sk1

Σεραφείμ Αθ. Κοτρώτσος

Ηλεκτρολόγος Μηχανικός & Μηχ. Η/Υ, Διδάκτωρ ΕΜΠ, MBA International 
Συνιδρυτής τεχνολογικής startup στον χώρο του λογισμικού για τηλεπικοινωνίες

 

Προσωπική ιστοσελίδα

Google-Celosia-OrangeFacebook-Celosia-OrangeLinkedIn-Celosia-OrangeTwitterBird-Celosia-OrangeMail-Celosia-Orange

Newsletters

Εγγραφή

Εάν θέλετε να λαμβάνετε ενημερώσεις συμπληρώστε το όνομα και το email σας. Σεβόμαστε το χρόνο σας και δεν σκοπεύουμε να σας βομβαρδίσουμε. Μπορείτε ανά πάσα στιγμή να επιλέξετε να σταματήσετε να λαμβάνετε νέα μας.

Ίσως και να υπάρχει ελπίδα

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

(πρώτη δημοσίευση στο www.athensvoice.gr)

Πριν λίγες μόλις ημέρες αναρωτιόμουν αν «μπορεί η νεκρά φύση της ελληνικής πολιτικής να γεννήσει έναν μονόκερο» (το πλήρες άρθρο είναι διαθέσιμο εδώ: https://t.co/fko31O7q5e), δηλαδή κάτι πραγματικά νέο, ανατρεπτικό, που να μπορεί να δικαιολογήσει μια κάποια ελπίδα για ανάταξη της εκφυλιστικής στασιμότητας από την οποία υποφέρει η πατρίδας μας.

AUEBs Rector Prof Konstantine Gatsios1Η δήλωση υποψηφιότητας του Κωνσταντίνου Γάτσιου απάντησε καταρχήν καταφατικά στα ερωτήματα που διατύπωνα. Έχοντας με τις δημόσιες τοποθετήσεις του καλύψει τις προϋποθέσεις που έθετα στο παραπάνω άρθρο, δεν μπορώ παρά να στηρίξω δημόσια την υποψηφιότητά του, και να την προσυπογράψω, ελπίζοντας επιτέλους για κάτι διαφορετικό.

Πέραν όμως αυτού, η υποψηφιότητά του μας έθεσε προ των ευθυνών μας ως πολίτες. Κι εξηγούμαι:

Ο Κωνσταντίνος ο Γάτσιος, δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο. Έχοντας καταθέσει διαπιστευτήρια με σειρά από επιτεύγματά του στον επαγγελματικό τομέα, με παράλληλη συνεπή και υπεύθυνη δημόσια παρουσία για τα κορυφαία ζητήματα της χώρας μας, είναι αυτό που λέμε αυτός που έχει πολύ περισσότερα να χάσει παρά να κερδίσει από μια υποψηφιότητα στις αρχαιρεσίες του νέου φορέα του κέντρου. Όταν επί χρόνια δεν αποσιώπησε τα πραγματικά αίτια της ελληνικής κρίσης, όταν θα τον συνέφερε να κάνει δημόσιες σχέσεις και δεν σταμάτησε να εκφράζει δημόσια την πεποίθησή του ότι συνεχίζαμε (και συνεχίζουμε) να βαδίζουμε σε κατεύθυνση που δεν αναιρεί τα αίτια της κρίσης, όταν αδιάκοπα κατέθετε δημόσια προτάσεις για την εθνική ανασυγκρότηση, μια εκλογική μάχη τώρα απέναντι στους μηχανισμούς του ΠΑΣΟΚ και των παραφυάδων του είναι ένα τόλμημα που ξεπερνάει την ανάληψη εύλογου ρίσκου. Μας προκαλεί να το στηρίξουμε για να δούμε πόσο μακριά μπορεί να φθάσει.

Και φυσικά γεννάται το εύλογο ερώτημα: μήπως ο πολλά υποσχόμενος τ. πρύτανης του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών Κ. Γάτσιος «καεί» από αυτή τη διαδικασία; Μήπως η αντιπαράθεσή του με πρόσωπα απεχθή, στα οποία συμπυκνώνονται πολλές από τις παθογένειες που γέννησαν την κρίση τον υποβιβάσει στα μάτια μας;

Ο κίνδυνος να καούν τα χλωρά μαζί με τα ξερά είναι υπαρκτός. Είναι ιδιαίτερα πιθανός, αν δεν στηρίξουμε τον κο Γάτσιο επειδή απεχθανόμαστε τις Φώφες ή φοβόμαστε ότι απέναντί τους ο κος Γάτσιος θα καεί. Όμως, όσο τον ενισχύσουμε για να έχει ισχυρή φωνή σε αυτή την αντιπαράθεση, τόσο πιο ξεκάθαρα θα φανούν οι δικές του θέσεις και προτάσεις και οι διαφορές του από τους κομματοκράτες.

Και θεωρώ ότι αξίζει τη στήριξή μας γιατί με κάνει να ελπίζω. Και να πω ακριβώς σε τι ελπίζω. Εξηγούμαι:

1. Ελπίζω ότι η υποψηφιότητά του θα δράσει καταλυτικά ώστε μέσα από συγκρούσεις και μετασχηματισμούς τελικά επιτέλους η χώρα μας να αποκτήσει ένα σοβαρό, ανοιχτόμυαλο, ορθολογικό κέντρο. Έναν πολιτικό χώρο στον οποίο θα συναντιούνται άνθρωποι με διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, ενώνοντας τα μυαλά τους για την ώσμωση των ιδεών που θα οδηγήσουν στην αναδημιουργία της χώρας από τις στάχτες της, αυτές που μας άφησαν οι άγονες ιδεολογικές αντιπαραθέσεις των περασμένων ετών, που μόνο στόχο είχαν την ευκαιριακή περιχαράκωση πολιτικών «κοπαδιών».

