sk1

Σεραφείμ Αθ. Κοτρώτσος

Ηλεκτρολόγος Μηχανικός & Μηχ. Η/Υ, Διδάκτωρ ΕΜΠ, MBA International 
Συνιδρυτής τεχνολογικής startup στον χώρο του λογισμικού για τηλεπικοινωνίες

 

Προσωπική ιστοσελίδα

Google-Celosia-OrangeFacebook-Celosia-OrangeLinkedIn-Celosia-OrangeTwitterBird-Celosia-OrangeMail-Celosia-Orange

Newsletters

Εγγραφή

Εάν θέλετε να λαμβάνετε ενημερώσεις συμπληρώστε το όνομα και το email σας. Σεβόμαστε το χρόνο σας και δεν σκοπεύουμε να σας βομβαρδίσουμε. Μπορείτε ανά πάσα στιγμή να επιλέξετε να σταματήσετε να λαμβάνετε νέα μας.

Μπορεί η νεκρά φύση της ελληνικής πολιτικής να γεννήσει έναν μονόκερο;

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Liberal.gr

215x150 1006CA29 6D50 BFDC DFA0 CE6838C21BEC1Γιατί νεκρά φύση; Γιατί ανακυκλώνει μιζέρια, αναδιανέμει φτώχια, αναμασά παρωχημένα θέσφατα περασμένων εποχών, χρησιμοποιεί ιδεολογήματα μόνο για να ορίζει ψευδεπίγραφες διαχωριστικές γραμμές και τελικά εμποδίζει τη γέννηση κάθε νέου. Όχι μόνο δεν δημιουργεί προϋποθέσεις προόδου, αλλά τις εξουδετερώνει. Παράγει οτιδήποτε άλλο εκτός από όραμα και δυνατότητες θετικής εξέλιξης.

Οι παραπάνω διαπιστώσεις δεν αφορούν μόνο έναν χώρο ή κόμμα. Δυστυχώς, αν και σε διαφορετικό βαθμό, η παθογένεια διαπερνά οριζόντια σχεδόν όλο το πολιτικό σύστημα, κοινοβουλευτικό και εξωκοινοβουλευτικό.

Στον κυβερνητικό συνασπισμό της νεομνημονιακής δεξιοαριστεράς το αφήγημα έχει πλέον εκφυλιστεί στην πρόσκαιρη διατήρηση της εξουσίας, ώστε η στενή αλλά και η ευρύτερη παρέα και πελατεία να εξυπηρετηθεί για λίγο ακόμα εις βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας. Στο πίσω μέρος του μυαλού φυσικά υπάρχει και η λεγόμενη «δεξιά παρένθεση», διατηρώντας ομάδες κρούσης σε ετοιμότητα για οδομαχίες και λοιπά έκτροπα «όταν έρθει η ώρα».

Όχι τόσο μακριά σε αφήγημα, συντηρούνται μουσειακού ενδιαφέροντος ουτοπικοί σχηματισμοί, με κορυφαίο σε επιρροή το πάλαι ποτέ ΚΚΕ που συνεχίζει ακόμα και σήμερα να υπερασπίζεται το δόγμα της υπεροχής του σοβιετικού μοντέλου, το οποίο αν και «τόσο ανώτερο» κατέρρευσε από μια «στραβή» και οι λαοί που το βίωσαν ούτε που θέλουν να το ξανακούσουν. Τα μουσειακά είδη περιλαμβάνουν και τους εθνικοσοσιαλιστές, έναν σχηματισμό που σε άλλες χώρες θα είχε κηρυχθεί από καιρό παράνομος αλλά εδώ κάποιοι φερόμενοι ως πρώην παρακρατικοί ψηφίζονται ως «αντισυστημικοί».

Στην αξιωματική αντιπολίτευση συναντούμε αβάσταχτη ατολμία για οτιδήποτε ουσιαστικό. Η «επανάσταση» της νέας ηγεσίας μάλλον ήδη έχασε το παράθυρο ευκαιρίας της και εφαρμόζει τη στρατηγική του «ώριμου φρούτου». Δεν έχει προχωρήσει ούτε καν στην ανάληψη των τεράστιων ευθυνών της παράταξης για τον ολέθριο εκτροχιασμό της χώρας κατά τη διακυβέρνηση Κώστα Καραμανλή, αλλά ούτε και για τα αντιμνημονιακά αφηγήματα της αντιπολίτευσης Σαμαρά στις πιο κρίσιμες στιγμές του σύγχρονου ελληνικού κράτους, αυτές που ουσιαστικά προετοίμασαν το έδαφος ώστε να απενοχοποιηθεί πλήρως κάθε ανέξοδος λαϊκισμός, κάθε αντιευρωπαϊκός αμοραλισμός, κάθε ισχυρισμός για τεχνητή κρίση βασισμένη σε φαλκιδεμένα στατιστικά κλπ. Δεν έχουν τολμήσει να εξηγήσουν τι έφταιξε και φθάσαμε ως εδώ, αλλά ούτε καν να αποσύρουν παλαιοκομματικά και εμφανώς ακατάλληλα στελέχη τους, ούτε καν αυτά που είχαν ρόλο κι ευθύνη στον εκτροχιασμό της περιόδου 2004 – 2009. Το αφήγημά τους πρακτικά είναι ότι «τόσο επικίνδυνα άσχετοι και ιδεοληπτικοί σαν τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν είμαστε, οπότε καλύτερα να ξανακυβερνήσουμε εμείς». Τόσο χαμηλά θέτουν τον πήχη.

