν υπάρχει συμφωνία, οι επιλογές που μας απομένουν είναι είτε να μειώσουμε μόνοι μας το κρατικό κόστος με διάφορους τρόπους, είτε να αυξήσουμε τα κρατικά έσοδα με διάφορες μεθόδους, είτε να βγούμε από το κοινό νόμισμα με σκοπό να τυπώνουμε επιθετικά και να πληθωρίζουμε το νόμισμα. Να διάλεγε ένα συγκεκριμένο μείγμα από τις 3 κατηγορίες που ως κυβέρνηση είχε την πρόθεση να προωθήσει και η βουλή ενέκρινε και να ζήταγε από τους πολίτες την έγκριση, εξηγώντας και την εναλλακτική οδό μιας ενδεχόμενης απόρριψης.

Δυστυχώς δεν έκανε τίποτε από τα παραπάνω και πάμε σε ένα δημοψήφισμα με απολύτως θολό περιεχόμενο. Θολό γιατί δεν υπάρχει ούτε χρόνος για πραγματική και επί της ουσίας δημόσια διαβούλευση, ούτε δημοσιευμένο επίσημο κείμενο που να περιγράφει κάποιο βάσιμο ερώτημα στο οποίο καλούνται να απαντήσουν οι πολίτες. Π.χ. προφανώς η έγκριση από τους πολίτες πρότασης που ούτε από την κυβέρνηση προτείνεται ούτε από τους θεσμούς είναι στο «τραπέζι», ούτε η βουλή έχει συζητήσει, ούτε έχει δημοσιευθεί πλήρως μαζί με τεκμηρίωση των επιχειρημάτων υπέρ και κατά δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί βάσιμο ερώτημα προς δημοψήφισμα. Σε κανένα κράτος στον κόσμο που διενεργούνται δημοψηφίσματα έτσι. Βέβαια στα υπόλοιπα δυτικά κράτη υπάρχει σεβασμός στον πολίτη, γιατί αυτός πληρώνει την λειτουργία του κράτους. Εδώ παραμένουμε υπήκοοι και  οι κυβερνώντες μας αντιμετωπίζουν ως αναγκαίο κακό.

Συμπερασματικά, ο Πρωθυπουργός με την επιλογή του υπονομεύει όσο κανείς στο παρελθόν τον θεσμό των δημοψηφισμάτων και της δημοκρατίας, διχάζει τους πολίτες, δημιουργεί χαοτικές συνθήκες τις οποίες ο ίδιος είχε προβλέψει όταν σχολίαζε την στο πόδι ανακοίνωση για δημοψήφισμα από τον ΓΑΠ, ενώ οδηγεί σε ερμηνεία του περιεχομένου του δημοψηφίσματος κατά την απόλυτη κρίση του καθενός. Εκτιμώ ότι η κυβερνητική επιλογή εξυπηρετεί αποκλειστικά μικροκομματικούς επικοινωνιακούς σχεδιασμούς με πρόσκαιρα ενδεχόμενα οφέλη, αλλά υπερβολικά μεγάλη ζημιά για τους πολίτες και τους όποιους θεσμούς διαθέτουμε.

Θεωρώντας ότι τα παραπάνω πλέον δεν αναστρέφονται, αγωνίζομαι πλέον για ψήφο υπέρ του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, ώστε να αποφύγουμε τα ακόμα χειρότερα. Κατ’ εμέ –  όπως είχε πει και ο Βαρουφάκης πριν λίγες ημέρες – το πραγματικό περιεχόμενο του δημοψηφίσματος είναι αν θέλουμε να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση ή να αποχωρήσουμε και να χαράξουμε μια μοναχική πορεία. Στο ερώτημα αυτό η απάντησή μου είναι αταλάντευτα ΝΑΙ, καθώς η Ένωση παρά τη βραδεία εξέλιξή της και τις πολλές ατέλειές της παραμένει φάρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κοινωνικής αλληλεγγύης, σεβασμού στο περιβάλλον, τους θεσμούς και τους πολίτες, ένας φάρος σύγχρονης δημοκρατίας, με ασύγκριτη υπεροχή έναντι οποιονδήποτε άλλου διακρατικού σχηματισμού με τον οποίο θα μπορούσαμε να συμμαχήσουμε. Η εναλλακτική δε μιας μοναχικής πορεία στις παρούσες συνθήκες ενέχει όχι μόνο πολλαπλάσιο οικονομικό και κοινωνικό κόστος, αλλά και ανυπολόγιστους εθνικούς και πολιτειακούς κινδύνους. Δεν θεωρώ τυχαίο το ότι ο μέσος μη ευρωπαίος πολίτης του κόσμου αν δεν ζούσε στην πατρίδα του θα ήθελε να ζει στην Ευρώπη. Να μείνουμε Ευρώπη λοιπόν, γιατί Ελλάδα = Ευρώπη και Ευρώπη = Ελλάδα.

Πρώτη δημοσίευση Market News

Άστοχη η επαναφορά της 13ης σύνταξης

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in MarketΝews

marketnews syntaksiouxoiΆστοχη η επαναφορά της 13ης σύνταξης γιατί, αν εφαρμοστεί όπως ανακοινώθηκε:

1. Δεν συνδέεται με το συνολικό εισόδημα, καθώς το ότι κάποιος έχει σύνταξη κάτω από 700 ευρώ δεν σημαίνει ότι έχει και συνολικά χαμηλό εισόδημα.

2. Δεν συνδέεται με τις συνολικά καταβεβλημένες εισφορές, καθώς δεν ισχύει δυστυχώς άμεση συσχέτιση αυτών με τις συντάξεις που λαμβάνονται.

3. Αν θέλουμε να αυξήσουμε τις χαμηλές συντάξεις καλύτερα απλά να τις μεγαλώναμε κι όχι να προσθέταμε μια 13η δημιουργώντας στρέβλωση στη σύγκρισή τους με τις υπόλοιπες.

4. Όταν πολίτης χρειάζεται στήριξη από το κράτος πρόνοιας αυτή πρέπει να έρχεται ως κάτι επιπλέον από το κράτος, όπως το επίδομα στο πλαίσιο ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος κι όχι να μπερδεύεται με τα ασφαλιστικά ταμεία και τις συντάξεις.

5. Καμία συζήτηση και αλλαγή για τις συντάξεις δεν έχει νόημα όσο δεν υπάρχει ο προσωπικός λογαριασμός ασφαλισμένου στον οποίο να παρουσιάζεται το συνολικό κεφάλαιο που έχει εισφέρει στο σύστημα ένας ασφαλισμένος και το ποσό που αναλογιστικά δικαιούται ως σύνταξη από αυτό, λαμβάνοντας υπόψη και μια λογική ετήσια απόδοση. Όσο δεν αποτυπώνονται τα πραγματικά μεγέθη δεν ξέρουμε αν αυτός που παίρνει 600 δικαιούται 1000 ή 200, ούτε φυσικά αν αυτός που παίρνει 2500 τελικά είναι προκλητικά ευνοημένος ή αδικημένος. Αν μάλιστα βάλει κανείς στην εξίσωση και τις αμέτρητες πρόωρες συνταξιοδοτήσεις στα 40 και κάτι (στο παρελθόν) και στα 50 και κάτι μέχρι και σήμερα, καταλαβαίνουμε ότι το συνταξιοδοτικό λειτουργεί διαχρονικά ως ένας μηχανισμός που συχνά «κλέβει» από τους πιο σκληρά εργαζόμενους προκειμένου να τα αποδίδει σε άλλους.