Θεωρώ πως δικαιούμαστε ένα κέντρο που δεν θα έχει την ανάγκη προσδιορισμών όπως «δημοκρατικό», «προοδευτικό», «σοσιαλιστικό», «αριστερό» ή ό,τι άλλο κατά καιρούς χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να προσδώσει ένα έστω θολό περιεχόμενο σε μηχανισμούς που τελικά αποδεικνυόταν ότι μόνο ουσιαστικό σκοπό είχαν την κτήση, διατήρηση και νομή της εξουσίας για ίδιο όφελος της φατρίας τους και όχι της χώρας. Ελπίζω λοιπόν ότι αυτή η υποψηφιότητα θα πυροδοτήσει την αλυσιδωτή αντίδραση που θα γεννήσει το κέντρο του αύριο, αυτό που δεν θα θυμίζει σε τίποτε τα μπλέ, πράσινα και ροζ ΠΑΣΟΚ του χθες και του σήμερα. Αυτό που θα υποχρεώσει όλο το πολιτικό σύστημα σε ανανέωση και θα ρυθμίσει της εξελίξεις στη συνέχεια.

2. Ελπίζω ότι επιτέλους θα συντριβούν οι κομματοκράτες. Ελπίζω κι εύχομαι ότι επιτέλους όλοι αυτοί που το βιογραφικό τους αρχίζει και τελειώνει μεταξύ κομμάτων, συνδικαλιστικών οργάνων και δημόσιων αξιωμάτων θα οδηγηθούν – τουλάχιστον – στα σπίτια τους. Ελπίζω ότι η «ιδεολογία» του «δικός μας να είναι κι ό,τι να είναι», θα περάσει στην ιστορία και θα αντικατασταθεί με την αξιοκρατία. Ελπίζω πως η λογική του να μην αποκαλύπτουμε τη «λαμογιά» του δικού μας γιατί θα έχουμε πολιτικό κόστος θα σβήσει. Ελπίζω ότι τα πολιτικά γραφεία θα πάψουν να είναι γραφεία διαμεσολάβησης για τοποθέτηση προσωπικού.

3. Ελπίζω κι εύχομαι ότι επιτέλους θα μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας. Θα σταματήσουμε να αναζητούμε συνομωσίες πίσω από την ελληνική κρίση πλην της συνομωσίας των κομματικών μηχανισμών στη διαρκή υφαρπαγή της ψήφου. Ελπίζω κι εύχομαι ότι θα μιλήσουμε για το πώς η αναξιοκρατία, δηλαδή η ευνοιοκρατία υπέρ «ημετέρων» επιχειρήσεων και υποψηφίων υπαλλήλων κατέστρεψε το κράτος μας, υπονομεύοντας και την παραγωγή. Θα πούμε για το πώς το ασφαλιστικό κατέστη ένα «αεροπλανάκι» εις βάρος των νεότερων γενεών και της παραγωγικής εργασίας, πώς τα ολιγοπώλια της χώρας γιγαντώθηκαν εσωτερικά ελαχιστοποιώντας τις αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας και αφαιρώντας πόρους από όλη την κοινωνία και οικονομία, πώς οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις έγιναν κατανάλωση αντί επενδύσεων, πώς η παραγωγή θυσιάστηκε στο βωμό της αργομισθίας. Ελπίζω κι εύχομαι ότι θα μιλήσουμε υπεύθυνα και με παρρησία για το πώς δεν επετεύχθη διάκριση των εξουσιών, πώς το κράτος δικαίου έδωσε τη θέση του στην αρνησιδικία με δικάσιμους πολλά χρόνια μακριά, πώς ο δίκαιος έγινε ανίσχυρος έναντι του κακόβουλου. Είμαι πεπεισμένος ότι θα μιλήσουμε για το πώς χάθηκαν οι μηχανισμοί εξισορρόπησης των εξουσιών και συγκεντρώθηκαν σχεδόν τα πάντα γύρω από τον εκάστοτε πρωθυπουργό, πώς ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έγινε διακοσμητικός, αν όχι Παυλόπουλος, πώς το σύνταγμα έγινε κουρέλι, πώς οι πολίτες έγιναν κομπάρσοι. Ελπίζω κι εύχομαι πως θα μιλήσουμε για όλα αυτά που το πολιτικό μας σύστημα αποφεύγει να συζητήσει, τα οποία όμως είναι εντελώς αναγκαίο να αναλυθούν για να προετοιμάσουμε έναν οδικό χάρτη παραγωγικής και θεσμικής ανασυγκρότησης της χώρας και να πετύχουμε τη στήριξή του από τον μέσο πολίτη, χωρίς την οποία είναι αδύνατη οποιαδήποτε πρόοδος.

