sk1

Σεραφείμ Αθ. Κοτρώτσος

Ηλεκτρολόγος Μηχανικός & Μηχ. Η/Υ, Διδάκτωρ ΕΜΠ, MBA International 
Συνιδρυτής τεχνολογικής startup στον χώρο του λογισμικού για τηλεπικοινωνίες

 

Προσωπική ιστοσελίδα

Google-Celosia-OrangeFacebook-Celosia-OrangeLinkedIn-Celosia-OrangeTwitterBird-Celosia-OrangeMail-Celosia-Orange

Newsletters

Εγγραφή

Εάν θέλετε να λαμβάνετε ενημερώσεις συμπληρώστε το όνομα και το email σας. Σεβόμαστε το χρόνο σας και δεν σκοπεύουμε να σας βομβαρδίσουμε. Μπορείτε ανά πάσα στιγμή να επιλέξετε να σταματήσετε να λαμβάνετε νέα μας.

Η πλάνη του εγώ δεν έχω να χάσω τίποτα

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Σκαϊ

Το πολιτικό σύστημα είναι διεφθαρμένο, ανίκανο και αναξιόπιστο. Αλλιώς δεν θα φθάναμε ποτέ εδώ. Όμως αυτό το διαλέγουμε εμείς οι πολίτες. Έχουμε διαρκώς ψεύτες, ανίκανους και απαταιώνες γιατί προφανώς είτε "τσιμπάμε" στα ψέματα, είτε διαλέγουμε συνειδητά τα ψέματα, είτε αποσκοπούμε σε ατομικές ή συντεχνιακές εξυπηρετήσεις και κάνουμε τα στραβά μάτια σε όλα τα άλλα. Όταν αυτό αρχίζει να αλλάζει είναι βέβαιο ότι θα αλλάξουμε και πολιτικό προσωπικό.

Την Κυριακή όμως δεν διαλέγουμε βουλευτές, ούτε πρωθυπουργό. Δεν διαλέγουμε αν θα πάμε με τον Τσίπρα, τον Καμμένο, τον Μιχαλολιάκο, τον Κουτσούμπα, την Λεπέν και τον Σόιμπλε που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θέλουν την Ελλάδα έξω από την Ευρωζώνη. Δεν διαλέγουμε ούτε αν θα πάμε με το Σαμαρά, τη Μέρκελ, το Βενιζέλο, τη Φώφη, τον Καραμανλή, τον ΓΑΠ και το Θοδωράκη.  Διαλέγουμε αν η συνέχεια θα είναι με τους ευρωπαίους λαούς απέναντι μας ή μαζί μας. Μην ξεχνάμε ότι το χρέος μας στο ~80% το ανέλαβαν οι λαοί της Ευρώπης, οι οποίοι δανείστηκαν για λογαριασμό μας, ο καθένας μερικά δις, ώστε να μεταφερθεί η αποπληρωμή του χρέους μας μακριά στο χρόνο, με όσο το δυνατόν χαμηλότερο κόστος εξυπηρέτησης για την Ελλάδα. Μας στήριξαν οι λαοί της Ευρώπης ώστε το χρέος μας να περάσει στα χέρια κρατών από αυτά τραπεζών και επενδυτικών κεφαλαίων. Φυσικά αυτό το έκαναν και για να προστατεύσουν το ευρωπαϊκό οικονομικό σύστημα, όχι μόνο από αλληλεγγύη. Όμως το έκαναν. Εμείς θα το κάναμε στη θέση τους; Νομίζω ναι. Αν το κάναμε και μετά μας πέταγαν ένα όχι στα μούτρα πώς θα αισθανόμασταν;

Πιστεύεις ότι δεν έχεις να χάσεις τίποτα;

Έχεις παιδιά σε παιδικό σταθμό ή σχολείο; Δουλεύεις στον ιδιωτικό τομέα; Είσαι δημόσιος υπάλληλος; Είσαι άνεργος; Είσαι παραγωγός; Είσαι μικρομεσαίος επιχειρηματίας; Μήπως λαμβάνεις επίδομα ανεργίας ή προνοίας; Μήπως συμμετέχεις σε πρόγραμμα επανένταξης στην εργασία; Μήπως σε στηρίζουν οι συνταξιούχοι γονείς / συγγενείς σου; Μήπως ζεις από αποταμιεύσεις, δικές σου ή φιλικών προσώπων; Μήπως ελπίζεις να γίνουν επενδύσεις για να δουλέψεις ξανά;

Σε όποια κατάσταση να είσαι, μια πορεία απομόνωσης της χώρας δεν σημαίνει ότι τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα μόνο για τους άλλους. Θα είναι για όλους μας. Ίσως εσύ που νομίζεις ότι δεν έχεις να χάσεις τίποτε βρεθείς ο πλέον ζημιωμένος μιας κατάρρευσης.

Πιστεύεις ότι πρέπει να γίνουν όλα σκόνη και θρύψαλα;

Έχεις σιχαθεί τους πάντες; Θέλεις να καεί η χώρα; Πιστεύεις ότι θα τους τιμωρήσεις αν όλα διαλυθούν;

Μήπως όμως άθελά σου τελικά τους χαρίσεις τα «κλειδιά»; Αν η χώρα μας ακολουθήσει την εξέλιξη της Ρωσίας μετά την κατάρρευση, ποιοι πιστεύεις ότι θα βρεθούν δικαιωμένοι; Ποιοι θα είναι οι Έλληνες Πούτιν και Αμπράμοβιτς της επόμενης ημέρας; Μήπως ακριβώς αυτοί που θέλεις να τιμωρήσεις; Μήπως θα ζήσουμε τότε μια εκρηκτική όξυνσης των οικονομικών και κοινωνικών διακρίσεων; Μήπως ζήσουμε για 4η φορά στη σύγχρονη ιστορία της χώρας μας μια ιστορική εθνική καταστροφή; Μήπως τα ατομικά και πολιτικά σου δικαιώματα βρεθούν στο επίπεδο της εποχής που κάποιοι είχαν βάλει τη χώρα στο «Γύψο» και χάθηκε η μισή Κύπρος;

Την Κυριακή διαλέγεις δρόμο. Ό,τι και να διαλέξεις οι δυσκολίες είναι πολύ μεγάλες. Όμως στην περίπτωση του όχι μένεις μόνος, με όλους τους Ευρωπαίους να αισθάνονται ότι τους άδειασες. Ότι αυτοί προσπάθησαν να σε στηρίξουν κι εσύ τους ξεγέλασες. Όχι ο Σαμαράς, ούτε ο Τσίπρας. Εσύ ο πολίτης της Ελλάδος θα είσαι αυτός που θα θεωρούν ότι τους έριξε. Πολύ σύντομα θα βρεθείς να βλέπεις με δέος χώρες όπως η Τουρκία αλλά και η Αλβανία και τα Σκόπια που αργά η γρήγορα θα βρουν τη γη της επαγγελίας μέσα από την συμμετοχή τους στην Ευρώπη.