6. Σε μια χώρα που η αναλογία του αριθμού εργαζομένων σε παραγωγικούς τομείς σε σχέση με τους ανέργους, τους συνταξιούχους και τους εργαζόμενους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα είναι απολύτως μη βιώσιμη δεν είναι λογικό μια νέα κυβέρνηση να ξεκινάει από αυτό το μέτρο χωρίς καν να γνωρίζει και εξηγεί πώς ακριβώς θα το χρηματοδοτήσει.

Όσο δεν ξέρουμε ούτε πόσα κανείς δικαιούται (καταβεβλημένες εισφορές), ούτε πόσα πραγματικά χρειάζεται (συνολικό εισόδημα σε σχέση με σύνταξη που εισπράττει ), ούτε ποιος πληρώνει (πού πηγαίνουν οι άμεσοι και έμμεσοι φόροι μας), δεν δικαιούμαστε να μοιράζουμε λεφτά καθώς μάλλον διευρύνουμε τις αδικίες, τις στρεβλώσεις και γενικότερα τα αδιέξοδα αντί να τα αντιμετωπίζουμε. Αυτό δεν είναι ούτε αριστερό, ούτε δίκαιο, ούτε παραγωγικό ούτε καν φιλολαϊκό.

Πρώτη δημοσίευση: marketnews.gr 

Ο μικρός αργά ή γρήγορα θα δαγκώσει

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in MarketΝews

marketnews tsipras 4Κάποτε ένα μικρό παιδί έκλεψε στο σχολείο την πλάκα ενός άλλου. Η μητέρα του όταν κατάλαβε ότι τα κατάφερε χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς ένιωσε περήφανη που έχει τόσο ... έξυπνο παιδί. Ο μύθος του Αισώπου λέει ότι όσο η μάνα ενθουσιαζόταν με τα κατορθώματα του κανακάρη της τόσο αυτός προχωρούσε σε σοβαρότερα παραπτώματα.

«... Το παιδί μεγάλωνε, έγινε άντρας κι έγινε ο πιο επιτήδειος κλέφτης της περιοχής.
Κάποτε, όμως, τον έπιασαν, την ώρα που λήστευε ένα σπίτι, τον δίκασαν και τον καταδίκασαν σε θάνατο.
Την ώρα που τον έσερναν δεμένο για να τον πάνε στον τόπο όπου ο δήμιος θα του έκοβε το κεφάλι, η μητέρα του έτρεχε πίσω από τη συνοδεία κι έκλαιγε, χτυπώντας το στήθος της με απελπισία.
- Γιε μου πού σε πάνε; Γιε μου! Πού σε πάνε; Φώναζε απελπισμένα.
Τότε ο κατάδικος σταμάτησε και παρακάλεσε εκείνους που τον πήγαιναν να τον αφήσουν να πει κάτι κρυφά στη μητέρα του.
Εκείνοι δέχτηκαν, μια που λίγη ώρα είχε ακόμα να ζήσει.
Τότε ο κατάδικος έσκυψε, τάχα να πει κάτι στ' αφτί της μητέρας του, και της το ξερίζωσε με τα δόντια του!
- Δεν ντρέπεσαι, καταραμένο παιδί! Φώναξε εκείνη, ουρλιάζοντας από τους πόνους. Δεν σου φτάνουν τόσα εγκλήματα που έκανες, φέρεσαι έτσι και στη μητέρα που σε γέννησε;
- Εσύ φταις για το κατάντημά μου, της αποκρίθηκε ο κατάδικος. Αν με μάλωνες όταν έκλεψα για πρώτη φορά εκείνη την πλάκα και σου την έφερα, σήμερα δεν θα με πήγαιναν να μου κόψουν το κεφάλι.» [Πηγή http://www.pare-dose.net/110]

Πασίγνωστος ο μύθος, σωστά; Κι όμως μάλλον έχει ξεχαστεί στη χώρα μας. Τόσο πολύ που επί χρόνια οι κεντροαριστερές και δεξιές κυβερνήσεις της Ελλάδας φέρθηκαν ακριβώς όπως η ανόητη μητέρα προς τους πολίτες. Τους εκμαύλισαν συστηματικά. Άλλοτε με «καθρεπτάκια», άλλοτε με «πολιτική κυβίστηση», γαλούχησαν έναν λαό απόλυτα ανεκτικό στο ψέμα. Έναν πολίτη που σχεδόν αδιαφορεί για την αλήθεια και αναζητά μονίμως θαύματα. Προκειμένου να συνεχίζουν ανεμπόδιστοι τις δικές τους απάτες ενθάρρυναν κάποιοι επιτήδειοι το πρότυπο του «εξυπνάκια», αυτού που δεν σέβεται τους νόμους και τους κάνει «λάστιχο», απλά επειδή ... μπορεί!

Ένα άλλοτε μικρό τμήμα του πληθυσμού μας που είχε ροπή προς την απατεωνιά σταδιακά έγινε πρότυπο. Διαμορφώθηκε μια νέα εθνική αφήγηση. Ένα νέο παράδειγμα βάσει του οποίου η πρόοδος ελάχιστα συνδέεται με την ικανότητα και την εργατικότητα, αλλά κυριότερα με την πονηριά, την «καπατσοσύνη», τις καλές γνωριμίες κι άλλα μαγ(κ)ικά. Καλλιεργήθηκε έτσι τις τελευταίες δεκαετίες μια ολόκληρη γενιά που πιστεύει σε εντελώς άλλες αξίες από αυτές στις οποίες έχει βασιστεί όλος ο σύγχρονος δυτικός κόσμος. Όχι γιατί στο δυτικό κόσμο δεν υπάρχουν παραπτώματα. Αλλά εκεί είναι αξιοσημείωτα και τιμωρούνται. Εδώ ... δεν βαριέσαι. Εδώ υπάρχει η ορθοδοξία της μεγαλοψυχίας και της συγχώρεσης.

Φτιάξαμε λοιπόν ένα νέο Βυζάντιο στο οποίο όμως η ίντριγκα, η δολοπλοκία και κυρίως η παρεοκρατία δεν περιορίζονται στα ανάκτορα και την αυλή. Διαπερνούν οριζόντια σχεδόν όλη την κοινωνία μέσα από τα πλοκάμια των γνωστών πολιτικών κομμάτων και τους κομματοκρατούμενους συνδικαλιστικούς φορείς. Διαμορφώσαμε ένα περιβάλλον που κάνει κάθε άνθρωπο που συνεχίζει να αγωνίζεται με κύριο όπλο τη δουλειά και τις ικανότητές του να φαντάζει ονειροπόλος και αιθεροβάμων.

Κάπως έτσι εκδιώχθηκαν οι περισσότερες σοβαρές παραγωγικές κι επιχειρηματικές προσπάθειες από τη χώρα και γιγαντώθηκαν μονοπώλια και ολιγοπώλια σε στενό αλισβερίσι με τους ανεπάγγελτους πολιτικούς μας. Κάπως έτσι ο θαλασσοπόρος και διεθνοποιημένος επιχειρηματίας Έλληνας κλείστηκε στο καβούκι των συνόρων της χώρας. Θέριεψε το φαινόμενο του μιζαδόρου, αργόμισθου σφραγιδογιακά.

Και φθάσαμε στην κρίση. Μια κρίση αξιών που διάβρωσε την πολιτική, την παιδεία, την παραγωγή, την εργασία, την οικονομία, τη δικαιοσύνη, την τέχνη και σχεδόν κάθε άλλο τομέα της κοινωνίας μας. Σχηματίσαμε μια απολύτως κλειστή, αντιπαραγωγική κοινωνία και οικονομία η οποία μοιραία κάποια στιγμή δημιούργησε τα αδιέξοδα που σήμερα βιώνουμε.