4. Ελπίζω κι εύχομαι ότι θα αποκαταστήσουμε την ισορροπία μεταξύ πατριωτισμού και παραγωγικής συμμετοχής της χώρας σε διεθνείς οργανισμούς. Ελπίζω πως θα περάσουμε από το δίπολο μεταξύ του δόγματος «στροφή προς τα μέσα, εθνικισμός και περιχαράκωση», έναντι του δόγματος του «διεθνιστή φτωχού συγγενή που ζητά ελεημοσύνες», σε μια υπεύθυνη πατριωτική τακτική με ενεργό και παραγωγικό ρόλο στους υπερεθνικούς σχηματισμούς που συμμετέχουμε, διαμόρφωση διεθνών συμμαχιών με σκοπό την επίτευξη εθνικών στρατηγικών στόχων, με ανοιχτά αυτιά, μάτια και προπάντων μυαλά.  Ελπίζω κι εύχομαι να επανακτήσουμε τον κοσμοπολιτισμό μας, αυτόν που έδωσε στο έθνος μας τα μεγαλύτερα ιστορικά του επιτεύγματα, καθιστώντας μας στο παρελθόν κοιτίδα πολιτισμού, επιστημών, παραγωγής, εμπορίου, μεταφορών, κλπ.

5. Ελπίζω κι εύχομαι ότι θα το θελήσουμε. Ότι αυτή η υποψηφιότητα δεν θα περάσει ως κάτι πολύ καλό για να έχει πιθανότητες να πετύχει σε μια κατά τα άλλα ανιαρή προσπάθεια διάσωσης θνησιγενών κομματικών μηχανισμών. Δεδομένου ότι οποιοσδήποτε μπορεί να ψηφίσει, υπάρχει μια χαραμάδα ευκαιρίας.

Πόσο μακριά μπορεί τελικά να φτάσει; Ίσως ακριβώς τόσο μακριά όσες οι υπογραφές στήριξης της υποψηφιότητάς του, καθώς ο Κ. Γάτσιος προσήλθε σε αυτή τη διαδικασία χωρίς «μηχανισμό», χωρίς δηλαδή τις «καβάντζες» των αντιπάλων του.

Ας τον στηρίξουμε λοιπόν προσυπογράφοντας. Εγώ ήδη το έκανα.

Υ.Γ.: Αν αναρωτιέστε πώς θα υπογράψετε κι εσείς ακολουθούν χρήσιμες πληροφορίες:

1. Φόρμα συγκέντρωσης υπογραφών: http://www.gatsiosblog.gr/wp-content/uploads/2017/09/%CE%A5%CF%80%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AD%CF%82-%CE%A3%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%BE%CE%B7%CF%82-%CE%A5%CF%80%CE%BF%CF%88%CE%B7%CF%86%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1%CF%821711.pdf 

2. Fax / email αποστολής: 210 7565173 / Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

3. Σχετικές πληροφορίες: https://www.facebook.com/konstantine.gatsios.official/posts/733832466816026

Το μεγάλο και επαναλαμβανόμενο λάθος του ΔΝΤ και των Ευρωπαϊκών Θεσμών με την Ελλάδα

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

Επί μακρόν γίνεται συζήτηση για τα λάθη του προγράμματος στην Ελλάδα και τις ευθύνες των διεθνών σχηματισμών σε σχέση με αυτά. Δυστυχώς (και) αυτή η συζήτηση γίνεται σε εντελώς λάθος βάση. Βασίζεται σε λανθασμένες παραδοχές και προφανώς καταλήγει στην εξαγωγή εντελώς ατυχών συμπερασμάτων. Ας τα πιάσουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

1. Την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας μας (συνεχίζουν να) έχουν οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, αυτές που επιλέγουν οι Έλληνες πολίτες που προσέρχονται στις κάλπες. Οι κυβερνήσεις μας συνεπώς είναι οι πρώτες και οι τελευταίες υπεύθυνες για την επίλυση των προβλημάτων εντός της χώρας μας και κανείς από τους εξωτερικούς συμβούλους / χρηματοδότες, που παρέχουν τεχνική βοήθεια και χρηματοδοτική στήριξη δεν μπορούν να θεωρούνται συγκρίσιμοι ως προς τις ευθύνες τους με τους ντόπιους κυβερνώντες.

2. Χωρίς να θέλω να απαξιώσω τις τεχνικές γνώσεις των συμβούλων και την αξία των γενικών αρχών και κατευθύνσεων που καλούνται να παράσχουν, δεν γνωρίζω να υπάρχει χώρα στον κόσμο που να ανέπτυξε βιώσιμο μοντέλο ανάπτυξης μέσω «συνταγής» που της δόθηκε από έξω. Ο λόγος είναι απλός: η βιώσιμη ανάπτυξη βασίζεται στη δημιουργική πείνα του ανθρώπινου δυναμικό της χώρας για βελτίωση του βιοτικού του επιπέδου.

Θα μου πείτε όση δημιουργική πείνα και να υπάρχει τι γίνεται αν δεν υπάρχει τόπος (πλαίσιο); Τι γίνεται αν το περιβάλλον την καταστέλλει αντί να την ενισχύει ή την διοχετεύει σε μη παραγωγικές εργασίες; Τι γίνεται όταν η ενέργεια του ανθρώπινου δυναμικού μιας χώρας αναλώνεται σε ... αλλότρια (μικρότερες ή μεγαλύτερες απάτες, αργομισθίες, προσοδοθηρία, συντεχνίες κλπ.);