Αν στηρίξεις το ναι θα παραμείνεις μέρος μιας συλλογικότητας μισού δισεκατομμυρίου πολιτών με κοινή προέλευση και αξίες θεμελιωμένες στο αρχαιοελληνικό πνεύμα. Ένας Ευρωπαίος πολίτης που θα μπορεί να θεωρεί ως κεκτημένο του ένα επίπεδο δημοκρατίας και ελευθερίας, χάρει σε ένα θεσμικό οπλοστάσιο που προχωράει αργά, αλλά σταθερά, μέσα και από λάθη και δύσκολους συμβιβασμούς, πάντα όμως με συναινέσεις και το βλέμμα στραμμένο σε ένα καλύτερο αύριο.

Εγώ διαλέγω Ευρώπη λοιπόν. Στο δημοψήφισμα ψηφίζω ΝΑΙ.

(δημοσιεύθηκε στο skai.gr

Η κρυφή λίστα με τις μεταρρυθμίσεις

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Σκαϊ

Ούτε οι 100+ ημέρες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, ούτε τα 6+ χρόνια κρίσης κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ/ΝΔ και ολίγον από ΔΗΜΑΡ δεν αποδείχθηκαν αρκετά για να ανοίξει επιτέλους ο αναγκαίος δημόσιος διάλογος στη χώρα. Μιλώ για τη συζήτηση όχι για αυτά που δεν θέλουμε να αλλάξουμε, ούτε για αυτά που θέλουμε να έρθουν από τον ουρανό. Όχι για τις κόκκινες γραμμές και τα πράσινα άλογα, αλλά για διάλογο ως προς το είδος της κοινωνίας & οικονομίας που θέλουμε να διαμορφώσουμε. Για το πρότυπο χώρας που θέλουμε να υιοθετήσουμε στη δική μας. Για τις θεσμικές αλλαγές που πρέπει να θεσπίσουμε ώστε να ορθοποδήσουμε. Γιατί όλοι παραδεχόμαστε ότι χρειάζονται ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, όμως συνήθως ένα ανελέητο πολιτικό bullying είναι αυτό που επιφυλάσσουμε σε όσους ελάχιστους διατυπώνουν προτάσεις για το περιεχόμενό τους.

Αποφασισμένος λοιπόν να τα «ακούσω» καταθέτω μια εναλλακτική λίστα με μεταρρυθμίσεις που δυστυχώς φοβάμαι ότι ούτε στο ελάχιστο δεν θα τεθεί στη συζήτηση της κυβέρνησης με τους θεσμούς. Για την οικονομία του κειμένου οι προτεινόμενες θεσμικές αλλαγές παρουσιάζονται επιγραμματικά.  