Και έρχεται τώρα ένας «μικρός» Αλέξης, ένας από τους κανακάρηδες που τόσα χρόνια εκθρέφαμε. Δείχνει «καλός» μαθητής των παραμυθάδων πολιτικών που τόσα χρόνια στηρίξαμε. Φιλοδοξεί να τους διαδεχθεί. Ζητάει την ψήφο μας υποσχόμενος ότι μπορεί να ξεγελάσει το χρόνο και τους κουτόφραγκους ξανά, για λογαριασμό μας. Πιστεύει ότι μπορεί να το κάνει ακριβώς όπως οι προηγούμενοι και ακόμα καλύτερα, αναβάλλοντας για ακόμα μια φορά την απαραίτητη στροφή της κοινωνίας μας πίσω στις ρίζες της, στην αξιοπρέπεια του άλλοτε περήφανου λαού μας και στον ορθολογισμό που σε αυτή τη γωνιά του κόσμου γεννήθηκε.

Αν θέλετε πιστέψτε τον. Αυτός το πιστεύει πραγματικά γιατί ακριβώς με αυτά τα πρότυπα μεγάλωσε. Μόνο ας έχουμε κατά νου ότι όσο αναζητούμε μαγικές λύσεις, είτε τα καταφέρει είτε όχι ο εκάστοτε λαοπλάνος να ξεγελάσει το χρόνο για εμάς, αργά ή γρήγορα αυτή η ιστορία τελειώνει με ένα αυτί λιγότερο. Έναν ακρωτηριασμό για τον καθένα από εμάς.

Εκτός αν ...

Εκτός αν αμέσως τώρα κάνουμε στροφή 180ο. Αν ανακαλέσουμε την εμπιστοσύνη μας σε δεξιούς και αριστερούς ανεπάγγελτους αμοραλιστές παραμυθάδες και στηρίξουμε ανθρώπους με ηθικό υπόβαθρο που να έχουν αποδείξει στο στίβο της πραγματικής ζωής ότι γνωρίζουν και μπορούν.
Εκτός αν τώρα απαιτήσουμε την ευθύνη που μας αναλογεί αντί να την αφήνουμε για άλλους. Εκτός αν πάψουμε να κρυβόμαστε κάθε φορά πίσω από τους πολιτικούς που μας ξεγελούν και υφαρπάζουν την ψήφο μας και απαιτήσουμε θεσμούς. Θεσμούς που να υπερβαίνουν τα εκάστοτε πρόσωπα, κόμματα και πολιτικά δόγματα. Θεσμούς άμεσης δημοκρατίας ώστε να αποφασίζουμε οι πολίτες για όσα κρίνουμε αναγκαίο. Θεσμούς που να διέπουν τη λειτουργία της κοινωνίας μας χωρίς εξαιρέσεις και ψιλά γράμματα, ώστε να μπορούμε επιτέλους οι Έλληνες πολίτες να πετυχαίνουμε και στη χώρα μας όσα καταφέρνουμε οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.

Πρώτη δημοσίευση: market.gr

Όχι άλλες θέσεις εργασίας αλλά δουλειά...

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in MarketΝews

marketnews anergia(Εισήγησή μου ως προσκεκλημένος εξωτερικός ομιλητής στην επιτροπή διαλόγου του Ποταμιού στις 21/09/2014, σχετικό video)

Επιλέγω να αναφερθώ στην ανεργία, όχι μόνο γιατί είναι το θέμα που απασχολεί σχεδόν όλες τις ελληνικές οικογένειες, άμεσα ή έμμεσα. Κυρίως γιατί αισθάνομαι πως έχουμε συσσωρεύσει εγκληματικά λάθη δεκαετιών, χωρίς να δείχνουμε καν να το έχουμε μετανιώσει!

Δεν θα εστιάσω στα γνωστά προβλήματα, τις πολιτικογενείς στρεβλώσεις που εξανεμίζουν την ανταγωνιστικότητά μας, μεταξύ των οποίων:

  • η πολιτική αβεβαιότητα,
  • η διαρκώς αυξανόμενη φορολογική επιβάρυνση,
  • ο εκτεταμένος αθέμιτος ανταγωνισμός,
  • το υψηλό κόστος πρόσβασης σε ενέργεια, κεφάλαια και πρώτες ύλες,
  • η εξουθενωτική γραφειοκρατία,
  • η πολιτική προστασία στη διαφθορά,
  • το αντιπαραγωγικό μοντέλο λήψης αποφάσεων,
  • η απουσία κράτους δικαίου και διάκρισης των εξουσιών,
  • οι απαξιωμένοι, μη λειτουργικοί έως και ανύπαρκτοι θεσμοί,
  • η απόλυτη απουσία σεβασμού του κράτους προς τον πολίτη και τους φόρους που πληρώνει,
  • και φυσικά η μη ενσωμάτωση του πολίτη στις εθνικές επιλογές.

Όταν κανείς αισθάνεται – όχι άδικα – πως οι αποφάσεις λαμβάνονται για αυτόν, χωρίς αυτόν, είναι επόμενο να μην τις στηρίζει.

Όμως, το πρόβλημα της χώρας μας δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι πρόβλημα κουλτούρας και διαπαιδαγώγησης των πολιτών. Η νέα εθνική μας αφήγηση πρέπει να ανατρέψει καταστροφικές εμμονές και μύθους. Δέκα χαρακτηριστικές περιπτώσεις θα αναφέρω επιγραμματικά εδώ:

  1. Όσο μιλάμε για εργασία με όρους όπως «θέση», «τοποθέτηση», «αποκατάσταση», «πόστο», «απορρόφηση» κλπ. δείχνουμε πως αντιλαμβανόμαστε την εργασία ως κάτι στατικό, κάτι ανάλογο με μια θέση ... στάθμευσης. Είναι επόμενο να μένουμε πολύ μακριά από τον διεθνή καταμερισμό εργασίας με αυτά τα μυαλά.
  2. Η κλιμάκωση του αριθμού των κρατικών υπαλλήλων, των συνταξιούχων χωρίς ανάλογες εισφορές, του τζίρου των κρατικοδίαιτων επιχειρήσεων και η υπερκατανάλωση χωρίς παραγωγή είναι από τους καίριους παράγοντες που μας έφεραν εδώ. Μήπως επιτέλους πρέπει να θεσμοθετήσουμε επιβράβευση (π.χ. φορολογική) της επιχειρηματικής εξωστρέφειας; Δεν είναι επιτέλους προτεραιότητα οι εμπορεύσιμοι κλάδοι της οικονομίας να γίνουν ελκυστικότεροι, τόσο για τον εργαζόμενο όσο και για τον επιχειρηματία; Βλέπουμε την ανάπτυξη να έρχεται από την αύξηση του κράτους ή των σουβλατζίδικων και των καφέ;
  3. Ο Έλληνας διαχρονικά μεγαλουργεί σε ανοιχτά γήπεδα, με διεθνή ανταγωνισμό και ελεύθερη οικονομία, επιστρατεύοντας την εφευρετικότητα και την προσαρμοστικότητά του. Ένα τέτοιο γήπεδο πρέπει να γίνει και η Ελλάδα, μακριά από προστατευτισμούς και κλειστές πόρτες. Τι φοβόμαστε πλέον;
  4. Η αλλαγή κουλτούρας ξεκινάει από τα μαθητικά χρόνια. Οφείλουμε να ξαναμάθουμε πως ο πλούτος παράγεται από αυτόν που δημιουργεί. Αυτόν που παράγει κάτι με αξία, ώστε κάποιοι άλλοι να προτίθενται να πληρώσουν ικανοποιητικό τίμημα για αυτό. Στη σχέση κόστους / οφέλους κρύβεται το μυστικό κατά της ανεργίας.
  5. Η επιχειρηματικότητα και η καινοτομία πρέπει να γίνουν βιωματικά μαθήματα τόσο στα σχολεία όσο και στα πανεπιστήμια. Είναι αδιανόητο κανείς να ολοκληρώνει την πορεία του στο εκπαιδευτικό σύστημα και να χτυπάει την πόρτα της αγοράς εργασίας χωρίς να έχει στοιχειώδη επιχειρηματικά ερεθίσματα.
  6. Να αναγνωρίσουμε την αξία της αποτυχίας. Η επιτυχία έρχεται συνήθως μετά από σειρά αποτυχιών. Δεν υπάρχει πιο πυκνή και αποτελεσματική μαθησιακή εμπειρία από την αποτυχία. Κορυφαίες επιχειρήσεις στις ΗΠΑ αναζητούν τα στελέχη τους συνεκτιμώντας το αν έχουν αρκετές και συναφείς αποτυχίες στο ενεργητικό τους. Στην Ελλάδα η αποτυχία τιμωρείται για πάντα. Σαν να σπουδάζουμε και μετά να διαγράφουμε τη μνήμη μας. Το ρίσκο να δοκιμάσει κανείς κάτι καινούριο εδώ είναι παράλογα υψηλό. Αν είχε γεννηθεί εδώ ο Steve Jobs θα είχε σίγουρα τραβήγματα με την εφορία και το ΙΚΑ.
  7. Να φύγουμε από το μοντέλο των επιδοτήσεων σε χρήμα. Είναι εμφανώς μια επαναλαμβανόμενη δημόσια πρόσκληση για παρέλκυση των επιχειρήσεων από το στόχο στην καλύτερη περίπτωση ή εικονικές τιμολογήσεις στην συνηθέστερη. Οι ενισχύσεις σε είδος είναι πολύ αποτελεσματικότερες και μπορούν να βοηθήσουν ουσιαστικά την καινοτομία και την εξωστρέφεια.
  8. Εκπαίδευση, έρευνα και παραγωγή να «δέσουν» σε ένα νέο επιχειρηματικό μοντέλο, απλό, διαφανές και μη γραφειοκρατικό. Η έμφαση στην καινοτομία είναι ο μόνος τρόπος να κόψουμε δρόμο προσπερνώντας τα σημεία στα οποία ιστορικά έχουμε μείνει πίσω (π.χ. υποδομές, εγκατεστημένο παραγωγική βάση κλπ.).
  9. Να δημιουργήσουμε επιχειρηματικό οικοσύστημα: θεσμούς για εναλλακτικές μορφές πρόσβασης σε κεφάλαια όπως η πληθοχρηματοδότηση και τα venture capitals, δίκτυα υποστηρικτικών υπηρεσιών από ιδιώτες, θερμοκοιτίδες, δίκτυα δεξιοτήτων και μεντόρων και να μετατρέψουμε κάθε ελληνική πρεσβεία σε διεθνές κανάλι πώλησης και επιχειρηματικής δικτύωσης της ελληνικής παραγωγής.
  10. Τέλος, να επανακαθορίσουμε την αντίληψή μας για τα δημόσια οικονομικά: Ο προϋπολογισμός να σταματήσει να ξεκινάει από το πόσα χρειάζονται για να θρέψουμε το κρατικό θηρίο και πώς θα τα «πάρουμε» από όσους απέμειναν να παράγουν σε αυτή τη χώρα. Να σταματήσουμε να σκοτώνουμε την κότα που γεννά τα χρυσά αυγά. Να αρχίζουμε τον προϋπολογισμό από το πόσα επιτρέπεται να εισπράξουμε και από πού, προκειμένου να είναι δυνατή η ύπαρξη μιας ακμάζουσας οικονομίας. Ακολούθως να διαλέγουμε τι θα χρηματοδοτούμε από τα κρατικά ταμεία και πόσο, αφού έχουμε βεβαιωθεί ότι παραμένει στη χώρα διαθέσιμος αέρας δημιουργίας.

Πρώτη δημοσίευση: marketnews.gr

Η ελληνική κυβέρνηση αυτοακυρώθηκε...

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in MarketΝews

marketnews theoxarisΌχι, ο Θεοχάρης δεν ήταν ο τέλειος πολιτειακός παράγοντας. Ζήσαμε μαζί του την εποχή που το κράτος τουιτάρει και οι λογιστές / φοροτεχνικοί υποχρεώνονται να γίνουν followers του Γ.Γ. για να ενημερώνονται ως προς τους … χρησμούς του. Να μαθαίνουν τι τους ξημερώνει κάθε … δευτερόλεπτο. Γιατί τέτοιος ήταν ο ρυθμός των αναρτήσεών του που επείχαν σχεδόν θέση … νόμου. Δυστυχώς μάλιστα οι εφοριακοί δεν είχαν ανακαλύψει το twitter με αποτέλεσμα οι λογιστές να τους πιάνουν διαρκώς ανενημέρωτους για τις … εξελίξεις.

Όχι, δεν είμαι είμαι κατά του «τιτιβίσματος», όμως όταν κανείς κρέμεται από το twitter ενός πολιτειακού παράγοντα για να βλέπει ποιες είναι οι νέες νόμιμες υποχρεώσεις του την επόμενη ημέρα, μάλλον κάπου το έχουμε χάσει εντελώς. Επιπλέον θεωρώ πως το οργανωτικό έργο του κ. Θεοχάρη μάλλον έχει εσχάτως υπερτιμηθεί.

Καμιά φορά, βλέπετε, και ο αποχωρών δεδικαίωται. Δεν ξεχνάμε το πόσες φορές πλησίαζαν προθεσμίες υποβολής ηλεκτρονικών δηλώσεων χωρίς τα ηλεκτρονικά συστήματα να είναι διαθέσιμα, ακόμα και συστήματα που είχαν λειτουργήσει παλαιότερα δίχως προβλήματα. Προφανώς υπήρχαν τεχνικές εξηγήσεις πίσω από όλα αυτά αλλά τα γεγονότα δεν αμφισβητούνται. Σίγουρα επίσης το δομικό – οργανωτικό έργο του δεν πρέπει να χαρακτηρίζεται πρωτοφανές.

Αλλιώς δεν θα φθάναμε στο τριτοκοσμικό φαινόμενο να παγώνει η έκδοση βεβαιώσεων και πιστοποιητικών από το taxisnet επειδή τα έγγραφα αυτά φέρουν την ηλεκτρονική υπογραφή του Γ.Γ. που αποπέμφθηκε. Πουθενά στον κόσμο δεν σταματάει το κράτος για τέτοιους λόγους. Αν πράγματι απαιτείται μια τέτοια υπογραφή, που δεν βλέπω κανέναν λόγο να υπογράφονται οι ψηφιακές βεβαιώσεις, πάντα θα μπορούσε ο κανονισμός να προβλέπει ως αντικαταστάτη τον άμεσα υφιστάμενο. Τι να πιάσει και τι να αφήσει κανείς σε όλα αυτά;

Ασφαλώς ο Θεοχάρης δεν εξωθήθηκε σε παραίτηση λόγω twitter. Πιθανότατα – προς τιμήν του – δεν ήταν πολύ συνεργάσιμος με το γραφείο του Πρωθυπουργού. Όταν σηκωνόταν το τηλέφωνο του Μαξίμου ίσως ο Θεοχάρης δυσκολευόταν να ακολουθήσει τις «οδηγίες». Και όταν ο Πρωθυπουργός ετοιμάζει το κόμμα και την κυβέρνησή του για φθινοπωρινές εκλογές, όπως «μυρίζει» ο ανασχηματισμός με Γιακουμάτο, Κικίλια, Παπακώστα, Ντινόπουλο, Βούλτεψη κλπ. μάλλον ένας Θεοχάρης δεν ταιριάζει καθόλου στο σχήμα.