Και τότε τη απάντηση πρέπει να την δώσει το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας. Όσο καιρό ο μέσος πολίτης συνεχίζει να πιστεύει ότι η χώρα μπορεί να πηγαίνει στον αγύριστο αλλά ο ίδιος να είναι σε καλύτερη μοίρα (επειδή έχει τοποθετηθεί στρατηγικά καλύτερα μέσα στο όλο χάλι, επειδή είναι δικτυωμένος, επειδή έχει βρει τον μήνα που θρέφει τους 11, κλπ.) τα πράγματα δεν διορθώνονται. Δεν αλλάζουν προς το καλύτερο γιατί δεν το απαιτούν αρκετά πολλοί και αρκετά επιτακτικά. Όσο το άτομο αρκείται σε ολοένα και χειρότερο βιοτικό επίπεδο μόνο και μόνο επειδή είναι συγκριτικά καλύτερο από αυτό που βιώνουν άλλοι στον περίγυρό του, τόσο επιδεινώνει τη θέση του. Όταν ικανός αριθμός πολιτών πραγματικά θελήσει κάτι καλύτερο κι εντός της χώρας του και συνειδητοποιήσει ότι αυτό είναι εφικτό μόνο στο πλαίσιο κανόνων που να διασφαλίζουν τη μέγιστη διοχέτευση της ενέργειας του ατόμου σε παραγωγικές εργασίες, τότε ναι, θα πρέπει να αναμένουμε ραγδαίες εξελίξεις προς το καλύτερο.

3. Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στις ευθύνες της ηγεσίας, η οποία βέβαια δεν είναι παρά καθρέπτης της βάσης. Οι ελληνικές κυβερνήσεις ποτέ δεν εξήγησαν με σαφήνεια και ακρίβεια τι δεν πήγε καλά στη χώρα. Ποτέ δεν αποσαφήνισαν δημόσια ποιο είναι το πρόβλημα. Ποτέ δεν εξήγησαν στον πολίτη ότι η κρίση της χώρας δεν προέκυψε από μια κακιά στιγμή στην οποία έγινε ένας άτσαλος χειρισμός, ανεξάρτητα αν πράγματι υπήρξαν περίοδοι μετρίως καλύτερων και σαφώς πιο καταστροφικών χειρισμών. Δεν εξηγήθηκε ποτέ στον πολίτη ότι το πρόβλημα της χώρας είναι αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας και αδιάλειπτης πορείας προς την εξασθένιση της παραγωγικής βάσης της χώρας και διαρκούς μεταφοράς ανθρώπινου δυναμικού και οικονομικών πόρων από παραγωγικές δραστηριότητες και ανταμοιβή σύμφωνα με το παραγόμενο προϊόν, σε μη παραγωγικές – βοηθητικές δραστηριότητες ή / και αμοιβή σε πλήρη αναντιστοιχία με το παραγόμενο προϊόν. Είναι στην ουσία πρόβλημα κινήτρων και αντικινήτρων για παραγωγή. Είναι πρόβλημα «γηπεδικών συνθηκών». Όταν σε ένα παιχνίδι δεν κερδίζεις παίζοντας καλύτερα αλλά κυρίως μην παίζοντας, μην περιμένουμε να βλέπουμε τους παίχτες να ιδρώνουν τη φανέλα.

Το παραγωγικό μας πρόβλημα είναι πρόβλημα θεσμών. Θεσμών που από την ίδρυση του κράτους δεν ήταν επαρκείς, ωστόσο με συστηματικότητα διαβρώθηκαν περαιτέρω σε ένα εκτεταμένο ευνοιοκρατικό μοντέλο.

Είναι αποτέλεσμα του ότι κάποιοι συμπολίτες μας πληρώνονται για να αργομισθούν, κάποιοι άλλοι συνταξιοδοτούνται στις πιο παραγωγικές τους ηλικίες ενώ άλλοι αμείβονται κατά πολύ περισσότερο από ό,τι αντιστοιχεί στην προστιθέμενη αξία που προσφέρουν. Πώς το καταφέρνουν αυτό; Τους το επιτρέπουν οι «θεσμοί» μας: οι γραπτοί και άγραφοι κανόνες που επικρατούν στη χώρα μας.

Και από πού προκύπτουν τόσα χρόνια τα λεφτά για να πληρώνεται όλη αυτή η διαφορά; Το παραγωγικό μας έλλειμμα επί μακρόν καλύπτεται με δανεικά και ευρωπαϊκές επιχορηγήσεις. Έναν πακτωλό από δανεικά και ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις που διαλέγουμε να χρησιμοποιούμε επί δεκαετίες όχι τόσο για να βελτιώνουμε τις παραγωγικές μας δυνατότητες και να αποκαθιστούμε ένα οριζόντιο κι επίπεδο παραγωγικό «γήπεδο» στο οποίο να επιβραβεύεται η πιο χρήσιμη και αποτελεσματική παραγωγική συνεισφορά. Τα χρησιμοποιούμε ως επί το πλείστον για να ζει μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας σε ένα επίπεδο αναντίστοιχο (υψηλότερο) σε σχέση με την παραγωγική συνεισφορά του. Το πρότυπο του φιλότιμου κι εργατικού Έλληνα έχει με μεγάλη προσπάθεια αντικατασταθεί με το πρότυπο του συμφεροντολόγου ατομιστή που δεν έχει κανέναν ηθικό ενδοιασμό στο να κερδοσκοπεί εις βάρος των υπολοίπων, άλλος με το να πληρώνεται χωρίς να προσφέρει, άλλος με το να εισπράττει υπερβολικά για αυτά που προσφέρει, άλλος με το να φοροδιαφεύγει, άλλος με το να υπερτιμολογεί, άλλος με το να δουλεύει μαύρα αλλά να χρησιμοποιεί τις κρατικές παροχές, ο καθένας όπως μπορεί στο πλαίσιο μας ζούγκλας στην οποία επιβάλει το δίκιο του ο ισχυρότερος ή η ισχυρότερες ομάδες συμφερόντων.