  1. Φόρος εισοδήματος μόνο επί διαφοράς εσόδων από το σύνολο εξόδων, στη φορολόγηση φυσικών προσώπων, επαγγελματιών και μικρών επιχειρήσεων. Αν φορολογούμε μόνο το πλεόνασμα των εισοδημάτων από όλα τα έξοδα με νόμιμα παραστατικά και ο συντελεστής ΦΠΑ είναι χαμηλότερος από το συντελεστή φορολόγησης του πλεονάσματος τι πιστεύετε θα συμβεί; θα χρειάζεται το ΣΔΟΕ να κάνει έλεγχο στους υδραυλικούς, και τους ελαιοχρωματιστές; Μόνος του ο φορολογούμενος θα ζητάει απόδειξη, αν γίνεται και μεγαλύτερης αξίας από αυτήν που πραγματικά κατέβαλε. Πρόκειται για δοκιμασμένη συνταγή. Κάτι ανάλογο εφαρμόζεται μεταξύ άλλων στις ΗΠΑ. Την σχετική πρόταση την έχω καταθέσει και σε παλαιότερο άρθρο μου με τίτλο «Οι λίστες και οι ληστές».
  2. Ασφάλεια κάθε επένδυσης για 10 χρόνια: Νομίζετε ότι ο κύριος λόγος που δεν γίνονται επενδύσεις στη χώρα είναι το ύψος της φορολογίας ή του κόστους των παραγωγικών συντελεστών (εργασία, ενέργεια, υποδομές κλπ.);  Κάνετε λάθος. Αυτά σίγουρα παίζουν ρόλο αλλά όχι τόσο σημαντικό όσο η δυνατότητα κάποιου να τα προβλέπει. Ο κάθε επιχειρηματίας έχει να αντιμετωπίσει μια σειρά από αστάθμητους παράγοντες στη δουλειά του (νέα προϊόντα, ανταγωνισμός, λειτουργικές προκλήσεις, χρηματοδότηση, συναλλαγματικές ισοτιμίες κλπ.). Το τελευταίο που θέλει είναι να έχει να αντιμετωπίσει ένα απρόβλεπτο κράτος που αν τον άλλο μήνα χρειάζεται λεφτά θα επιβάλει έναν νέο φόρο. Εδώ έχουμε ένα ευμετάβλητο περιβάλλον νομοθεσίας και ρυθμιστικού πλαισίου που άγεται και φέρεται από τις ορέξεις του εκάστοτε Υπουργού, χωρίς ένα πλαίσιο απαραβίαστων αρχών και καμία απολύτως σταθερά. Κανένας προϋπολογισμός επένδυσης δεν μπορεί να λειτουργήσει. Το ρίσκο είναι μη διαχειρίσιμο. Επειδή λοιπόν στη χώρα μας κάθε εμπιστοσύνη των ντόπιων ή και των ξένων έχει χαθεί, πρέπει να πάμε σε αποφασιστικές ενέργειες: κάθε νέα ή υφιστάμενη, μικρή ή μεγάλη παραγωγική δραστηριότητα στον εμπορεύσιμο τομέα[1] να πιστοποιείται γρήγορα (και με απόλυτη διαφάνεια) ώστε να απολαμβάνει τουλάχιστον μια δεκαετία απόλυτης ασφάλειας από τις εμπνεύσεις της εκάστοτε εξουσίας. Με νόμο που να συμφωνήσουν όλα τα κόμματα και με την πρώτη ευκαιρία να θωρακιστεί με σχετικό άρθρο στο Σύνταγμα να προστατεύεται η εμπορεύσιμη παραγωγική δραστηριότητα. Μόνο έτσι θα ανακτηθεί γρήγορα η εμπιστοσύνη και θα πραγματοποιηθούν επενδύσεις. Ο επιχειρηματίας να γνωρίζει τους όρους λειτουργίας της επένδυσής του ως προς τους φόρους, τις εισφορές, τα εργασιακά, τις ελάχιστες αμοιβές, ακόμα κι ενδεχόμενες προσφυγές στο συμβούλιο της επικρατείας, κλπ. Να ξέρει ότι άπαξ και πιστοποιήθηκε, για 10 χρόνια έχει να πληρώνει συγκεκριμένα πράγματα και αλλαγές επί αυτών μόνο επί το ευνοϊκότερο μπορεί να υπάρξουν μέσα στο διάστημα αυτό.
  3. Κίνητρα για ψηφιακές συναλλαγές. Επί δεκαετίες λέμε ότι πρέπει να μειωθεί δραστικά η διακίνηση φυσικού χρήματος που διευκολύνει τις μαύρες συναλλαγές. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να επιβληθεί όμως. Πρέπει να ενθαρρυνθεί μέσα από κίνητρα, ώστε ο κόσμος να χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο χρεωστικές/πιστωτικές κάρτες, πληρωμές μέσω κινητού και διαδικτύου, επειδή θα κερδίζει. Με κίνητρα χτίζεται η σχετική κουλτούρα. Χρειάζεται θετική ενίσχυση και προβολή κινήτρων στους ντόπιους αλλά και στους εισερχόμενους τουρίστες. Τα κίνητρα μπορούν να είναι εμπορικά (προσφορές) και να δίνονται σε συνεργασία με επιχειρήσεις οι οποίες ως αντάλλαγμα θα αποκτούν δωρεάν κρατικό χώρο / χρόνο διαφήμισης των προσφορών τους προκειμένου να ενθαρρύνουν το κοινό στις ψηφιακές συναλλαγές.
  4. Απλοποίηση και παγιοποίηση της νομοθεσίας. Ιδιαίτερα στο φορολογικό και το πλαίσιο αδειοδότησης και λειτουργίας των επιχειρήσεων να εφαρμόσουμε ως έχει το μοντέλο από μια χώρα πρότυπο όπως π.χ. η Ολλανδία ή η Δανία ή το Ηνωμένο Βασίλειο ή οι ΗΠΑ. Αυτό που εμείς έχουμε δυστυχώς δεν μαζεύεται. Όταν η νομοθεσία και η νομολογία έχει φθάσει εκατοντάδες χιλιάδες σελίδες με αναρίθμητες επικαλυπτόμενες, αντικρουόμενες ή και φωτογραφικές προβλέψεις, κάθε προσπάθεια μπαλώματος είναι μάλλον μάταιη. Πρέπει να καταργηθεί εντελώς το υφιστάμενο πλαίσιο και να το ξαναγράψουμε σε καθαρό χαρτί. Πρέπει επιτέλους και στην Ελλάδα να μπορεί να γνωρίζει κανείς εύκολα τι ισχύει και τι όχι.
  5. Κατάργηση βουλευτικών συντάξεων και γενικά συντάξεων από αιρετά αξιώματα. Οι αιρετοί να  συνταξιοδοτούνται από τον ασφαλιστικό φορέα που επαγγελματικά υπάγονται όπως όλοι οι πολίτες. Για όσο καιρό υπηρετούν οι ασφαλιστικές τους εισφορές στο ταμείο τους θα πληρώνονται από το κράτος. Αυτό συμπαρασύρει σε κατάργηση και μια σειρά από πολλαπλές συντάξεις που λαμβάνουν πολιτικοί (π.χ. Βουλευτή, Πρωθυπουργού, Υπουργού, Δημάρχου, Νομάρχη/Περιφερειάρχη κλπ.).