Στο αυτοαποκαλούμενο κέντρο, το Ποτάμι δυστυχώς «ξεφούσκωσε» νωρίς και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες στελεχών του για διατύπωση προτάσεων (π.χ. Καρκατσούλης, Μαυρωτάς κλπ.) δυσκολεύεται να εμπνεύσει συγκροτημένο όραμα και να βρει εποικοδομητικό ρόλο. Το σύμπλεγμα ΠΑΣΟΚ / ΔΗΜΑΡ μυρίζει έντονα παλαιοκομματίλα, η ηγεσία του μιλά πιο ξύλινα και κενά περιεχομένου κι από τον πρόσφατα αποφυλακισθέντα πάλαι ποτέ μέτρ του είδους Τσοχατζόπουλο, κι εκτός από έναν ρόλο ουδέτερης ζώνης προσωρινής στάσης ψηφοφόρων μεταξύ των υποτιθέμενων δεξιών και αριστερών παρατάξεων, αδυνατεί να πείσει ότι έχει ο,τιδήποτε να προσφέρει στη χώρα. Τα ορφανά του χώρου (π.χ. Ραγκούσης, Διαμαντοπούλου, Φλωρίδης, Α. Παπαδόπουλος, Καμίνης, Γ. Παπανδρέου κλπ.) δείχνουν να αναζητούν εναγωνίως νέο ρόλο για να μην αποστρατευτούν «πρόωρα». Στους φιλελεύθερους μεταρρυθμιστές οι διάφορες ομάδες περνούν σταδιακά από τον μικρο-μεγαλισμό στην αποδοχή της εξαΰλωσής τους. Άλλες ομάδες απορροφούνται χωρίς πολύ θόρυβο από μεγαλύτερα «μαγαζιά» για να εμπλουτίσουν την πολυσυλλεκτική συλλογή τους, άλλες ψυχορραγούν πενθώντας την κακιά τους μοίρα, άλλες περιορίζονται σε κοινωνικές συναναστροφές και ολίγον από ακτιβισμό, κι άλλες σε αποσπασματικές ή ακόμα και γραφικές προσωποπαγείς προσπάθειες, αδυνατώντας πλέον να δημιουργήσουν κάποιο ελκυστικό αφήγημα.

Και προκύπτει αβίαστα το ερώτημα του πού; Από πού θα προκύψει το νέο, το ελπιδοφόρο, αυτό που θα είναι ικανό να δημιουργήσει ένα νέο όραμα αναγέννησης της χώρας μας; Πώς μπορεί να γεννηθεί ένας πολιτικός «μονόκερος» σε αυτή την Ελλάδα; Ποιες παραγωγικές δυνάμεις θα τον χρειαστούν απεγνωσμένα; Ποια δυναμικά κοινωνικά στρώματα θα τον στηρίξουν; Ποιοι είναι αυτοί που εμποδίζονται να παράγουν και να προοδεύσουν και είναι διατεθειμένοι να αγωνιστούν ώστε να πάρουν αυτό που τους ανήκει;

Οι παραγωγικές τάξεις είναι απασχολημένες με την επιβίωσή τους. Οι πλειονότητα των δυναμικών ανθρώπων τους που παραμένουν εντός της χώρας έχουν «καεί» από την εναπόθεση ελπίδων σε φερέλπιδες πολιτικούς. Δεν έχουν άλλα περιθώρια υπομονής. Έχουν αριθμητικά συρρικνωθεί και ψυχικά εξουθενωθεί.

Παράλληλα, η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων παραμένουν εγκλωβισμένοι στη σίτιση από το πρυτανείο (συνταξιούχοι, στενός και ευρύς δημόσιος τομέας, ιδιωτικός τομέας με εισόδημα από το δημόσιο, ιδιωτικός τομέας σε μη εμπορεύσιμα διεθνώς αγαθά κι υπηρεσίες που συχνά στηρίζει το ανταγωνιστικό του πλεονέκτημα σε περιορισμούς που θέτει το κράτος κλπ.). Όλοι αυτοί αντιπροσωπεύουν περίπου τα 2/3 των προσερχόμενων στις κάλπες. Μεγάλο μέρος αυτού του πληθυσμού συνεχίζει να πιστεύει σε απατηλά δόγματα, σε συνομωσίες για κατασκευασμένες κρίσεις με αλλοίωση των στατιστικών, στο μεγάλο κράτος πατερούλη, στα λεφτά που είναι κρυμμένα σε θησαυροφυλάκια, στη λύση όλων των δεινών από τη σύλληψη της εκτεταμένης φοροδιαφυγής και μόνο, στην επάνοδο στη δεκαετία του 2000 με λεφτά των άλλων. Πάνω από όλα δεν έχουν την πρόθεση να αλλάξουν τρόπο ζωής και μέθοδο κτήσης του κύριου εισοδήματός τους, παρά το ότι αντιλαμβάνονται πως θα συνεχίζει να συρρικνώνεται.