4. Όταν απουσιάζει ένα κοινώς αποδεκτό και αληθινό αφήγημα ως προς την αιτία ενός προβλήματος, είναι απίθανο να σχεδιαστεί - πόσο μάλλον να εφαρμοστεί - οποιαδήποτε λύση του.

Κάπως έτσι ακόμα και σήμερα, παρά τις εναλλαγές κομμάτων στην εξουσία, παρά την επί μακρόν εξελικτική πορεία στη σχέση μας με τους διεθνείς θεσμούς που εμπλέκονται στη κρίση μας κι ελέγχονται για τις δικές τους λάθος εκτιμήσεις και επιλογές, παρά τη διεθνή προσοχή που έχει λάβει το πρόβλημά μας, για το οποίο έχουν κατά καιρούς γράψει καταξιωμένοι ειδικοί, συνεχίζει ως και σήμερα να μην υπάρχει καμία απολύτως ευρέως αποδεκτή πρόταση αντιμετώπισής του, δηλαδή μια πειστική πρόταση που να εξηγεί πώς θα επιτύχουμε την ανάσχεση του παραγωγικού μας ελλείμματος, ώστε να δημιουργήσουμε επιτέλους παραγωγικό πλεόνασμα, δηλαδή ως χώρα να παράγουμε προϊόντα και υπηρεσίες τέτοιου όγκου και ποιότητας που να υπερκαλύπτουν τις οικονομικές μας ανάγκες κι επιπλέον να δημιουργούν πλεόνασμα για επενδύσεις, μείωση των χρεών μας, δίκτυ κοινωνικής ασφάλειας και αποταμίευση.

Καμία πρόταση για αυτό το ζήτημα. Σύμπτωση; Όχι ιδιαίτερα, καθώς έχει να κάνει με τον ίδιο ακριβώς λόγο που και οι διεθνείς θεσμοί τα έχουν βρει μπαστούνια με το δικό μας θέμα.

5. Οι διεθνείς θεσμοί έκαναν πολλά λάθη, όμως τα σημαντικότερα λάθη τους δεν είναι αυτά για τα οποία επικρίνονται.

Η αλληλουχία των ολέθριων λαθών τους είναι κατά τη γνώμη μου η ακόλουθη:

Αρχικά νόμιζαν επί μακρό ότι το πρόβλημα της χώρας είναι διαχειριστικό. Ότι οι ντόπιες κυβερνήσεις και ιεραρχίες απλώς δεν είχαν τις απαιτούμενες τεχνικές γνώσεις και διαχειριστική επάρκεια.

Η εντύπωση αυτή βέβαια δεν προέκυψε τυχαία. Οι ντόπιοι παράγοντες όταν κατάλαβαν ότι το πάρτι τελείωνε έκαναν τους ανήξερους. Π.χ. η κυβέρνηση του υποτιθέμενου εθνικού κεφαλαίου Κώστα Καραμανλή σφύριζε αδιάφορα και απλώς φρόντισε τους δικούς της προ της ένδοξης αποχώρησή της. Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, ενώ παρέλαβε μια καταρρέουσα κατάσταση δεν παρέλειψε να μοιράσει περί το 1 δις στο τέλος του 2009 ως υποτιθέμενο κοινωνικό μέρισμα επιβάλλοντας έκτακτο φόρο στις επιχειρήσεις με κέρδη πάνω από ένα ποσό. Μοίρασε δηλαδή λίγο «λεφτά υπάρχουν» από παραγωγικό πλεόνασμα που δεν υπήρχε, στοχοποιώντας τις μεγάλες κερδοφόρες επιχειρήσεις στέλνοντας σήμα στην αγορά ότι το κέρδος είναι εχθρός. Παράλληλα ρώταγε τους ξένους τι πρέπει να κάνουμε για να μας χρηματοδοτήσουν γιατί οι αγορές μας πετάνε έξω. Και φυσικά ζητούσε χρήματα όχι για να χρηματοδοτήσει κάποιο συγκεκριμένο πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης, αλλά για να συνεχίσει κουτσά στραβά να τα βολεύει. Οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν συνέχισαν στο ίδιο μοτίβο. «Τι θέλετε να κάνουμε για να αναχρηματοδοτήσετε τα δάνειά μας με χαμηλό επιτόκιο και να καλύψετε τα ελλείμματά μας; κι αν μπορείτε να κόψετε κάτι και από αυτά που χρωστάμε θα μας υποχρεώσετε». Κάπου εκεί άρχιζε και τελείωνε η συζήτηση. Κάπως έτσι φθάσαμε στο καλοκαίρι της μεγάλης ντροπής του 2015, με την κορύφωση της απίθανης διαπραγμάτευσης του Τσίπρα που μας έκανε οριστικά διεθνές ανέκδοτο.