  6. Αξιολόγηση παντού. Οι άριστοι του κάθε τομέα να ενισχύονται και επιβραβεύονται ενώ όσοι είναι ανεπαρκείς να έχουν κίνητρα και βοήθεια ώστε να αναζητήσουν γρήγορα εργασία σε τομέα που ίσως τους ταιριάζει περισσότερο.
  7. Αποσύνδεση σειράς από τομείς από την κεντρική εξουσία. Έχουμε ένα πολύ συγκεντρωτικό μοντέλο διακυβέρνησης. Καμιά σύγχρονη δημοκρατική ανεπτυγμένη χώρα δεν διοικείται πλέον έτσι. Το μοντέλο αυτό έχει καταρρεύσει μαζί και με την πρώην Σοβιετική Ένωση. Αυτό το μοντέλο δυσκολεύει την αξιολόγηση και τη λογοδοσία, κάνει τα πάντα γραφειοκρατικά και δυσλειτουργικά και εκθρέφει τη διαφθορά. Πρέπει να φύγουμε εντελώς από αυτό το πρότυπο. Η κεντρική εξουσία πρέπει να θέτει το πλαίσιο. Σε επίπεδο διοικητικό οφείλει να περιορίζεται μόνο στα μεγάλα κεντρικά εθνικά ζητήματα (π.χ. Εθνική Άμυνα, Διακρατικές σχέσεις κλπ.). Τα υπόλοιπα πρέπει να διοικούνται τοπικά ή περιφερειακά.
  8. Αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς. Ο υπεύθυνος πολίτης εμφανίζεται στο προσκήνιο όταν πραγματικά έχει την ευθύνη να αποφασίζει. Τοζήτημα είναιλυμένοαπότον Καποδίστριαπουδημιούργησε το Ελβετικό Σύνταγμα και είναι κρίμα να αναζητούμε ακόμα σήμερα τον «τροχό». 3 είναι οι βασικοί άξονες: α) υποχρεωτικά δημοψηφίσματα για την επικύρωση των κορυφαίων θεσμικών αποφάσεων για το κράτος (π.χ. αλλαγή συντάγματος, εισχώρηση (ή αποχώρηση) της χώρας σε διεθνή οργανισμό), β) προαιρετικά δημοψηφίσματα κατόπιν συγκέντρωσης εύλογου αριθμού υπογραφών πολιτών (π.χ. >1% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων). Αυτά τα δημοψηφίσματα μπορούν να είναι ακυρωτικά σε σχέση με πρόσφατα ψηφισμένους νόμους, ή συντακτικά, δηλαδή προτάσεις μεγάλων ομάδων πολιτών για νέους νόμους ή άρθρα συντάγματος. Τότε και μόνο τότε ο πολίτης σκέφτεται και συζητά για πολιτική, κι όχι μικροπολιτική. Τότε ενδιαφέρεται πραγματικά να πείσει το διπλανό του να υπογράψει ή να μην υπογράψει, να ψηφίσει θετικά ή αρνητικά. Ειδάλλως η πολιτική συζήτηση περιορίζεται σε ποδοσφαιρικό επίπεδο (εσείς κάνατε αυτά, εμείς τα άλλα). Και μη μιλάμε για τα κόστη των δημοψηφισμάτων. Αυτά είναι λυμένα τόσο τεχνικά όσο και λειτουργικά. Μην κοιτάτε που εμείς θέλουμε και κάνουμε τις εκλογές ένα πανηγύρι εκατομμυρίων. Οι Ελβετοί έχουν προκαθορισμένες ημερομηνίες δημοψηφισμάτων μέσα στο χρόνο.
  9. Το δικαίωμα του εκλέγειν το αποκτούμε με την ενηλικίωση. Το δικαίωμα του εκλέγεσθε θα πρέπει να το αποκτούμε με την επαγγελματική καταξίωση. Κανείς να μην επιτρέπεται να θέτει υποψηφιότητα αν δεν έχει επαγγελματική προϋπηρεσία σε μη πολιτική θέση για αρκετά χρόνια. Δεν είναι δυνατόν να επιχειρούν να λύσουν τα συλλογικά προβλήματα άνθρωποι που δεν έχουν λύσει τα προβλήματα ούτε πάγκου μικροπωλητή. Να υπάρχει δείγμα γραφής του καθενός ώστε ο κόσμος να μπορεί να αξιολογήσει.
  10. Αρμονική συνύπαρξη της κοινωνικής ελευθερίας και των ατομικών δικαιωμάτων. Π.χ. οι διαδηλώσεις να γίνονται στο πεζοδρόμιο ή σε μια λωρίδα και σε καμία περίπτωση να μην εμποδίζονται οι υπόλοιποι πολίτες. Οι απεργοί να μην εμποδίζουν τους υπόλοιπους εργαζόμενους να δουλεύουν, αλλά να συνυπάρχουν αρμονικά με την υπόλοιπη δραστηριότητα της περιοχής και να λαμβάνουν δωρεάν τηλεοπτικό / ραδιοφωνικό χρόνο σε τοπικά μέσα για να παρουσιάζουν τα αιτήματά τους.
  11. Επιλογή θεραπείας. Ο ασφαλισμένος να διαλέγει αν θα ακολουθήσει συμβατική ή εναλλακτική θεραπεία για την ασθένειά του από πιστοποιημένο ιατρό της επιλογής του και το ασφαλιστικό ταμείο να καλύπτει τη δαπάνη στο πλαίσιο κωδικοποιημένων τιμοκαταλόγων μέγιστων αμοιβών. Μέχρι κάποιου ύψους ετήσιας δαπάνης να υπάρχει συμμετοχή του ασφαλισμένου ώστε ο ίδιος να έχει κίνητρο να επιλέγει λογική τιμή υπηρεσιών αλλά αν έχει σοβαρό πρόβλημα και τα έξοδα είναι μεγάλα να μην χρειάζεται να συμμετέχει σε υπέρογκα ποσά. Το έχουν εφαρμόσει σκανδιναβικές χώρες με μεγάλη επιτυχία.
  12. Πλήρης κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας και κάθε άλλου προνομίου που κάνει τους αιρετούς μη ίσους με τους υπόλοιπους πολίτες απέναντι στο νόμο. Για περιπτώσεις καθαρά πολιτικών διαφορών οι αιρετοί να μπορούν να ζητούν εξαίρεση η οποία να απαιτεί αυξημένη πλειοψηφία της βουλής.