Στην περίπτωση Θεοχάρη δεν τηρήθηκαν ούτε τα προσχήματα. Αφού ετοίμαζαν αντικατάσταση του Στουρνάρα, θα μπορούσαν άνετα να αφήσουν την ενδεχόμενη αντικατάσταση Θεοχάρη στον νέο υπουργό Οικονομικών. Όμως όχι. Η κυβέρνηση δεν ήθελε να διακινδυνεύσει τη διατήρησή του. Πού να εξηγούν στον κο Χαρδούβελη γιατί δεν τους κάνει ο Θεοχάρης. Δεν υπάρχει χρόνος για ρίσκα, εκλογές έρχονται.

Ο κος Θεοχάρης δεν έκανε μόνος του πολιτική. Η κυβέρνηση «σχεδίαζε», η βουλή υπερψήφιζε, ως άλλη συνέλευση μετόχων Ανώνυμης Εταιρείας με τους βουλευτές ιδιότυπους πληρεξούσιους εκπροσώπους των πραγματικών μετόχων (πολιτών). Αλλά ας μην ξεχνάμε, ο Γ.Γ. εκτελούσε. Και σε κάθε κύκλο φορολογικής μεταρρύθμισης (12 τα φορολογικά νομοσχέδια μόνο μέσα στο 2013) ο αριθμός των νόμων μετατρεπόταν σε εικοσαπλάσιες υπουργικές αποφάσεις και προεδρικά διατάγματα και απροσδιόριστο αριθμό από εγκυκλίους και ενημερωτικά σημειώματα! Ένα ανίκητο παιχνίδι αριθμών στο οποίο ο Γ.Γ. είχε ενεργότατη συμμετοχή καθώς ήταν ένας βασικός πολλαπλασιαστής.

Ο τραγέλαφος που επικράτησε τα τελευταία χρόνια στον χώρο της οικονομίας στέρησε κάθε ελπίδα επενδύσεων, κατέστρεψε κάθε παραγωγική επιχείρηση που κινείται στο πλαίσιο της νομιμότητας και ασφαλώς δεν επέτρεψε κανένα μοντέλο διοίκησης να επιτύχει στη Γενική Γραμματεία Εσόδων. Αν δεν ήταν ικανοποιημένος ο Γ.Γ. από όλη αυτή τη φαρσοκωμωδία  είχε δυο επιλογές. Η μια προφανής: θα μπορούσε να παραιτηθεί από καιρό λόγω ουσιώδους διαφωνίας με το έργο το οποίο εκλήθη να υπηρετήσει. Η δεύτερη εναλλακτική λύση για τον κ. Θεοχάρη θα ήταν να ορθώσει το ανάστημά του αξιοποιώντας το πενταετές κλειστό συμβόλαιο. Θα μπορούσε να είχε γυρίσει πίσω αρκετές αποφάσεις ως ανεφάρμοστες, αόριστες, ανεδαφικές, αντιφατικές κλπ. Θα μπορούσε επίσης να έχει δημοσιοποιήσει τις πολιτικές πιέσεις που λέγεται ότι δεχόταν. Όμως αυτός δεν προβληματίστηκε. Λάμβανε νόμους, Υπουργικές αποφάσεις, Προεδρικά διατάγματα και παρήγαγε το δικό του μερίδιο στο χάος που λέγεται ελληνικό φορολογικό ρυθμιστικό πλαίσιο. Παραιτήθηκε τώρα, όχι επειδή απηύδησε από το ανείπωτο χάος υπό το οποίο έκανε τη δουλειά του, αλλά επειδή του ζήτησε να παραιτηθεί ο Στουρνάρας, δηλαδή ο Σαμαράς. Για να υπηρετήσει δηλαδή την πολιτική επικοινωνία της κυβέρνησης, εν όψει των εκλογών που προετοιμάζει για το Φθινόπωρο.

Αλλά ας αναλογιστούμε, πώς βρέθηκε ο κ. Θεοχάρης σε αυτή τη θέση εξαρχής; Η Τρόικα δυσκολευόταν να διανοηθεί πώς η πολιτική παρεμβαίνει για τη … μη είσπραξη βεβαιωμένων οφειλών προς το ελληνικό κράτος. Αυτή ήταν η περίπτωση και τίποτε άλλο. Κάποτε και οι ξένοι κατάλαβαν  τι γίνεται εδώ και άρχισαν να δυσανασχετούν.

Τότε η κυβέρνηση έριξε την απρόσμενη - για τα ντόπια ήθη και έθιμα - πρόταση στο τραπέζι: ο Γ.Γ. εσόδων θα έχει κλειστό πενταετές συμβόλαιο, θα πληρώνεται βάσει αποτελεσμάτων και θα είναι μη πολιτικό πρόσωπο. Η κυβέρνηση πίστευε ότι και με αυτές τις προϋποθέσεις θα έβρισκε το πρόσωπο που θα της έκανε τη «δουλειά».

Κάπως έτσι, λίγο αφού ο Διομήδης Σπινέλης παραιτήθηκε καταγγέλλοντας το γνωστό πλέον 4-4-2 (4 να γλιτώσει ο οφειλέτης, 4 να πάρει μίζα ο εφοριακός για να τα μοιράσει στις υπηρεσίες και τους κομματικούς παράγοντες και 2 να εισπραχθούν στα κρατικά ταμεία για ξεκάρφωμα) το πολιτικό μας σύστημα διόρισε το δεξί χέρι του κ. Σπινέλη, τον κ. Θεοχάρη, ως νέο Γ.Γ. Εσόδων. Για 5 χρόνια. Με κλειστό συμβόλαιο. Ανεξαρτήτως κυβέρνησης.

Όχι όμως ανεξαρτήτως εκλογικών αποτελεσμάτων. Όχι, βέβαια! Όταν αυτά αποδείχθηκαν μη ικανοποιητικά για την σημερινή κυβέρνηση, χειρόφρενο, αναστροφή και επαναπροσδιορισμός πορείας στην … πεπατημένη. Με την απόφαση αυτή λοιπόν η κυβέρνηση ξεκάθαρα αυτοακυρώνεται. Τονίζει με εμφαντικό τρόπο ότι ακόμα κι αν κάποιοι ξεγελάστηκαν, ντόπιοι ή ξένοι, στο μυαλό και στη νοοτροπία της δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα.

Τυπικά ο κος Θεοχάρης παραιτήθηκε. Ουσιαστικά όμως αποδείχθηκε ότι, υπό το παρόν πολιτικό σύστημα, κανένα κλειστό συμβόλαιο με εντολοδόχο το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να θεωρείται ισχυρό. Οι κυβερνώντες δεν έχουν καμία αξιοπιστία και μαζί τους το ελληνικό κράτος είναι μια επιταγή χωρίς αντίκρισμα.