Οι διακρατικοί θεσμοί δεν θα έπρεπε να εμπλακούν ποτέ σε τέτοιες συζητήσεις με τους εκπροσώπους μας. Δεν θα έπρεπε ποτέ να αναλάβουν την τεχνική μας βοήθεια. Δεν είχαν απέναντί τους κάποια μπανανία με φύλαρχους σε θέσεις υπουργών. Θα έπρεπε έγκαιρα να καταλάβουν ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν ήταν ποτέ (πριν τουλάχιστον την κυβέρνηση Τσίπρα) τόσο πρόβλημα τεχνικών γνώσεων και διαχειριστικής επάρκειας, αλλά κυρίως πρόβλημα ανάληψης της ευθύνης για ένα αμαρτωλό παρελθόν με πολιτικό υποκείμενο. Ήταν πάντοτε πρόβλημα αποδοχής ότι το μοντέλο πάνω στο οποίο στήθηκε η πολιτική εξουσία στη χώρα ήταν ένα μοντέλο νομής αδικαιολόγητων και μη βιώσιμων προνομίων. Ένα μοντέλο που υπονομεύει κάθε παραγωγική ανάταξη προς ένα βιώσιμο μοντέλο. Έπρεπε να έχουν καταλάβει έγκαιρα οι θεσμοί ότι το κύριο πρόβλημα της χώρας μας είναι το ίδιο το πολιτικό της κατεστημένο, το οποίο βασίζει την εξουσία του σε κάθε τι που αντιστρατεύεται την υγιή παραγωγή.

Είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή το συνειδητοποίησαν. Είναι αδύνατον να μην το κατάλαβαν στην πορεία των πραγμάτων. Όμως ακόμα και τότε υπέπεσαν σε επόμενα λάθη. Πίστεψαν ότι θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τις ενοχές του πολιτικού μας κατεστημένου ώστε να επιβάλλουν έτοιμες συνταγές που θα δουλέψουν. Νόμισαν ότι θα αρκούσε να πιέσουν για ψήφιση κάποιων νόμων, θεωρώντας την εφαρμογή τους περίπου αυτόματη.

Κι εδώ έκαναν λάθος. «Είναι η εφαρμογή, ανόητε», αναφώνησε κάποια στιγμή πολιτικός από τους πλέον αχώνευτους εκτός της χώρας του. Και πάλι όμως κι αυτή η συνειδητοποίηση δεν ήταν αρκετή. Γιατί ακόμα κι αν πίστεψαν ότι πλέον θα μπορούν να επιβάλλουν την εφαρμογή, τουλάχιστον όσων άμεσα τους ενδιαφέρουν, θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι λύση στο πρόβλημα δεν μπορούσε να υπάρξει όσο αρμόδιο για την εφαρμογή της είναι το ίδιο το πρόβλημα, δηλαδή το ένοχο πολιτικό μας κατεστημένο.

Άρα πάλι λάθος. Γιατί πίστεψαν ότι οι διαχειριστικοί κανόνες θα οδηγήσουν τους διαχειριστές να αυτοακυρωθούν. Είναι ποτέ δυνατόν; Υπάρχει ποτέ περίπτωση το πολιτικό μας κατεστημένο να αυτοκτονήσει;

6. Η λύση περνάει μέσα από τους πολίτες. Δεν ξέρω αν οι διεθνείς θεσμοί ενδιαφέρονται ακόμα για την επίλυση του προβλήματός μας. Είναι πολύ πιθανό να μας έχουν βαρεθεί. Είναι απολύτως προφανές ότι θα έπρεπε να έχουμε ενδιαφερθεί εμείς οι ίδιοι πολύ περισσότερο και πολύ νωρίτερα από οποιονδήποτε άλλον.

Όμως έστω και τώρα πρέπει να κοιτάξουμε προς τη λύση. Μόνο που η λύση δεν έχει να κάνει τόσο με το ποιον πολιτικό θα διαλέξουμε. Η λύση χρειάζεται πολίτες πολύ περισσότερο από πολιτικούς. Αν οι πολίτες χειραφετηθούν οι κατάλληλοι πολιτικοί θα εμφανιστούν.

Η παραγωγική ανασυγκρότηση απαιτεί άνοιγμα ευκαιριών για υγιείς δραστηριότητες στους πολλούς και ταυτόχρονη κατάργηση κάθε νησίδας ευνοιοκρατίας και προσοδοθηρίας πάνω στην οποία έχει στηθεί το σαθρό οικοδόμημα της χώρας που κρατάει σε λήθαργο τις παραγωγικές τις δυνατότητες. Όμως οι οικονομικές ευκαιρίες, δικαιώματα και ελευθερίες δεν επιβιώνουν αυτόνομα. Μπορούν να αναπτυχθούν και να διατηρηθούν τότε και μόνο αν συνδυάζονται με πολιτικές ευκαιρίες, ευθύνες και δικαιώματα.

Τόσο εμείς οι πολίτες όσο και οι διακρατικοί θεσμοί που μας δανείζουν πρέπει να αναζητήσουμε και να απαιτήσουμε αυτόν τον συνδυασμό. Να πάψουμε να έχουμε τους πολιτικούς σε ρόλο μεσάζοντα. Να τους οδηγήσουμε στον ρόλο του διεκπεραιωτή. Οι ξένοι να διατυπώνουν τις προτάσεις τους δημόσια. Οι Έλληνες να οργανωθούμε σε ομάδες έκφρασης απόψεων, όχι ομάδες νομής εξουσίας, και να διατυπώνουμε δημόσια τις δικές μας προτάσεις. Οι χρηματοδότες να δέχονται να χρηματοδοτούν τη χώρα μόνο εφόσον υπάρχει έγκριση από τον Έλληνα πολίτη απευθείας πάνω σε πειστικά σχέδια, όχι κατόπιν ψήφισης αντιπροσώπων.