Άρα τι μπορεί να διαταράξει αυτόν τον φαύλο κύκλο; Μπορεί να ανακοπεί η εκφυλιστική στασιμότητα της πατρίδας μας;

Η μια εκδοχή εξόδου από τον φαύλο κύκλο είναι προφανής: τα βιωματικά μαθήματα των πολιτών μέσα από μια δραματική επιδείνωση της κατάστασης που θα οδηγήσει σε εκρηκτικά αδιέξοδα. Δυστυχώς η κρίση μπορεί να βαθύνει αρκετά περισσότερο όσο κι αν φαντάζει απίστευτο. Υπάρχουν κατά πολύ χειρότερες καταστάσεις στη γκάμα των ενδεχομένων μπροστά μας. Συμβαίνουν σε Βενεζουέλες κλπ. Εύχομαι κι ελπίζω να υπάρξει έκπληξη και να αποφευχθεί αυτό το πιθανότατο σενάριο, καθώς το ανθρώπινο αλλά και το ενδεχόμενο εθνικό κόστος του θα είναι δυσβάσταχτο. Και θα είχε επισυμβεί ήδη κάτι τέτοιο χωρίς την προ κρίσης διεθνή θέση της χώρας μας.

Θέλω να ελπίζω πως υπάρχει και μια άλλη εκδοχή εξόδου από το φαύλο κύκλο, αν και λιγότερο πιθανή: η εθνική αφύπνιση προς ένα όραμα εθνικής αναγέννησης βασισμένο στον ορθολογισμό, την αντίληψη των σύγχρονων διεθνών δυναμικών, την συμφιλίωση επί των βαθύτερων αιτίων της ελληνικής κρίσης και την αναγνώριση των διαθέσιμων αναπτυξιακών αποθεμάτων μας.

Ένα τέτοιο σενάριο έχει προϋποθέσεις που για την ώρα δεν έχουν εκπληρωθεί. Απαιτεί τουλάχιστον τα παρακάτω:

1) Σύγκλιση κόσμων από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες όχι με τελικό στόχο την κατάληψη και νομή της εξουσίας, αλλά τη διαμόρφωση ενός πλειοψηφικού οράματος παραγωγικής και θεσμικής ανασυγκρότησης της χώρας. Οι όροι αριστερά, δεξιά, σοσιαλδημοκρατία κλπ. δεν μπορούν να δώσουν απάντηση στις σημερινές προκλήσεις στη χώρα μας, ούτε όμως και το κέντρο ως έχει σήμερα. Ένα σύγχρονο αναγεννημένο κέντρο ίσως καταφέρει να επιτρέψει το πέρασμα από τις ιδεολογίες στις ιδέες. Ίσως δράσει ως καταλύτης στην ώσμωση διαφορετικών ιδεών για την πρόοδο της χώρας. Προϋπόθεση να αξιοποιήσει ως «ευαγγέλιό» του το γνωστό βιβλίο με τίτλο «Γιατί αποτυγχάνουν τα Έθνη», των Ρόμπινσον και Ατζέμογλου, που δεν θα έπρεπε να υπάρχει Έλληνας που να μην το έχει μελετήσει ύστερα από οκτώ χρόνια κρίσης.

2) Πλήρη «αποστράτευση» όλων των προσώπων που υπηρέτησαν ή υπηρετούν σε κρίσιμα δημόσια αξιώματα (Υπουργοί, Βουλευτές, Αυτοδιοικητικοί άρχοντες) και με τον τρόπο αυτό συνέβαλαν ενεργητικά ή παθητικά στην εκδήλωση, μη αναστροφή ή και περαιτέρω βάθυνση της ελληνικής κρίσης. Είναι αδύνατον οι φυσικοί αυτουργοί της καταστροφής να μεταλαμπαδεύσουν και υλοποιήσουν ένα νέο παραγωγικό όραμα. Για όσους από αυτούς δεν προκύπτουν ποινικές ευθύνες ο μόνος ρόλος που μπορεί να τους απομείνει είναι ο συμβουλευτικός, από την πλούσια εμπειρία των κατά κανόνα ατυχών επιλογών τους.

3) Χάραξη πορείας που να ξεκινά από το τι δεν πήγε καλά και πώς από εδώ και πέρα θα πάει, στη βάση της πρόταξης:

a) της παραγωγής, των εξαγωγών, της υποκατάστασης εισαγωγών, και της παραγωγικής εργασίας έναντι οποιουδήποτε κεκτημένου δυσκολεύει τα προηγούμενα και την ανταγωνιστικότητα της χώρας έναντι άλλων γειτονικών / εμπορικά ανταγωνιστικών μας,

b) του κράτους δικαίου και της πραγματικής δημοκρατίας με μηχανισμούς εξισορρόπησης, καθαρή διάκριση των εξουσιών και αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς ενίσχυσης της ευθύνης και επιρροής των πολιτών,

c) τον ταχύ μετασχηματισμό του κράτους σε ένα μικρό, ευέλικτο, οικονομικό και πλήρως ανταποδοτικό οργανισμό που να υπάρχει μόνο για να υπηρετεί τους βασικούς πυλώνες της δημοκρατίας και της οικονομίας, έτσι ώστε να μπορεί να επιτευχθεί ραγδαία αποκλιμάκωση και απλοποίηση φόρων και λοιπών κρατικών επιβαρύνσεων αλλά και του γραφειοκρατικού φόρτου, ιδιαίτερα στον τομέα των διεθνώς εμπορευσίμων αγαθών και υπηρεσιών.

Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν την ύπαρξη και του υποκειμένου. Αναζητείται αυτός που θα ηγηθεί μιας τέτοια προσπάθειας. Αναζητείται κάποιος που να είναι έτοιμος να ρισκάρει να αυτοθυσιαστεί, έχοντας ατομικά περισσότερα να χάσει, από ό,τι να κερδίσει!