Προφανώς μάταια προσδοκά η Ελλάδα επενδύσεις και θέσεις εργασίας. Βουλιάζει το πολιτικό μας κατεστημένο ολοένα και πιο βαθιά και μαζί του παρασύρει όλη τη χώρα. Οι πολίτες της χώρας, με την υποστήριξη συστημικών ΜΜΕ, διαρκώς εκφοβίζονται ώστε να συνεχίζουν ως ένα βαθμό να στηρίζουν αυτούς που τους έφεραν στην τραγική σημερινή κατάσταση. Τους στηρίζουν δια της ψήφου τους. Τους στηρίζουν θεωρώντας τους  ως λιγότερο επικίνδυνους. Ως αντίδοτο στους εγχώριους μπαμπούλες. Γιατί ο επικίνδυνος που έχεις δοκιμάσει είναι πάντα λιγότερο τρομακτικός από αυτόν που δεν έχεις. Ναι, μιλώ και για τον ΣΥΡΙΖΑ που, όσο  ανερμάτιστος κι αν είναι, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν καταφέρει να τον μεγαλώσουν δυσανάλογα πολύ, τόσο ώστε να φαντάζει ως πραγματική απειλή, προκειμένου να συγκρατεί ψηφοφόρους κοντά στα κυβερνώντα κόμματα.

Μιλώ όμως και για όλους εμάς τους υπόλοιπους, τους μετριοπαθείς σκεπτόμενους πολίτες. Για όλους εμάς τους εκτός συστήματος που δίνουμε την πολιτική μάχη με μόνα όπλα την επιστημονική μας γνώση, την επαγγελματική μας εμπειρία και το μεράκι μας. Εμάς που διατυπώνουμε απλές, για εμάς αυτονόητες προτάσεις για αλλαγές που τόσο χρειάζεται η χώρα για να λειτουργήσει ως αστική δημοκρατία πολιτών δυτικού τύπου, αντί της μεταφεουδαρχικής ολιγαρχίας υπηκόων «θεοκρατικού» τύπου, που δυστυχώς μας έφερε ως εδώ και δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα για να παραμείνει ανέγγιχτη.

Όμως πιστεύω στους Έλληνες. Μπορεί με τις «Γέφυρες» να μην καταφέραμε σε αυτές τις εκλογές να μπούμε στις καρδιές ικανοποιητικά πολλών συμπολιτών μας, όμως κάναμε ένα πρώτο βήμα συνεύρεσης και συνεννόησης. Είπαμε καθαρά ότι η λύση για την Ελλάδα ξεπερνάει κόμματα, πρόσωπα και ιδεολογίες. Ανοίξαμε τη δημόσια συζήτηση γι’ αυτά που πραγματικά πρέπει να γίνουν. Για τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη και τον κόσμο. Για την Ευρώπη του μέλλοντος. Για την επόμενη ημέρα της πολιτικής στην Ελλάδα, μετά την απόσυρση του (διε)φθαρμένου πολιτικού κατεστημένου που αν και ανθίσταται, μάχη τη μάχη συρρικνώνεται και αυτοακυρώνεται. Για τη χειραφέτηση του πολίτη. Για τη δημοκρατία. Για την παραγωγή. Για την εργασία. Για την έρευνα. Για την παιδεία. Για την αξιοπρέπεια.

Είμαι βέβαιος πως ο χρόνος θα φέρει ακόμα περισσότερες γέφυρες πάνω και πέρα από προσωπικές φιλοδοξίες, ή μικροδιαφορές ιδεολογικού ή και άλλου περιεχομένου, για τις επόμενες γενιές και τις προκλήσεις που έρχονται.

Πρώτη δημοσίευση: marketnews.gr

Δημοκρατία, αυτή η άγνωστη

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in MarketΝews

marketnews dhmokratiaΣτη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία, δυστυχώς έχουμε καταφέρει βαθιά στρέβλωση του περιεχομένου της. Φαίνεται ότι επί χρόνια δεν ασχοληθήκαμε – ως οφείλαμε – ούτε με τη συντήρηση και εξέλιξή της, ούτε με την εκπαίδευση των πολιτών σε αυτήν, με αποτέλεσμα να αλλοιωθεί δραματικά το περιεχόμενό της και πλέον αυτό που ο μέσος πολίτης θεωρεί δημοκρατικό δεν θυμίζει σε μεγάλο βαθμό το αρχέτυπο της έννοιας.

Γράφω τα παραπάνω με αφορμή το πρόσφατο επεισόδιο «δημοκρατικού» φασισμού εντός πανεπιστημιακού χώρου. Ένα ακόμα συμβάν που έρχεται να προστεθεί σε μια αλυσίδα χιλιάδων αναλόγων, τα περισσότερα από τα οποία σπάνια βλέπουν το φως της δημοσιότητας, αν δεν υπάρχει εμπλοκή κάποιου αναγνωρίσιμου προσώπου. Δεν έχουν σημασία οι πρωταγωνιστές του κάθε επεισοδίου ούτε η δική τους προέλευση, ένθεν κακείθεν. 

Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί σε τέτοιες διαμάχες.  Συνήθως υπάρχουν «ράμματα για τη γούνα» και των δυο αντιμαχομένων πλευρών. Τα φαινόμενα λεκτικής, ψυχολογικής, αισθητικής και φυσικής βίας εντός των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της χώρας, τα έχουμε «φάει με το κουτάλι» όσοι επενδύσαμε κάποια από τα χρόνια μας στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο. Τα έχουμε «λουστεί» σε τέτοιο βαθμό που σχεδόν δεν αποσπούν την προσοχή μας πλέον.

Κανείς δεν είναι χθεσινός σε αυτήν  τη χώρα. Όλοι έχουν το παρελθόν τους και ο καθένας έχει τη γνώμη του σχετικά με αυτό. Όμως θα ανέμενε κανείς άλλον  τρόπο αντιμετώπισης. Η νέα γενιά και ιδιαίτερα στο χώρο του πανεπιστημίου, κατ’ εξοχήν τόπο όπου θεωρητικά ενθαρρύνεται ο διάλογος και η γόνιμη ανταλλαγή απόψεων, θα ελπίζαμε να κινείται στη βάση του αποφθέγματος που αποδίδεται στον  Βολταίρο: «Διαφωνώ με ό,τι λες, αλλά θα υπερασπισθώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες».

Όμως δυστυχώς ούτε αυτό ισχύει. Ο τραμπουκισμός έχει φθάσει να θεωρείται περίπου αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα και η δικαιολογία συχνά είναι ο … «βρασμός» του αίματος στις φλέβες των νέων!

Τι φταίει; Πώς φθάσαμε ως εδώ;

Νομίζω απλώς τα μπερδέψαμε. Φθάσαμε τα κόμματα, οι οργανωμένοι αυτοί σχηματισμοί υπό τους οποίους (θεωρητικά) οι πολίτες προσπαθούν να προωθήσουν την πρόταση διακυβέρνησής τους, να έχουν κυριεύσει άπειρους χώρους της καθημερινότητας του πολίτη, συμπεριλαμβανομένου του πανεπιστημίου.

Φθάσαμε στο όνομα της προώθησης της εκάστοτε άποψης να δικαιολογείται περίπου κάθε διασταλτική ερμηνεία τόσο του νόμου όσο και των κανόνων ηθικής. Φθάσαμε ο έχων άποψη που δεν υποστηρίζεται από κάποιο ισχυρό κόμμα σε έναν συγκεκριμένο χώρο να κινδυνεύει ακόμα και σωματικά.