  13. Δημιουργία ατομικού λογαριασμού ασφαλισμένου για κάθε ασφαλισμένο σε ταμεία ασφάλισης. Ο λογαριασμός να παρουσιάζει το ποσό που έχει συγκεντρώσει με τις εισφορές του και τον εύλογο τοκισμό αυτών ο κάθε ασφαλισμένος. Σύμφωνα με το ποσό αυτό και το προσδοκώμενο επιβίωσης να απεικονίζεται ανά πάσα στιγμή το ποσό σύνταξης που δικαιούται ανάλογα με την ηλικία που θα επιλέξει να συνταξιοδοτηθεί. Σύντομη εξομάλυνση όλων των συντάξεων σύμφωνα με το ποσό που δικαιούται ο κάθε συνταξιούχος βάσει του υπολοίπου του στον ατομικό λογαριασμό ασφάλισης, το μέσο προσδόκιμο επιβίωσης και την ηλικία συνταξιοδότησής του. Παρεκκλίσεις μόνο σε σοβαρές περιπτώσεις υγείας κλπ. οι οποίες να έχουν προνοιακό χαρακτήρα και να πληρώνονται απευθείας από τον προϋπολογισμό του κράτους.
  14. Άνοιγμα όλων των ασφαλιστικών υπηρεσιών σύνταξης και υγείας προς τον ιδιωτικό τομέα. Σε μια αγορά που είναι ώριμη παγκοσμίως δεν υπάρχει λόγος το κράτος να διατηρεί μονοπώλιο. Αν το πλαίσιο και η λειτουργία της ασφάλισης εκκαθαριστεί και εξυγιανθεί δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην δημιουργηθεί ανταγωνισμός ώστε να επιδιώκεται συνεχώς η καλύτερη σχέση κόστους / οφέλους.
  15. Αποσύνδεση των πανεπιστημίων από το κράτος. Μετατροπή τους σε αστικές μη κερδοσκοπικές εταιρείες που λαμβάνουν δωρεάν παραχώρηση των υποδομών. Τα κονδύλια που παρέχει το κράτος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση να παρέχονται απευθείας στους φοιτητές ως υποτροφίες διδάκτρων κλπ., με σαφείς προϋποθέσεις. Οι φοιτητές θα διαλέγουν σε ποιο πανεπιστήμιο θέλουν να σπουδάσουν ενισχύοντας τα έσοδά του μέσω της υποτροφίας τους. Τα πανεπιστήμια θα μπορούν να έχουν και πλήθος άλλων εσόδων (π.χ. δίδακτρα για μη δικαιούχους υποτροφίας, έσοδα από βασική και εφαρμοσμένη έρευνα, δωρεές / κληροδοτήματα, εκπαίδευση στελεχών επιχειρήσεων, δικές τους επιχειρήσεις κλπ.). Η διοίκηση να ασκείται από τη Γενική Συνέλευση των καθηγητών, των αποφοίτων και των μεγάλων χρηματοδοτών.
  16. Αποσύνδεση των σχολείων από το κράτος. Μετατροπή των σχολείων σε αστικές μη κερδοσκοπικές εταιρείες διοικούμενες από τη Γενική Συνέλευση των αποφοίτων, των γονέων & κηδεμόνων και της τοπικής αυτοδιοίκησης με δωρεάν παραχώρηση των υποδομών προς χρήση για τις σχολικές δραστηριότητες. Τα κονδύλια που διαθέτει σήμερα το κράτος και η τοπική αυτοδιοίκηση για δομές που διοικούν, συντηρούν και λειτουργούν τα σχολεία μεταφέρονται σε υποτροφίες των μαθητών, σταθμισμένες κατάλληλα με κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια της περιοχής και των οικογενειών τους, ώστε να αμβλύνονται οι κατά τόπους διαφορές. Τα κονδύλια επενδύσεων σε υποδομές μεταφέρονται στην τοπική αυτοδιοίκηση για να χαράξει το πλάνο της ανεξάρτητα από την κεντρική εξουσία. Βλέπε και άρθρο μου με τίτλο «Απογαλακτισμός της Παιδείας από την κεντρική εξουσία».
  17. Ταχεία απόδοση της δικαιοσύνης με υποχρεωτική διαιτησία σε όλες τις υποθέσεις από σώμα έμπειρων νομικών. Η απόφαση θα έχει χαρακτήρα πρωτόδικης απόφασης δικαστηρίου και οι αντίδικοι θα έχουν κίνητρα αποδοχής της, ώστε να αποθαρρύνονται από το να πάνε στο ακροατήριο. Ακόμα όμως κι αν πάνε, η υπόθεση θα φθάνει σε αυτό κωδικοποιημένη από τους νομικούς που θα την έχουν «δικάσει» εξωδικαστικά.
  18. Συνταγματική αναθεώρηση με έμφαση στα δημοκρατικά αντίβαρα, την ξεκάθαρη διάκριση των εξουσιών με ασυμβίβαστο εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας αλλά και πλήρη αποσύνδεση της δικαστικής εξουσίας από την εκάστοτε κυβέρνηση και βουλή. Η διάκριση των εξουσιών είναι θεμελιώδης αρχή του κράτους δικαίου. Παρόλα αυτά στη χώρα μας παραμένει μια συνταγματική πρόβλεψη κενή περιεχομένου καθώς όλες οι εξουσίες είναι στην ουσία συγκεντρωμένες.
  19. Ανεξάρτητο συνταγματικό δικαστήριο. Το σύνταγμαδεν μπορεί να παραβιάζεται καθημερινά μέσα από νόμους, τροπολογίες, υπουργικές αποφάσεις και ό,τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί χωρίς καμία επίπτωση. Ούτε φυσικά οι δικαστές είναι λογικό να έχουν τη δυνατότητα να κηρύσσουν ως αντισυνταγματικές όλες τις διατάξεις που κοστίζουν στο πορτοφόλι τους. Χρειαζόμαστε έναν ανεξάρτητο φορέα που να κρίνει εκ των προτέρων αν ένας νόμος είναι συμβατός ή όχι με το σύνταγμα και να προστατεύει τον πολίτη από τις αυθαιρεσίες της εκάστοτε εξουσίας.
  20. Διασφάλιση ελαχίστου επιπέδου διαβίωσης. Καμιά κοινωνία δεν είναι δυνατόν να αφήνει μεγάλο μέρος των πολιτών της εκτεθειμένο στην απόλυτη εξαθλίωση. Εφόσον υπάρχει διαφάνεια κι αξιοπιστία στην πληροφόρηση του κράτους για τα εισοδήματα και τις οικονομικές δυνατότητες των πολιτών απαιτείται ένα ξεκάθαρο πλαίσιο πρόνοιας τόσο για τους ανθρώπους που παροδικά αντιμετωπίζουν αδυναμίες, προκειμένου να καταφέρνουν σύντομα να επανεντάσσονται, όσο κι για τους άτυχους που έχουν μόνιμες αδυναμίες και πρέπει να υποστηρίζονται διαρκώς από μια κοινωνία με ανθρώπινο πρόσωπο.