Οι φαινομενικά ανοιχτοί όροι της επιτροπής Αλεβιζάτου για την εκλογή του ηγέτη του νέου κέντρου και στη συνέχεια της διαμόρφωσης της πολιτικής πλατφόρμας του, ενδεχομένως ανοίγουν ένα παράθυρο ευκαιρίας. Για φανταστείτε την ίδια στιγμή που οι διάφοροι κομματικοί υποψήφιοι μιλάνε ο καθένας για τη δική του εκδοχή ενός νέου κέντρου από ανακυκλωμένα υλικά, να εμφανιστεί ένα άφθαρτο πρόσωπο, χωρίς σχέση με τα υφιστάμενα κομματικά όργανα, με βαριές επαγγελματικές περγαμηνές, θετική αύρα στην κοινωνία και τις παραγωγικές τάξεις, και ισχυρή συγκρότηση και σαφείς θέσεις στις θεσμικές και οικονομικές εθνικές προκλήσεις της πατρίδας μας. Αν ένα τέτοιο πρόσωπο εμφανιστεί απρόσκλητα, σχηματοποιήσει και επικοινωνήσει ένα νέο παραγωγικό όραμα για την Ελλάδα και καταφέρει να θέσει μια νέα αφετηρία για ένα σύγχρονο κέντρο στη βάση αρχών όπως οι προαναφερθείσες, δυο τινά είναι εξαιρετικά πιθανό να συμβούν:

Α. Η κεντρώα παλαιοκομματίλα αναμένεται αργά ή γρήγορα να του επιτεθεί λυσσαλέα προκειμένου να αποτρέψει τον αφανισμό της, ο οποίος θα είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με ενδεχόμενη επικράτησή του νέου προσώπου.

Β. Αν ο νέος ηγέτης επιβιώσει της παραπάνω διαδικασίας, αναπάντεχα θα μπορέσει να εκπροσωπήσει τις σιωπηλές και απογοητευμένες παραγωγικές τάξεις, την κρίσιμη μάζα αναγέννησης της χώρας. Ανεξάρτητα αν καταφέρει τελικά να κερδίσει ή όχι την επίμαχη εκλογική διαδικασία, θα έχει ανοίξει έναν εντελώς νέο δρόμο, ο οποίος θα έχει βεβαιότατα ελπιδοφόρα για τη χώρα συνέχεια.

Υπάρχει ένας τέτοιος άνθρωπος στη χώρα;

 

(Πρώτη δημοσίευση στο www.liberal.gr)

Δημόσιοι Υπάλληλοι και Συνταξιούχοι στους δρόμους ζητώντας λιγότερα

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Liberal.gr

pano sto syntagma1Όχι δεν έχω παραισθήσεις ούτε προσπαθώ να παραπληροφορήσω. Απλώς αποφάσισα να αναφερθώ στο μέλλον. Σε αυτό που πιστεύω κι ελπίζω ότι θα συμβεί. Σε αυτό που είναι το μόνο ενδεχόμενη να έχουμε ομαλά ξεμπερδέματα από την παρούσα κατάσταση χωρίς ακόμα πιο επώδυνα βιωματικά μαθήματα για τους πολλούς. Τον μόνο μη ακραίο τρόπο για να αρχίσει η έξοδος από την η κρίση που βιώνει η χώρα μας.

Όνειρα θερινής νυκτός θα μου πείτε. Κι όμως δεν είναι τόσο απατηλά. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Γιατί οι Δημόσιοι υπάλληλοι και οι Συνταξιούχοι θα δώσουν τη λύση

Μα είναι απλό: γιατί οι υπόλοιποι δεν αρκούν. Οι δυο αυτές ομάδες ελέγχουν άμεσα ή έμμεσα τη μεγάλη πλειοψηφία στη χώρα μας. Είναι μαζί περίπου 4 εκατομμύρια σε μια χώρα σχεδόν 11 εκατομμυρίων εκ των οποίων στις εκάστοτε εκλογές δεν εμφανίζονται ενώπιον της κάλπης περισσότεροι από 6 εκατομμύρια. Συνεπώς η ομάδα αυτή, αν και ετερογενής, έχει αποφασιστική επιρροή στα πράγματα σύμφωνα με τους τρέχοντες αριθμητικούς συσχετισμούς. Η χώρα θα αλλάξει πορεία τότε και μόνο όταν αυτές οι πολυπληθείς ομάδες κατανοήσουν σε ικανό αριθμό και βάθος το πραγματικό … συμφέρον τους στην εξυγίανση.

Ποιο συμφέρον τους; Είναι δυνατόν αυτό να ταυτίζεται με το να λαμβάνουν λιγότερα;

Φανταστείτε ένα εμπορικό πολυκατάστημα στο οποίο το προσωπικό έχει μισθούς πολύ υψηλότερους του μέσου όρου, τα προϊόντα και οι υπηρεσίες είναι πολύ ακριβότερα και υποδεέστερης ποιότητας από αυτά γειτονικών καταστημάτων και επιπλέον οι υπάλληλοι συμπεριφέρονται στους πελάτες με θράσος, αγένεια και απαξίωση. Πιστεύετε ότι είναι διατηρήσιμη η λειτουργία αυτής της επιχείρησης; Είναι προφανές ότι οι πελάτες σύντομα θα προτιμήσουν άλλες … πορτοκαλιές και αν οι ιδιοκτήτες δεν έχουν λόγο να συνεχίζουν να χάνουν χρήματα από τη ζημιογόνο λειτουργία (…) σύντομα το κατάστημα θα κλείσει, ή … θα κάνει στροφή 180 μοίρες. Οι υπάλληλοι θα δεχθούν να αλλάξουν συμπεριφορά και να λαμβάνουν μικρότερες αμοιβές, κάποιοι θα απολυθούν χωρίς πολλές αντιδράσεις, τα προϊόντα και οι υπηρεσίες θα αναμορφωθούν, γενικά θα επιχειρηθεί μια ανασύνταξη προκειμένου η επιχείρηση να αλλάξει εικόνα και να παραμείνει σε λειτουργία για να προσφέρει αξία στους πελάτες της, στους εργαζομένους της και φυσικά τους χρηματοδότες της.