Εμείς οι πολίτες να απογαλακτιστούμε από το κράτος και τους πολιτικούς. Δεν χρειαζόμαστε το κράτος «πατερούλη». Χρειαζόμαστε να κατακτήσουμε την ευθύνη των βασικών αποφάσεων. Να είμαστε έτοιμοι να ζήσουμε με τις συνέπειες των λαθών μας αλλά και την ανάγκη να μαθαίνουμε από αυτά και να τα διορθώνουμε.

Χρειαζόμαστε ένα σύνταγμα όπως της Ελβετίας, όπου όλα τα μεγάλα αποφασίζονται από τους πολίτες ενώ για τα μικρότερα οι πολίτες έχουν ανά πάσα στιγμή το δικαίωμα να ανακαλέσουν την εντολή αντιπροσώπευσής τους από τους πολιτικούς. Χρειαζόμαστε ένα άνοιγμα σε κάθε παραγωγική ευκαιρία χωρίς ειδικά προνόμια εκμετάλλευσης της μιας κοινωνικής ομάδας από την άλλη. Το ένα δεν πρόκειται να σταθεί χωρίς το άλλο.

Το παραγωγικό μας αδιέξοδο μπορεί να εκριζωθεί μόνο αν κοπεί και η πολιτική του ρίζα. Υπάρχει όμως επάρκεια ωριμότητας και συνειδητοποίησης από τον πολίτη για να αναλάβει τις ευθύνες του, ή προτιμά να συνεχίζει να κρύβεται πίσω από τους πολιτικούς; Είναι διατεθειμένος να απαιτήσει και να αναλάβει αυτά που του αναλογούν, στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής χώρας;

Ως τώρα εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στον εκάστοτε φέρελπι αυτόκλητο σωτήρα. Όταν οι παραπάνω προϋποθέσεις αυτογνωσίας εμάς των πολιτών εκπληρωθούν, τότε θα δούμε τη χώρα μας να προοδεύει.

(Πρώτη δημοσίευση στο AthensVoice.gr http://athensvoice.gr/politiki/megalo-epanalamvanomeno-lathos-toy-dnt-kai-ton)

Γιατί ο Τσίπρας δεν χρησιμοποίησε διερμηνέα

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

Πολλές συζητήσεις έγιναν σε σχέση με την επάρκεια του Τσίπρα στα Αγγλικά και την εικόνα του εκτός Ελλάδος. Νομίζω ότι η συζήτηση είναι σε εντελώς λάθος βάση. Όχι μόνο επειδή ο Τσίπρας έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο στην Αγγλική τα τελευταία χρόνια. Αυτό είναι ένα γεγονός. Κυρίως επειδή το πρόβλημα δεν είναι τόσο γλωσσικό, αλλά εν μέρει επικοινωνιακής τακτικής και κυρίως κοσμοθεωρίας.

Ο Πρωθυπουργός θα μπορούσε άνετα να αποφεύγει τις κακοτοπιές χρησιμοποιώντας διερμηνέα. Όμως δεν το επιλέγει. Όχι γιατί είναι ριψοκίνδυνος, ούτε γιατί θέλει να κάνει απόσβεση της επένδυσής του σε εντατικά μαθήματα αγγλικών, ίσως ούτε καν επειδή ντρέπεται να επικοινωνεί μέσω διερμηνέα εκεί όπου οι περισσότεροι μιλούν χωρίς. Κυρίως επειδή θέλει να περνάει διαφορετικά μηνύματα στο φιλοθεάμον ελληνόφωνο ακροατήριο κι άλλα στο εκτός Ελλάδος. Η γλώσσα είναι ένα εργαλείο που εξυπηρετεί σε κάποιο βαθμό αυτή τη στόχευση. Τουλάχιστον για μεγάλο μέρος από το ντόπιο ακροατήριο που ενδιαφέρει τον Πρωθυπουργό. Αυτή νομίζω είναι η κύρια αιτία.

Στην Ελλάδα θέλει να κλαίγεται για μια σκληρή συμφωνία που όμως υποχρεώθηκε να υπογράψει και θα εφαρμόσει με βαριά καρδιά για να αποφύγει να σκάσει η βόμβα στα χέρια του. Θέλει να λέει ότι θα επαναδιαπραγματευτεί με ισοδύναμα (;). Στο εξωτερικό θέλει να μιλά για το πρώτο ρεαλιστικό σχέδιο για την Ελλάδα που προσφέρει σταθερότητα και προοπτική. Στην Ελλάδα δεν θέλει να μιλάει για ιδιωτικοποιήσεις και ξένα κεφάλαια ή ιδιωτικό κέρδος αλλά για αγώνες ενάντια στο κεφάλαιο. Στο εξωτερικό εκλιπαρεί για επενδύσεις κι έστω ένα πολιτικό καθρεφτάκι (π.χ. μια συμβολική απομείωση του δημόσιου χρέους) ώστε να διατηρήσει στη νιρβάνα τους τους ιθαγενείς που σε μεγάλα ποσοστά συνεχίζουν να νομίζουν ότι το κύριο πρόβλημα στη χώρα είναι το συσσωρευμένο δημόσιο χρέος. Προσπαθεί για αυτό να δίνει την εικόνα του πιστού συμμάχου χωρίς να ενδιαφέρεται για τη διεθνή σκακιέρα.