Σταματώ εδώ. Όχι γιατί τα παραπάνω φθάνουν. Είναι πολλά ακόμα που χρειάζονται να συζητήσουμε για το κοινό μας αύριο. Όμως θεωρώ πως τα παραπάνω είναι ένα ικανοποιητικό υπόβαθρο για να ξεκινήσουμε να βλέπουμε τη χώρα μας σε μια άλλη προοπτική από αυτήν που τα τελευταία χρόνια βιώνουμε.

(πρώτη δημοσίευση skai.gr)


[1] Παραγωγή προϊόντων [ή και υπηρεσιών] εξαγώγιμων ή ανταγωνιστικών αντίστοιχων εισαγόμενων ώστε να είναι εν δυνάμει υποκατάστατα των εισαγόμενων.

ΝΔ, ΠΑΣΟΚ & ΣΥΡΙΖΑ συγκυβερνούν ήδη κι ας μην το λένε στις ειδήσεις

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Σκαϊ

Όχι δεν αναφέρομαι στο μέλλον αλλά στο παρόν. ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ συγκυβερνούν ήδη κι ας μην το λένε στις ειδήσεις.

Συγκυβερνούν μάλιστα περισσότερα χρόνια από όσων ετών είναι τα κόμματά τους καθώς είναι γνήσιοι συνεχιστές του δόγματος του παρασιτισμού, ενός πολιτικού μοτίβου που κυριαρχεί σε όλη την ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους.

Τα κοινοβουλευτικά μας κόμματα επιδίδονται σε δυο βασικούς ρόλους. Το «αντί» είναι η διαχρονική σημαία των ελληνικών κοινοβουλευτικών αντιπολιτεύσεων. Η εκάστοτε κυβέρνηση αντίθετα προσποιείται συνήθως τον «εγγυητή της σταθερότητας». Ανάλογα με τις συνθήκες ενίοτε προσπαθούν να αναμείξουντους δυο ρόλους σε δοσολογίες που επιλέγουν οι αλχημιστές ηγέτες τους. Σε κάθε περίπτωση το μοτίβο είναι τόσο σταθερό που είναι πλέον αδιάφορο στους πολίτες - θεατές. Ούτε τα Ζάππεια, ούτε το Άγιον Όρος, ούτε καν το Βατικανό μπορούν να προκαλέσουν μια κάποια έκπληξη. Δεν εντυπωσιάζει ούτε καν η συστηματική προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να επιδίδεται σε αναίτια «αυτογκόλ» κάθε φορά που ... κινδυνεύει να πλησιάσει να κυβερνήσει. Δεν εντυπωσιάζουν ούτε καν οι προσπάθειες της κυβέρνησης να μιμηθεί την αντιπολίτευση (για κάθε Λαφαζάνη έναν Γιακουμάτο, για κάθε Μηλιό έναν Ντινόπουλο και για κάθε Σκουρλέτη μια Βούλτεψη).

Επιτέλους έχουμε κι εξαγωγές. Η τελευταία παράσταση για την κυβέρνηση ανέβηκε στο Παρίσι και για την αντιπολίτευση στο Λονδίνο. Εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ επέδειξε μεγάλη δεξιοτεχνία: το ίδιο κόμμα μπορεί να καταγγέλλει τις αγορές και του κερδοσκόπους, να επενδύει σε κεφάλαια υψηλού ρίσκου, να συντρώει σε φιλικό κλίμα με εκπροσώπους του κεφαλαίου, να γνωρίζει καλά πόσο ασυνάρτητο θεωρείται από ανθρώπους της αγοράς το υποτιθέμενο οικονομικό πρόγραμμά του, να καλεί τους εκπροσώπους της αγοράς σε επίσημη παρουσίαση στην έδρα τους προκειμένου να τους πείσει να δανείσουν τη χώρα με ευνοϊκά επιτόκια γνωρίζοντας ότι επίκειται μεγάλη στενότητα άρα τα δάνεια δεν θα αποπληρώνονται και παράλληλα να τονίζει ότι είναι κατά του δανεισμού.
Κανείς δεν ξεγελιέται.

Όλο αυτό δεν μπορεί να θεωρείται αντιπολιτευτική τακτική ή προετοιμασία για διακυβέρνηση. Είναι απλά φαντασμαγορική προσπάθεια ενός επαγγελματία αντιπολιτευόμενου που αναγκάζεται να προσαρμοστεί σε έναν δύσκολο διπλό ρόλο: να γίνει κυβερνώσα αντιπολίτευση, ή αντιπολιτευόμενη κυβέρνηση. Το έργο έχει ανέβει ξανά στο εσωτερικό από την κυβέρνηση του Καραμανλή του νεότερου.Του Πρωθυπουργού που ενώ διόριζε εξήγγειλε περικοπές. Μετά από 5 χρόνια διακυβέρνησής συνέχιζε να αντιπολιτεύεται τον εαυτό του και την κυβέρνησή του.Επιχειρήθηκε να ανέβει η ίδια παράσταση και από το ΓΑΠ, αλλά η ερασιτεχνική σκηνοθεσία,ο πειραματικός θίασος και το χαμηλό budgetτον πρόδωσαν αναπάντεχα γρήγορα.

Ο υβριδικός πολιτικός ρόλος πάντως είναι κι αυτός μέσα στο γνώριμο μοτίβο.Αναλαμβάνεται από ένα κόμμα που αισθάνεται ότι κινδυνεύει να παραλάβει την εξουσία νωρίτερα από ό,τι αυτό επιθυμεί. Είναι μια δύσκολη στιγμή που ένα κόμμα οδηγείται να εγγυάται τη σταθερότητα αντιδρώντας στην πολιτική που το ίδιο πλέον εφαρμόζει υποσχόμενο να την ανατρέψει. Έτσι ο Σαμαράς σκίζει τα μνημόνια μέσα στη χώρα, ισχυρίζεται ότι τα εφαρμόζει μέχρι κεραίας έξω από αυτήν, εκλιπαρεί από την Τρόικα να γυρίσει στο τραπέζι της συζήτησης και την ίδια στιγμή επιλέγει Υπουργό που τη ... διαολοστέλνει. Καταφανώς προτιμά να «πέσει» αντιπολιτευόμενος την αντιπολίτευση παρά να κυβερνήσει τη χώρα.

Όλα αυτά έχουν καταφέρει να μας κάνουν να αναθεωρούμε το νόημα των λέξεων. Το λεξικό ξαναγράφεται σε νέα βάση. Παραθέτουμε εδώ ορισμένα χρήσιμα λήμματα ώστε να είναι εφικτή η παρακολούθηση της παράστασης από λιγότερο εξοικειωμένο κοινό:

Μνημόνιο (memorandum) = μέχρι πρότινος ο όρος αναφερόταν σε έγγραφο που υπέγραφαν δυο πλευρές για να θυμούνται τι ακριβώς συμφώνησαν, μέχρι να φθάσουν σε πληρέστερη συμφωνία (σύμβαση) που να καλύπτει επιπλέον τεχνικές λεπτομέρειες. Στην νεότερη ελληνική έχει ταυτιστεί με απαξιωτικέςμονομερείς εντολές ξένων προς Έλληνες. Ο παλιός ορισμός του «αναμνηστικού»τείνει να ξεχαστεί, μαζί και με τις δυσάρεστες μνήμες που ανασύρει.