Αναλογιστείτε τώρα το κράτος μας και το κοινό μας ταμείο στο οποίο συγκεντρώνονται όλοι οι φόροι και οι εισφορές μας. Η οικονομία μας έχει τρεις βασικές κατηγορίες ενεργών πολιτών:

1. Αυτούς που εισφέρουν άμεσα στο κοινό μας  ταμείο, που δραστηριοποιούνται στους διεθνώς εμπορεύσιμους κλάδους, δηλαδή εργάζονται για την παραγωγή και διάθεση προϊόντων και υπηρεσιών που εξάγονται ή / και συναγωνίζονται δυνητικές εισαγωγές (π.χ. παραγωγή λογισμικού, τροφίμων, ενδυμάτων, ναυτιλία, τουρισμός, πρωτογενής παραγωγή κλπ.). Πρόκειται για το πιο πολύτιμο και δυναμικό κύτταρο της οικονομίας μας, αλλά ταυτόχρονα και το πλέον πολύπαθο και μικρό καθώς δέχεται διαχρονικά επιθέσεις στη χώρα μας που το καθιστούν μη ανταγωνιστικό.

2. Αυτούς που εισφέρουν έμμεσα στο κοινό μας ταμείο, δηλαδή τους υπόλοιπους του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι εργάζονται κυρίως για τη διάθεση προϊόντων και την παροχή υπηρεσιών που έχουν να ανταγωνιστούν μονάχα στο εσωτερικό της χώρας, ή ακόμα στη συγκεκριμένη περιοχή δραστηριοποίησης. Πρόκειται κυρίως για εμπορικές επιχειρήσεις (ως επί το πλείστων εισαγόμενων καταναλωτικών) προϊόντων αλλά και επαγγελματίες στην παροχή υπηρεσιών που είτε λόγω νομικού πλαισίου είτε λόγω φυσικών περιορισμών δεν αντιμετωπίζουν ουσιαστικά διεθνή ανταγωνισμό (π.χ. εμπορικά καταστήματα, κομμωτήρια, εστιατόρια, καφετέριες, δικηγόροι, ιατροί, μηχανικοί, τεχνίτες, εκπαιδευτικοί του ιδιωτικού τομέα κλπ.), εφόσον δεν έχουν επιλέξει να εξάγουν ή να προσελκύουν αυτοτελώς επισκέπτες – πελάτες από το εξωτερικό (π.χ. κέντρα υγείας με διεθνή εμβέλεια που προσελκύουν ιατρικό τουρισμό, εκπαιδευτήρια που προσελκύουν πελάτες από το εξωτερικό, μελετητές που απασχολούνται σε διεθνή έργα/διαγωνισμούς κλπ.) που θα τους κατέτασσε στην 1η περίπτωση.

Εξαιρώντας τις τελευταίες περιπτώσεις, οι δραστηριοποιούμενοι σε αυτή την κατηγορία κατατάσσονται εδώ ξεχωριστά καθώς η συνεισφορά της στο κοινό ταμείο συνήθως αφορά σε ανακύκλωση χρήματος που ήδη κυκλοφορεί στην οικονομία μας και κι όχι νέου πλούτου που εισρέει από το εξωτερικό με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Η κατηγορία αυτή χωρίς την ύπαρξη μεγάλων ταμειακών εισροών από επενδύσεις στην κατηγορία 1 ή δανεισμό ή επιδοτήσεις, έχει περιορισμένες αναπτυξιακές δυνατότητες, ωστόσο συντηρεί την οικονομία μέσω της κυκλοφορίας του χρήματος. Έχει επίσης μεγάλη σημασία καθώς βρίσκεται σε διαρκή ώσμωση με την κατηγορία 1, συμβάλλει αποφασιστικά στην αποδοτική λειτουργία της και επιπλέον πληρώνει το μεγαλύτερο μέρος των εισροών στο κοινό μας ταμείο λόγω μεγέθους στη χώρα μας συγκριτικά με την κατηγορία 1.

Σημειώνεται πώς πιο πάνω ως διεθνής ανταγωνισμός νοείται ο ανταγωνισμός από επιχειρήσεις που λειτουργούν στο πλαίσιο νόμων και θεσμών άλλων χωρών κι όχι οι θυγατρικές ξένων επιχειρήσεων στην Ελλάδα που υποχρεωτικά υπόκεινται στην Ελληνική νομοθεσία και είναι εκτεθειμένες σε πολλές από τις εγχώριες στρεβλώσεις.

3. Αυτούς που πληρώνονται από το κοινό μας ταμείο, δηλαδή τους προμηθευτές του κράτους, τους υπαλλήλους του στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα, αλλά και τους συνταξιούχους. Οι συνταξιούχοι εντάσσονται σε αυτή την κατηγορία γιατί οι συντάξεις και οι λοιπές τους παροχές δυστυχώς δεν πληρώνονται από (και σύμφωνα με) τις αποταμιεύσεις τους κατά τα χρόνια επαγγελματικής τους δραστηριοποίησης, αλλά από τους φόρους και τις εισφορές των δραστηριοποιούμενων στις κατηγορίες 1 και 2.