Λοιπόν από αυτήν την κατρακύλα πρέπει να ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ. Η ασφάλεια των πανεπιστημίων δεν μπορεί να θεωρείται πλήγμα για τη δημοκρατία. Τα εγκλήματα και σε αυτούς τους χώρους αφορούν την αστυνομία και τη δικαιοσύνη. Τα δε κόμματα, για να τελειώνουμε με αυτήν την υπόθεση, να εκπαραθυρωθούν από την ανώτατη εκπαίδευση.

Καμία θεσμική αναγνώριση σε κομματικούς μηχανισμούς εντός των πανεπιστημίων (πόσο μάλλον σχολείων), καμιά συμμετοχή τους, έμμεση ή άμεση, στη διοίκηση του πανεπιστημίου. Όποιος φοιτητής αισθάνεται την ανάγκη ένταξής του σε πολιτικά κόμματα μπορεί να το πράττει εκτός πανεπιστημίου. Μέσα στα πανεπιστήμια η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών σε τίποτε δεν ενισχύεται από τη θεσμοθετημένη παρουσία των κομματικών στρατών, αντιθέτως υπονομεύεται με τον πλέον βάναυσο τρόπο.

Επίσημες και άτυπες διασυνδέσεις φοιτητικών παρατάξεων με πολιτικά κόμματα θα πρέπει να επισύρουν σοβαρότατες κυρώσεις για τα πολιτικά κόμματα, με πρώτη και καλύτερη τη διακοπή κάθε κρατικής χρηματοδότησης δια παντός.

Πρώτη δημοσίευση: marketnews.gr

Το χαλασμένο Δημοκρατικό μας τηλέφωνο

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in MarketΝews

marketnews dhmokratiko thlefwnoΣτα χρόνια που αντιλαμβάνομαι την αντιπροσωπευτική μας δημοκρατία αυτό που θεωρώ ότι δομικά δεν της έχει επιτρέψει να είναι όσο αποτελεσματική θα θέλαμε στην μεταφορά της φωνής του πολίτη στην εξουσία είναι το πολυδαίδαλο … «πυραμιδικό» της μοντέλο.

Το αποκαλώ πυραμιδικό, γιατί περιλαμβάνει πολλά επίπεδα αντιπροσώπευσης: οι πολίτες εκλέγουν βουλευτές, οι οποίοι δίνουν ψήφο στήριξης στην κυβέρνηση και εκλέγουν Πρόεδρο Δημοκρατίας, ο Πρωθυπουργός επιλέγει Υπουργούς, αυτοί με τη σειρά τους επιλέγουν Σύμβουλους, Γενικούς Γραμματείς, Διοικητές και Διοικητικά Συμβούλια σε μερικές χιλιάδες φορείς, όλοι αυτοί επιλέγουν Γενικούς Διευθυντές κι άλλα επιτελικά στελέχη του κράτους επηρεάζοντας σχεδόν κάθε δραστηριότητα στη χώρα. Το χειρότερο είναι ότι οι αιρετοί εκπρόσωποι λαμβάνουν εντολή αντιπροσώπευσης των πολιτών χωρίς καν προκαθορισμένο περιεχόμενο. Επιπλέον, η εντολή αυτή είναι μη ανακλήσιμη.

Μετά την απομάκρυνση από … την κάλπη ουδέν λάθος αναγνωρίζεται και έχουμε το γνωστό σύνδρομο του … «κοψοχέρη».

Θεωρώ πώς η απεριόριστη εκχώρηση δικαιώματος εκπροσώπησης είναι η απόλυτη συνταγή για αποτυχία. Ακόμα κι αν βρίσκαμε τον τρόπο να εκλέγουμε τους άριστους μεταξύ των συμπολιτών μας, εξαιρετικά σύντομα θα είχαμε πάνω – κάτω τα ίδια προβλήματα, γιατί:

Α) η αλυσίδα αντιπροσώπευσης στην Ελληνική κρατική διακυβέρνηση είναι υπερβολικά μακριά λόγω του συγκεντρωτικού μοντέλου της,
και
Β) οι ηθικές αναστολές του σύγχρονου Έλληνα είναι μάλλον περιορισμένες, καθώς η παιδεία και οι κλασικές αξίες έχουν απαξιωθεί δραματικά τις τελευταίες δεκαετίες και στη θέσου τους έχει εμπεδωθεί η λογική του «όλοι το κάνουν, εγώ γιατί να είμαι το κορόιδο;» αλλά και του «ποιος θα το μάθει;».

Τα παραπάνω έχουν κάνει τη χώρα μας ένα ανοιχτό εργαστήριο επιβεβαίωσης των δεινών του γνωστού από την πολιτική και οικονομική θεωρία «προβλήματος διάστασης συμφέροντος μεταξύ εντολέα και εντολοδόχου». Οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί μας και οι εξ αυτών επιλεγμένοι επιτελάρχες, αυτοί που ρυθμίζουν τη ζωή μας με τις αποφάσεις και τις παραλείψεις τους, λειτουργούν με εντελώς άλλες προτεραιότητες και ενδιαφέροντα σε σχέση με εμάς που πρωτογενώς τους εκλέγουμε. Αυτό που έχει κατά νου ο εντολέας – πολίτης όταν ψηφίζει διαφέρει δραματικά από αυτό που εκφράζεται ως καθημερινή πράξη του εντολοδόχου – αντιπροσώπου.

Κάπως έτσι έχει οδηγηθεί η χώρα μας σε πλήρη απαξίωση του πολιτεύματος αλλά και τον εκφυλισμό της ευθύνης του πολίτη που συνοδεύει την ελευθερία και την Δημοκρατία. Περίπου έτσι διατηρούμε πολιτικά «ανήλικο» τον Έλληνα πολίτη, να απέχει από τα κοινά και να περιορίζεται σε επιφανειακή κριτική. Με αυτό τον τρόπο ο πολίτης βιώνει κάθε μέρα απίστευτα αδιέξοδα, ακυρώνοντας το δόγμα σύμφωνα με το ποίο στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα.

Βλέπω λοιπόν ως μονόδρομο κάθε εκλογικό σώμα να εκλέγει του αντιπροσώπους του με 100% ανακλήσιμη εντολή αντιπροσώπευσης και σαφείς εξαιρέσεις. Να τους εκχωρεί μόνο προσωρινό δικαίωμα να αποφασίζουν για λογαριασμό του, διατηρώντας το δικαίωμα ανάκλησης και προκαθορίζοντας εξαιρέσεις.

Η ανάκληση θα πρέπει να μπορεί να ενεργοποιηθεί μετά από πρωτοβουλία ικανού αριθμού των εκλογέων (π.χ. σε εθνικό επίπεδο συγκέντρωση υπογραφών για διενέργεια ακυρωτικού ή και νομοθετικού / συνταγματικού δημοψηφίσματος για συγκεκριμένο θέμα με συγκεκριμένο ερώτημα που να απαντιέται με ναι ή όχι).

Επιπλέον, οι εξαιρέσεις πρέπει να περιλαμβάνουν τα ιδιαίτερα μεγάλα ζητήματα αλλά και όλες τις επιλογές των σημερινών «αντιπροσώπων  των αντιπροσώπων», για τους οποίους οι αντιπρόσωποι δεν θα πρέπει να έχουν ταυτόχρονα τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο.