Ελληνική κυβέρνηση = η πλευρά μιας συμφωνίας – οποιασδήποτε συμφωνίας – που με βεβαιότητα και συστηματικά προσποιείται ότι την τηρεί αλλά στην ουσία συμπεριφέρεται ωσάν η συμφωνία να μην υπήρξε ποτέ. Ακριβώς για αυτό το λόγο κατά τη σύνταξη της συμφωνίας αδιαφορεί πλήρως για το περιεχόμενό της και δεν αναλαμβάνει ρόλο ενεργητικού διαμορφωτή της, αλλά μόνο διεκπεραιωτή ή παθητικού δέκτη. Γνωρίζει ότι κατά βάθος μηδαμινή σημασία έχουν οι γραπτές συμφωνίεςκαθώς στην πιάτσα άλλα είναι που μετράνε. Σε κάθε ευκαιρία ζητά «πολιτικές διευθετήσεις»(βλέπε πιο κάτω) των ζητημάτων. Μάλιστα στην προσποίησή της ότι τηρεί τη συμφωνία γίνεται τόσο πειστική που μέχρι και μέλη της τείνουν να πιστεύουν ότι τηρούνται ευλαβικά οι υποχρεώσεις της Ελληνικής κυβέρνησης και καταγγέλλουν το άλλο μέρος για μονομερή αντισυμβατική συμπεριφορά.

Πολιτική διευθέτηση = όταν τα γραπτά και οι υπογεγραμμένοι όροι δεν έχουν καμία σημασία μπροστά σε υπέρτερα αγαθά όπως η διατήρηση των διαπραγματευτών στη θέση τους.
Ελληνική αντιπολίτευση = η πλευρά που δεν αναγνωρίζει και καταγγέλλει κάθε συμφωνία που πραγματοποιεί η κυβέρνηση με άλλα μέρη. Εντοπίζει και αναδεικνύει υπαρκτούς και μη επαχθείς όρους που κάθε συμφωνία υποκρύπτει. Είναι η ίδια πλευρά που βυθίζεται στη λήθη όταν πλησιάζει ή εισέρχεται στην κυβέρνηση. Τότε πλέον οι επαχθείς όροι δεν έχουν σημασία, για λόγους που περιγράφονται στο λήμμα «Ελληνική κυβέρνηση» παραπάνω.

Σημεία επαφής ελληνικής κυβέρνησης και αντιπολίτευσης =δεν θέλουν να υπάρχουν μνημόνια καθώς διαχρονικά επενδύουν στην ταχεία συλλογική απώλεια μνήμης του έθνους (« ...σε 10 χρόνια θα τα έχουμε όλα ξεχάσει ...»). Εξάλλου δεν θέλουν να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν σχετικά με πράξεις και παραλήψεις τους και ιδιαίτερα για το οικονομικό σκέλος αυτών.

Κόκκινες γραμμές = εργαλείο κυβέρνησης και αντιπολίτευσης: η στρατηγική τους δεν εστιάζει στο πώς θα φθάσουν στην βέλτιστη συμφωνία για το κοινό συμφέρον αλλά στο πώς θα υφαρπάξουν / διατηρήσουν περισσότερη εκλογική επιρροή. Στο πλαίσιο αυτό συχνά θυσιάζουν την προοπτική μιας επωφελέστερης για το συλλογικό συμφέρον συμφωνίας με διαρροές ή και ανακοινώσεις προς το φιλοθεάμον κοινό από αντιφατικούς όρους που θεωρούν αναγκαίες προϋποθέσεις ή λογικά ανταλλάγματα για μια συμφωνία. Βλέπε και το γνωστό λήμμα «Τζάμπα μαγκιές».

Πολίτες = αυτοί που πληρώνουν το λογαριασμό και τροφοδοτούν με ισχύ κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Είναι συνήθως πολύκατακερματισμένοι. Κάποιοι πληρώνουν ή / και στηρίζουν προσδοκώντας στο ανταποδοτικό όφελος που επιστρέφει ένα κράτος δικαίου. Άλλοι προσδοκούν ένα πολύ πιο συγκεκριμένο όφελος εντελώς αθέμιτο, δυσανάλογο με την προσφορά τους στο κοινωνικό σύνολο βάσει των δυνάμεών τους. Άλλοι πολίτες υπάγονται σε υποκατηγορίες όπως τους αφελώς οπαδοποιημένους,τους χρήσιμους ηλίθιους, τα θύματα της χειραγώγησης έως και αποβλάκωσης, τους στωϊκούς, σιωπηλούς διαφωνούντες μα πληρώνοντες και τις φωνές βοώντων εν τη ερήμω, κάτι γραφικές προσωπικότητες που έχουν το θράσος να διατυπώνουν πρακτικές προτάσεις, να τα ακούν σχεδόν από όλους τους προηγούμενους και να τιμωρούνται σε κάθε ευκαιρία από το σύστημα. Τα τελευταία είναι είδη που μελετώνται από ερευνητές καθώς παραμένει εντελώς ανεξήγητη η παρατεταμένη μη εξαφάνισή τους.

Τοκοφλύφοι = λαοί άλλων κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (κυρίως της Ευρωζώνης) που δέχθηκαν να δανείσουν το Ελληνικό κράτος άμεσα ή έμμεσα πάνω από 200 δις Ευρώ με περίπου συμβολικό επιτόκιο. Ελληνική Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση συμφωνούν ότι οι λαοί αυτοί είναι υποδεέστεροι του Ελληνικού και πρέπει να τιμωρηθούν για το λάθος τους να δανείσουν το ελληνικό κράτος.Όλοι άλλωστε γνωρίζουν ότι είναι αναξιόπιστο. Δεν δικαιούνται να προσποιούνται άγνοια. Μια πρώτη σκέψη για το είδος της τιμωρίας είναι η διαγραφή του σχετικού χρέους με ταυτόχρονο νέο δανεισμό του Ελληνικού κράτους χωρίς επιτόκιο και με αποπληρωμή μετά από χίλια χρόνια. Όλοι οι Έλληνες γνωρίζουμε ότι οι αλλοδαποί μας δάνεισαν χωρίς εμείς να το θέλουμε ή να το χρειαζόμαστε με απώτερο στόχο να μας πάρουν και το τελευταίο αυθαίρετο εξοχικό μας, ώστε να μετοικίσουν στην χώρα μας και να στείλουν εμάς να δουλεύουμε στη δική τους.Μας ζηλεύουν θανατηφόρα, όμως το έχουμε καταλάβει πλέον και προσπαθούμε να καταστρέψουμε τη χώρα ώστε να μην βρουν τίποτε να πάρουν.