Το σύνολο αυτής της δαπάνης από το κοινό μας ταμείο έχει ως αποστολή να διασφαλίζει την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, την Ασφάλεια, το Κράτος Δικαίου και την Κοινωνική συνοχή. Οι αρχές αυτές είναι η θεμελιώδης βάση κάθε φιλελεύθερης δημοκρατίας, αφενός ως στοιχειώδης πανανθρώπινη αξία κι αφετέρου ως ικανή και αναγκαία συνθήκη για δημιουργία κι ευημερία.

Η κατηγορία 3 υπάρχει υπό αυτή την έννοια με αποστολή να δίνει τη δυνατότητα στις κατηγορίες 1 και 2 να λειτουργούν απρόσκοπτα και να αναπτύσσονται. Χωρίς τις κατηγορίες 1 και 2 η κατηγορία 3 δεν έχει ούτε νόημα, ούτε ασφαλώς πηγή χρηματοδότησης. Εν μέρει, αν η κατηγορία 3 είναι το (προβληματικό) πολυκατάστημα του παραδείγματος που αναφέρω πιο πάνω, οι κατηγορίες 1 και 2 είναι οι πελάτες και χρηματοδότες της.

Στη χώρα μας όμως η κατηγορία 3 έχει υπερτροφήσει εις βάρος των κατηγοριών 1 και 2. Έχει μεγαλώσει δυσανάλογα των δυνατοτήτων των κατηγοριών 1 και 2 για να πληρώνουν την 3η. Έχει αποκτήσει υπέρμετρα περισσότερη επιρροή στα κέντρα λήψης αποφάσεων και έχει χρησιμοποιήσει αυτή της την ισχύ λανθασμένα, εξυπηρετώντας το βραχυπρόθεσμο όφελός της εις βάρος του μεσομακροπρόθεσμου. Η νοοτροπία «να τα πάρω εγώ τώρα, όπως τα πήραν και τόσοι άλλοι προηγούμενοι και ας τα βρουν μετά τα υπόλοιπα» έχει κυριαρχήσει ως αναφαίρετο δικαίωμα κι έχει οδηγήσει στις πρόωρες συντάξεις χωρίς προβλήματα υγείας, σε προκλητικά εφάπαξ, σε συντάξεις που υπερβαίνουν τους μισθούς της κατηγορίας 1 (συχνά και της 2ης), σε προκλητικά επιδόματα, σε στρατιές αργόμισθων κλπ. κλπ. Μαζί και με την κρατική διαφορά έχει δημιουργήσει κίνητρο μετακίνησης δυναμικού από τις κατηγορίες 1 και 2 στην 3η. Έχει δημιουργήσει (ή επιτρέψει να δημιουργηθεί) ένα λαίμαργο τέρας το οποίο αναζητά να πιει το αίμα των κατηγοριών 1 και 2 για να παραμείνει μεγάλο (ή να μεγαλώσει κι άλλο).

Όμως το πάρτι τελειώνει μαζί και με τη μέθη που άφηνε να αιωρείται η πλάνη της δυνατότητας να αναπτύσσεται η χώρα με δανεικά. Η κατηγορία 1, αφενός λόγω αξιοπρέπειας, αρνούμενη να πληρώνει τον μισθό του εκάστοτε Καρανίκα, και κυρίως από ένστικτο επιβίωσης, μεταναστεύει ολοένα και πιο εντατικά. Βλέπετε ακόμα και τα μικρομεσαία «καταστήματα» της γειτονιάς μας (π.χ. Βαλκανικές χώρες, Τουρκία, Κύπρος) παρέχουν πολύ πιο ευνοϊκές συνθήκες για την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων της κατηγορίας 1 από το ντόπιο προβληματικό «μαγαζί». Έτσι σταδιακά εκμηδενίζεται η κατηγορία 1 μαζί και με τη συνεισφορά της στο κοινό μας ταμείο, καθώς και τις αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας.

Η δε κατηγορία 2 που παρά την εκτεταμένη της φοροδιαφυγή, μέχρι πρότινος μάζευε το χρήμα από την αγορά και το έβαζε ξανά στο δημόσιο ταμείο, δέχεται πλέον αποφασιστικής ισχύος επίθεση με σειρά από μέτρα. Καθώς μάλιστα αυτά τα μέτρα δεν συνδυάζονται με παροχή διευκολύνσεων για μετακίνηση μέρους του δυναμικού της κατηγορίας 2 στην εγχώρια κατηγορία 1, είναι μάλλον βέβαιο ότι η μετακίνηση θα σημειωθεί προς τις κατευθύνσεις της ανεργίας, της επέκτασης της φοροδιαφυγής, των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων (κατηγορία 1) ή ακόμα στη δραστηριοποίηση εκτός της χώρας.

Όλα αυτά οδηγούν σε ακόμα λιγότερα έσοδα για το κοινό μας ταμείο αν όχι επιπλέον έξοδα. Η κατηγορία 3 ξεμένει από … πελάτες. Ποιος θα πληρώνει τους μισθούς και τις συντάξεις πλέον; Το τέλος πλησιάζει.