Γιατί π.χ. ο Υπουργός Τουρισμού να διορίζει τον διοικητή του ΕΟΤ (αν υποθέσουμε ότι χρειάζεται να υπάρχει ΕΟΤ) κι όχι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι που δραστηριοποιούνται στον κλάδο του τουρισμού εργαζόμενοι και επαγγελματίες / επιχειρηματίες; Αν ο Υπουργός πρέπει να έχει κάποιο δικαίωμα, νομίζω αυτό πρέπει να περιορίζεται στο να εκφράσει την άποψή του για τους υποψήφιους, ενδεχομένως να προτείνει κάποιον υποψήφιο. Σε πολύ ακραίες περιπτώσεις ίσως να εκχωρείται και δικαίωμα άσκησης αιτιολογημένου βέτο σε κάποια υποψηφιότητα που ο αιρετός αντιπρόσωπος θεωρεί εντελώς ακατάλληλη. Όμως η απόφαση τελικά πρέπει να είναι των άμεσα ενδιαφερόμενων, κι όχι του αντιπροσώπου τους.

Πολλοί ίσως ανησυχούν ότι η πολλή δημοκρατία μπορεί να δημιουργήσει δυσλειτουργίες, αστάθεια, καθυστέρηση και λανθασμένες αποφάσεις. Αυτά όμως και πολύ χειρότερα συμβαίνουν ήδη τις τελευταίες δεκαετίες στη χώρα. Ένα πλέγμα κομματικών – συνδικαλιστικών – επιχειρηματικών - μιντιακών συμφερόντων έχουν σε μεγάλο βαθμό επιτύχει την άλωση της Δημοκρατίας. Αντίθετα, αυτό δεν συμβαίνει σε χώρες όπως η Ελβετία που υιοθετούν τέτοια μοντέλα. Στη χώρα μας το «πυραμιδικό» σύστημα αντιπροσώπευσης έδωσε τις ευκαιρίες για στρεβλώσεις και διαφθορά απομακρύνοντας τον πολίτη από τις ευθύνες του.

Στη Δημοκρατία της ευθύνης όπου ο πολίτης έχει τους θεσμούς να αποφασίζει βιώνει τα αποτελέσματα των ορθών ή λανθασμένων επιλογών του. Έτσι απαλείφεται η απενοχοποίηση του πολίτη που ενθαρρύνει το πυραμιδικό μοντέλο. Κανείς πια δεν μπορεί να λέει ότι ψήφισε γιατί άλλα του υποσχέθηκαν και τώρα κάνουν άλλα, γιατί μπορεί ανά πάσα στιγμή να ασκήσει τα δικαιώματά του και να ανακαλέσει την εντολή αντιπροσώπευσης για όποιο θέμα κρίνει σκόπιμο.

Οι μηχανισμοί της Άμεσης Δημοκρατίας είναι τα εργαλεία με τα οποία μπορούμε να προσδοκούμε ουσιαστική και διατηρήσιμη αλλαγή προς το καλύτερο.

Ο Καποδίστριας που πρώτος σχεδίασε τέτοιους μηχανισμούς στην Ελβετία, μεταφέροντας την Αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία στο σύγχρονο κόσμο, είχε πιθανότατα και την Ελληνική φυλή στο μυαλό του, πέραν της ανομοιόμορφης Ελβετικής.

Πρώτη δημοσίευση: marketnews.gr

Υποκρισία πάνω από τον νεκρό Παύλο Φύσσα...

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in MarketΝews

marketnews fyssasΔεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν την αποστροφή που αισθανόμαστε για το έγκλημα που στέρησε τον Παύλο Φύσσα από την οικογένεια και τους φίλους του προς τους οποίους απευθύνουμε τα συλλυπητήριά μας.

Όμως το τραγικό αυτό περιστατικό δεν πρέπει να θεωρηθεί απομονωμένο. Η πολυετής εγκληματική ανοχή της πολιτείας στη βία και την ανομία έφθασε τα πράγματα εδώ. Επί δεκαετίες οι κυβερνήσεις της χώρας μας έχουν περίπου «θεσμοθετήσει» την επιλεκτική εφαρμογή των νόμων, σύμφωνα με τους πολιτικούς τους σχεδιασμούς. Εδώ και καιρό η ΧΑ επενδύει ανενόχλητη στη βία, παρασύροντας εξαγριωμένους από την οικονομική κατάρρευση συμπολίτες μας.

Είναι τουλάχιστον υποκριτικό να ακούμε την κυβέρνηση να διακηρύσσει την αυστηροποίηση της νομοθεσίας ως το φάρμακο σε αυτή την παθογένεια. Ύστερα από τόσο καιρό ανοχής σε φυσικούς και λεκτικούς τραμπουκισμούς και αμέτρητες απάτες, η νομοθεσία είναι το πρόβλημα; Το νομικό πλαίσιο είναι αυτό που εμποδίζει ως τώρα τη σύλληψη των τραμπούκων που παραβιάζουν ό,τι νόμο υπάρχει στη χώρα; Κάποιο άρθρο νόμου επιτρέπει σε πολιτικούς σχηματισμούς να αναστέλλουν την δημοκρατία όποτε τους αρέσει;

Κύριοι κυβερνήτες πάψτε να μας εμπαίζετε. Είναι ντροπή να συνεχίζετε το ίδιο γαϊτανάκι εξαπάτησης του λαού ακόμα και πάνω από έναν νεκρό. Επιτέλους αναλογιστείτε τις ευθύνες σας και αποκαταστήστε κράτος δικαίου χωρίς εξαιρέσεις σε αυτή τη χώρα, πριν τα πράγματα ξεφύγουν από κάθε έλεγχο.

Όμως ευθύνες έχουμε κι εμείς οι πολίτες. Φίλοι συμπολίτες πάνε δεκαετίες που τα ίδια πολιτικά κόμματα μας πουλάνε περίπου τα ίδια … παραμύθια. Και τηλεοπτική σαπουνόπερα να ήταν θα είχε τελειώσει. Όμως δεν τελειώνει όσο εμείς οι πολίτες παραμένουμε πιστοί «πελάτες» τους. Μπορεί να μετακινούμαστε από το ένα «μαγαζί» στο άλλο όμως είναι προφανές ότι ψωνίζουμε στην πραγματικότητα το ίδιο σάπιο προϊόνκαι μας έρχεται με διαφορετική ετικέτα. Τα «μαγαζιά» του ψέματος παραμένουν εκεί επειδή τα πληρώνουμε αδρά. Μπορεί πολλά από τα καταστήματα της πράσινης αλυσίδας να μετακινήθηκαν στο δίκτυο της ροζ, όμως όλες οι κοινοβουλευτικές «αλυσίδες» συνεχίζουν να έχουν στις βιτρίνες τους γιαλαντζί ελπίδες για κάθε γούστο. Θα καταφύγουμε στην αυτοκαταστροφή του νόμου της ζούγκλας που προσφέρει απλόχερα η … μαύρη αλυσίδα για να τους τιμωρήσουμε; Με λοστούς και στιλέτα θα ξαναβρούμε τη χαμένη Δημοκρατία;

Φίλοι συμπολίτες εμείς κρατάμε τα κλειδιά και μπορούμε να κλείσουμε τα πολιτικά μαγαζιά της ντροπής μέσα σε μια μέρα. Δημοκρατικά και ειρηνικά, με όπλο την ψήφο μας, μπορούμε να στείλουμε όλους αυτούς που μας έφεραν εδώ από εκεί που ήρθαν. Με την ψήφο μας μπορούμε να κατακτήσουμε θεσμούς αντάξιους της ιστορίας μας, να τιμωρήσουμε τους ενόχους για όσα χάθηκαν, να βάλουμε τους επαγγελματίες της πολιτικής να δουλέψουν για πρώτη φορά στη ζωή τους και πάνω από όλα να ξαναχτίσουμε τη χώρα μας. Ας το πράξουμε δίχως άλλη καθυστέρηση.

Πρώτη δημοσίευση: marketnews.gr