Ελληνικό δημόσιο χρέος = ένα πρόβλημα που εμφανίστηκε εντελώς απρόσμενα, πιθανότατα από σκόπιμο λογιστικό ή τυπογραφικό λάθοςαμερικανο-εβραίων γερμανικής καταγωγής. Αποτελεί τη βασική αιτία των προβλημάτων της χώρας, η οποία χωρίς αυτό το αναπάντεχο λάθος θα μπορούσε να συνεχίζει τον μακάριο βίο της (δώστε - στο - λαό - Cayenne) σε ρυθμούς ανάλογους με τους επικρατούντες ως το 2009, αν όχι σε ανώτερους αυτών.

Τόκος επί χρέους = μια εντελώς αδικαιολόγητη αμοιβή που ζητούν να εισπράττουν οι κακεντρεχείς δανειστές για τον κίνδυνο που αναλαμβάνουν δανείζοντάς μας ή / και για την υπομονή τους να αναβάλλουν τη χρήση των χρημάτων τους για όσο διάστημα εμείς δεν τους τα επιστρέφουμε. Αποτελεί την πλέον τρανή απόδειξη της κακοπιστίας και ανθελληνισμού από πλευράς των αγορών αλλά και των δήθεν αλληλέγγυων ευρωπαϊκών λαών. Θεωρείται βέβαιο ότι οι τόκοι θα μηδενιστούν (αν δεν καταστούν αρνητικοί) μετά την ολοκλήρωση των ανασκαφών στην Αμφίπολη. Θα μας παρακαλούν να πάρουμε τα δανεικά τους και να μην τα επιστρέψουμε ποτέ.

Μεταρρυθμίσεις = οριζόντιες περικοπές και φορολογήσεις επί δικαίων και αδίκων, που οφείλονται 100% στα μνημόνια. Εφαρμόζονται ως μέτραισοδύναμα αντιδραστικών προβλέψεων του μνημονίου. Π.χ. αντί να ανοίξει ένας κλάδος δραστηριοτήτων που θα δημιουργήσει 1 εκ. επιπλέον φορολογικά έσοδα,γίνεται μια «μεταρρύθμιση»: αυξάνεται ένας φόροςή / και μειώνεταιένα επενδυτικό πρόγραμμα ώστε να έχουμε προσωρινά το ίδιο δημοσιονομικό αποτέλεσμα. Όμωςο κλάδος διατηρείται κλειστός ευτυχώς και την επόμενη χρονιά χρειάζεται νέα πρόσθετη φορολογία έναντι των εσόδων που δεν δημιουργεί και της μείωσης της οικονομίας που επιφέρει το «ισοδύναμο». Οι «μεταρρυθμίσεις» αποτελούν πρακτικά περαιτέρω ενίσχυση του παρασιτισμού με χρέωση όμως του πολιτικού κόστους τους στην αλλοδαπή (δεν φταίει η κυβέρνηση, οι ξένοι που τα επιβάλλουν).

Μνημονιακές δράσεις = επαχθή μέτρα που νομοθετούνται με πολύ θόρυβο αλλά σιωπηρά δεν εφαρμόζονται ή ακυρώνονται με διοικητικές αποφάσεις.Επιπλέον χρησιμεύουν ως άλλοθι για την συρρίκνωση της οικονομίας για την οποία φταίνε οι ξένοι και μόνο.
Κλειστά επαγγέλματα = κλάδοι επαγγελματικών δραστηριοτήτων που ολημερίς ανοίγουν και κάθε βράδυ ως διά μαγείας κλείνουν, ώστε να συνεχίζεται αγόγγυστα η αναχρονιστική παρασιτική λειτουργία τους.

Δανειστές – Τράπεζες = αυτοί που φταίνε γιατί ενώ δάνειζαν χρήματα σε επιχειρήσεις και ιδιώτες δεν είχαν ενεργό ρόλο στο να προειδοποιούν τους δανειζόμενους για το τι πρέπει να κάνουν και τι να αποφύγουν για να μην αντιμετωπίσουν πρόβλημα αποπληρωμής.
Δανειστές – Ευρωπαϊκά κράτη και χρηματοδοτικοί μηχανισμοί Ε.Ε. = αυτοί που φταίνε γιατί ενώ δανείζουν χρήματα έχουν την ενοχλητική συνήθεια να προειδοποιούν τον δανειζόμενο για το τι πρέπει να κάνει και τι να αποφύγει για να μην αντιμετωπίσει πρόβλημα αποπληρωμής.

Ανάπτυξη = αυτή που συνέχεια έρχεται «Incognito», ώστε κανείς να μην την δει και τη απαθανατίσει.

Θεσμοί = άγνωστες δομές και διαδικασίες που υποκαθίστανται από το νόμο του ισχυρού, του «κολλητού»και του δικού μας παιδιού.

Διαπραγμάτευση επί αξιολόγηση τρόικας = θέατρο παραλόγου με απρόβλεπτες συνέπειες. Φυσικό ανάλογο της διαπραγμάτευσης γονέα με δάσκαλο για την εντελώς άδικα χαμηλή βαθμολογία του κανακάρη.

Ρωσία = η μόνη Ευρωπαϊκή χώρα που πέτυχε αναπτυξιακό μοντέλο βασισμένο στον παρασιτισμό. Θέλει εδώ και χρόνια να μας στηρίξει καθώς μοιραζόμαστε κοινά ιδανικά αλλά ξένα κέντρα δεν μας επιτρέπουν να αξιοποιήσουμε τις ευγενικές της «χορηγίες» και να γίνουμε η Ρωσία του Νότου, ενώ έχουμε όλα τα προαπαιτούμενα: κομματάρχεςλαμόγια, κρατικοδίαιτους «επιχειρηματίες», κλειστό οικονομικό σύστημα, Ρωσίδες, «θεσμούς» ως άνω, ορθόδοξη «πίστη», διάκριση των εξουσιών κλπ.

Φράσεις κλειδιά: Δεν θυμάμαι τίποτε. Δεν έχω ακούσει τίποτε. Δεν τους ψήφισα ποτέ. Είναι όλοι τους συνωμότες.

Συμπέρασμα: Ζήτω η Ελλάδα, ζήτω η θρησκεία, ζήτω η εθνική μας αμνησία.

Πρώτη δημοσίευση: skai.gr