Η διέξοδος

Όμως οι κοινωνίες δεν αυτοκτονούν (συνήθως). Είναι θέμα χρόνου να καταρρεύσει ο μύθος του μαγικού δημόσιου ταμείου που πάντα βρίσκει λεφτά ξύνοντας τον πάτο του βαρελιού. Και μπορεί να έχει καταρρεύσει εδώ και καιρό για τους κρατικούς προμηθευτές, τουλάχιστον για όσους δεν είναι σε αγαστή διαπλοκή με την εκάστοτε κυβέρνηση, όμως πολύ σύντομα θα καταρρεύσει και για τους υπόλοιπους επωφελούμενους της κατηγορίας 3, τους δημόσιους υπαλλήλους και τους συνταξιούχους.

Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουν, τόσο πιο άμεσα θα αντιδράσουν. Και τότε, αν προλάβουν, θα κατέβουν στους δρόμους με λίγο διαφορετικά συνθήματα από ό,τι ως τώρα. Ούτε «παραιτηθείτε», ούτε «κάτω τα χέρια από μισθούς και συντάξεις», αλλά ζητώντας να φύγουν οι αργόμισθοι από το δημόσιο, να μειωθούν οι παροχές των υπολοίπων τόσο ώστε η χώρα να ξαναγίνει ελκυστική για την κατηγορία 1 και 2, για να μπορεί να τους πληρώνει. Και βέβαια όσοι έχουν την υγεία τους και τις δυνατότητες θα μετακινηθούν στις κατηγορίες 1 και 2 ή στο εξωτερικό. Τόσο απλά.

Μέχρι τότε, αγώνας αφύπνισης με υπομονή κι επιμονή, εντός κι εκτός της χώρας.

Υ.Γ.: Στηρίζω τη συγκέντρωση πολιτών με κεντρικό σύνθημα «Παραιτηθείτε». Αν βρισκόμουν στην Ελλάδα αυτό το διάστημα σίγουρα θα κατέβαινα κι εγώ στο Σύνταγμα μαζί τους. Όχι γιατί ταυτίζομαι με όλους και όλα γύρω από αυτή την προσπάθεια, αλλά γιατί η ανάγκη να ξεμπερδεύουμε με τον θίασο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που υποδύεται την κυβέρνηση της πατρίδας μας είναι ζήτημα στοιχειώδους ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Στηρίζω δηλαδή το «Παραιτηθείτε» από προσήλωση στο άρθρο 1 της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα ανθρώπινα δικαιώματα: «Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση, και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.»  [πηγή: http://www.ohchr.org/EN/UDHR/Pages/Language.aspx?LangID=grk]

 

Πρώτη δημοσίευση άρθρου: www.liberal.gr 

http://www.liberal.gr/arthro/56950/apopsi/arthra/dimosioi-ypalliloi-kai-suntaxiouchoi-stous-dromous-zitontas-ligotera.html

συνταξιοδοτήσεων 

Πρωτοβουλία πολιτών για μείωση κρατικών δαπανών, φόρων και εισφορών

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Liberal.gr

Dimosionomiko petition Banner7Ξεκίνησε από απόγνωση.

Απόγνωση για τη μηδαμινή επιρροή στη διαμόρφωση του δημοσίου διαλόγου από τους ανθρώπους της παραγωγής.

Δεν είναι περίεργο εμείς που πληρώνουμε για τον πληθωρικό, αναποτελεσματικό και καθόλου ανταποδοτικό δημόσιο τομέα, να πληρώνουμε αδιαμαρτύρητα; Τόσο συμφιλιωμένοι είμαστε με το μοιραίο;

Όλοι μας, ή σχεδόν όλοι καταλαβαίνουμε ότι το πράγμα δεν «πηγαίνει». Έχουμε ξεκάθαρο στο μυαλό μας το αδιέξοδο της συνεχούς φορολόγησης σε ό,τι κινείται κι αναπνέει. Βλέπουμε πως το έλλειμμα στον προϋπολογισμό του κράτους μεταβιβάζεται διαρκώς στην παραγωγική οικονομία,  η οποία συρρικνώνεται, μειώνοντας περαιτέρω τα κρατικά έσοδα, δημιουργώντας νέα ελλείμματα, τα οποία επαναμεταβιβάζονται στους όλο και λιγότερους εργαζομένους, επαγγελματίες κι επιχειρήσεις που παραμένουν στη χώρα. Ο δρόμος αυτός μας οδηγεί με βεβαιότητα στην απώλεια κάθε εθνικής κυριαρχίας και αξιοπρέπειας.

Κάποια στιγμή ένας από εμάς γράφει στο προσωπικό του προφίλ στο Facebook το εξής: «Θα ξέρω ότι κάτι αλλάζει στη χώρα όταν γίνει η πρώτη μαζική διαδήλωση με αίτημα τη μείωση των δαπανών του κράτους».

Άλλοι γέλασαν ή αδιαφόρησαν. Άλλοι τον είπαν ονειροπόλο. Άλλοι διαβεβαίωσαν ότι δεν θα γίνει ποτέ κάτι τέτοιο στην πατρίδα μας. Ένας άλλος από εμάς πρότεινε να κάνουμε εμείς την αρχή: ακτιβισμό για τη μείωση των κρατικών δαπανών, ακόμα κι αν βρεθούμε ελάχιστοι. Κάποια στιγμή θα γίνουμε πολλοί.

Κι έτσι ξεκινάμε. Σχηματίζουμε μια πρωτοβουλία πέρα από κόμματα και πλατφόρμες. Μια μονοθεματική κίνηση πολιτών με θέμα την ταχεία και ταυτόχρονη μείωση φόρων, εισφορών και κρατικών δαπανών.

Ταυτόχρονη, γιατί αλλιώς δεν γίνεται. Ούτε υπάρχει δυνατότητα ούτε θέλουμε άλλα δανεικά. Η πιστωτική επέκταση για τη χώρα έχει τελειώσει.

Ταχεία, γιατί ο χρόνος που απομένει για τη χώρα είναι λίγος. Ελάχιστος.

Χωρίς να εστιάσουμε στις προφανείς δυσκολίες (ανυπαρξία πόρων, μηχανισμών κλπ.), αποφασίζουμε να τολμήσουμε. Ως τώρα:

  1. Φτιάξαμε μια ομάδα στο Facebook με τίτλο «Οικονομικό & Ανταποδοτικό κράτος» (https://goo.gl/YY613N).
  2. Προγραμματίζουμε ειρηνική διαδήλωση με αίτημα τη μείωση των κρατικών δαπανών και την ταυτόχρονη και ισοδύναμη μείωση φόρων & εισφορών, στην αρχή του πεζόδρομου της Ερμού στην Αθήνα, το Σάββατο (του Λαζάρου) 23/04/2016 στις 14:30 (https://goo.gl/OmPmmj).
  3. Τρέχουμε καμπάνια συγκέντρωσης υπογραφών για δημόσιο διάλογο και διενέργεια δημοψηφίσματος σχετικά με τις στρατηγικές επιλογές της δημοσιονομικής πολιτικής της Ελλάδας (https://goo.gl/oMRYMA).

Θα ακολουθήσουν κι άλλα, πάντα στο πλαίσιο της μονοθεματικής μας στόχευσης. Ελπίζουμε σύντομα να βρούμε κι άλλους «ονειροπόλους» σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Ήδη με αρκετούς μιλάμε.

Προσκαλούμε επαγγελματικές οργανώσεις κι ενώσεις. Προσκαλούμε πολιτικά κόμματα και κινήματα. Προσκαλούμε τους ελεύθερα σκεπτόμενους πολίτες. Ζητάμε από όλους να τοποθετηθούν με απόλυτη σαφήνεια στο μεγάλο δίλημμα:

-        Ναι ή όχι στην ΆΜΕΣΗ και ταχεία μείωση των φορολογικών και ασφαλιστικών βαρών;

-        Ναι ή όχι στην ΆΜΕΣΗ και ταχεία μείωση των κρατικών δαπανών;

Τα δυο ερωτήματα είναι η δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Το ΌΧΙ επιτρέπει στις κυβερνήσεις και τους δανειστές να συνεχίζουν να αναβάλλουν τις μεγάλες τομές, διαιωνίζοντας τις αδικίες και τα αδιέξοδα, μεταφέροντας περισσότερα βάρη στους εργαζόμενους, τους επαγγελματίες και τις επιχειρήσεις, προκειμένου ο δημόσιος τομέας να παραμένει αμετάβλητος, μέχρι το αδιέξοδο να γίνει απόλυτο. Είναι η πολιτική που ως τώρα εφαρμόζουμε με δραματικά αποτελέσματα για την παραγωγική οικονομία και τις προοπτικές της χώρας.

Το ΝΑΙ πιστεύουμε πως οδηγεί με βεβαιότητα σε ταχεία ανάπτυξη και εκτίναξη της απασχόλησης με ταυτόχρονη υποχρεωτική αναδιάρθρωση του κράτους. Φυσικά θα μειωθούν οι συντάξεις σε επίπεδα ώστε να αντιστοιχούν στις εισφορές που πραγματικά έχουν καταβληθεί. Ασφαλώς θα περικοπούν κρατικές θέσεις εργασίας και προσωρινά αρκετοί συμπολίτες μας θα χρειαστεί να αλλάξουν δουλειά. Όμως σε μια ακμάζουσα και ταχέως αναπτυσσόμενη οικονομία τα προβλήματα ξεπερνιούνται γρήγορα και όλοι βρίσκουν το αντικείμενο που τους ταιριάζει περισσότερο, στο  οποίο μπορούν να είναι πιο παραγωγικοί.

Ποιος έχει τα κότσια να λάβει ξεκάθαρη θέση στο ερώτημα; Ποιος είναι έτοιμος να πει ανοιχτά στους πολίτες ότι το πελατειακό κράτος πρέπει να περάσει στην ιστορία; Εμείς τολμάμε γιατί δεν έχουμε κομματική ατζέντα. Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα για πολίτες, συλλογικότητες και πολιτικούς.

Προσωρινή συντονιστική επιτροπή πρωτοβουλίας:

Διονύσης Βενιεράτος, Ιατρός Γενικής Ιατρικής – Πανεπιστημιακός

Θανάσης Αγγελόπουλος, Μηχανολόγος Μηχανικός – Σύμβουλος Επιχειρήσεων

Μιχάλης Ιακωβίδης, Μηχανικός – Επιχειρηματίας

Γιώργος Μπιλίνης, Μηχανικός – Επιχειρηματίας

Σεραφείμ Κοτρώτσος, Ηλ. Μηχανικός Η/Υ – Επιχειρηματίας

Πρώτη δημοσίευση: http://www.liberal.gr/arthro/40890/epikairotita/2016/protoboulia-politon-gia-meiosi-kratikon-dapanon-foron-kai-eisforon.html