Την ίδια στιγμή προς το εσωτερικό θέλει να πουλάει πατριωτικές κορώνες (με λαγό τον Καμμένο που στρώνει κόκκινα χαλιά πάνω σε παλέτες προσφέροντας δωρεάν διασκέδαση στο λαό) και κοντόφθαλμα νταϊλίκια (π.χ. με τη μη συμμετοχή στη διεθνή διάσκεψη για το προσφυγικό με πρόσχημα τη FYROM, θέμα που ασφαλώς έπρεπε να έχει αντιμετωπιστεί πολύ πριν τη σύσκεψη). Στο κάθε ακροατήριο θέλει να προσφέρει εντελώς διαφορετική εικόνα. Κάθε πελάτης έχει τις δικές του ανάγκες και αν και δεν έχει ο Τσίπρας εμπειρία από την πραγματική οικονομία, αυτό προφανώς το γνωρίζει καλά, καθώς στην επικοινωνία έχει δουλέψει επί χρόνια. Βγάζοντας άλλη εικόνα σε κάθε ακροατήριο πιστεύει ότι θα μεγιστοποιεί τα κέρδη του ή μάλλον θα ελαχιστοποιήσει τις ζημιές. Όχι για τη χώρα φυσικά. Για τη δική του πολιτική ηγεμονία.

Φυσικά τα δυο ακροατήρια δεν είναι απομονωμένα το ένα από το άλλο. Κάτι παίρνει το αυτί των μεν για το τι λέει στους δε και αντίστροφα. Όμως άλλο να ακούς κάτι στη γλώσσα σου κι άλλο από μετάφραση. Η μετάφραση πάντοτε έχει μικρότερη απήχηση. Αν δε κάτι πάει στραβά, οι μεταφραστές ρίχνονται στην πυρά. Ούτως ή άλλως πάντοτε η μετάφραση περνάει κι από το φίλτρο του υποκειμενισμού του μεταφραστή και τη γραμμή του μέσου ενημέρωσης που θα μεσολαβήσει.

Όμως στις ΗΠΑ το σχέδιο Τσίπρα απέτυχε. Παταγωδώς. Απέτυχε όχι στα δύσκολα, αλλά στα πολύ απλά. Δεν ερωτήθηκε τίποτε περίεργο. Έπεσαν αυτά που είναι τόσο θεμελιώδη που δεν θεωρούνται καν SOS. Αυτά που υποτίθεται προσφέρονται για το ζέσταμα της συζήτησης. Όπως άκουσα να αναφέρει και ο Α. Παπαχελάς, ο Κλίντον έστησε τη μπάλα ένα μέτρο προ εντελώς κενής εστίας (χωρίς τερματοφύλακα ή αμυντικούς), ο Τσίπρας πήρε φόρα και παραδόξως την έστειλε απελπιστικά άουτ.

Και απέτυχε γιατί ο Πρωθυπουργός δεν ήταν απλώς αδιάβαστος, αλλά απολύτως ανυποψίαστος. Δεν φανταζόταν τίποτε από αυτά που ετέθησαν. Ήταν ανυποψίαστος για το τι σημαίνει ελεύθερο, δημοκρατικό κράτος στον δυτικό κόσμο. Ανυποψίαστος για το τι αναζητά ένας επενδυτής. Βλέπετε στο σοβιετικό μοντέλο στο οποίο ο Τσίπρας έχει εντρυφήσει οι επενδύσεις γίνονται από τα κράτη μετά από πολιτικές συμφωνίες των ηγετών. Στο μετασοβιετικό κατόπιν συμφωνιών κορυφής μεταξύ ολιγαρχών. Στη δημοκρατική κι ελεύθερη δύση όμως οι επενδυτές είναι ως επί το πλείστον ιδιώτες. Ρισκάρουν και δικά τους λεφτά, όχι μόνο τρίτων. Λαμβάνουν ελεύθερα τις αποφάσεις τους. Αναζητούν ευκαιρίες. Σταθμίζουν τους κινδύνους. Καταστρώνουν πλάνα.  Αν κρίνουν ότι το προσδοκώμενο κέρδος αξίζει τους κινδύνους μιας επένδυσης και βλέπουν να υπάρχει κάποια αποδεκτή οδός διαφυγής σε περίπτωση που αλλάξουν γνώμη, τότε προχωρούν.

Έτσι λοιπόν, πολύ λογικά, ρωτάνε τι επενδυτικές ευκαιρίες έχεις να προσφέρεις, πώς με προστατεύεις από το να εγκλωβιστώ στη χώρα σου και σε τι απόδοση μπορώ να προσδοκώ. Τα ρωτάνε όχι γιατί δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στη χώρα μας. Δεν έχουμε παράπονο, τα τελευταία χρόνια είμαστε μόνιμη ενότητα στο περιεχόμενο της διεθνούς οικονομικής και πολιτικής ενημέρωσης. Ρωτάνε για να ανιχνεύσουν τις προθέσεις της «νέας» κυβέρνησης ώστε να γνωρίζουν αν έχει νόημα να ρίχνουν έστω κάποιες ματιές προς τη χώρα μας ή πρέπει να την ξεχάσουν για πολλά ακόμα χρόνια. Απλά πράγματα που αντιλαμβάνεται ως αυτονόητα ο μέσος πολίτης σε ένα δημοκρατικό κράτος του δυτικού κόσμου, αλλά σχεδόν κανένας στην Ελλάδα.

Αυτά δυστυχώς δεν τα είχε ψυχανεμιστεί ο Πρωθυπουργός. Ήταν για αυτόν εντελώς εκτός ύλης ως τώρα. Δεν περιλαμβάνονταν ούτε στο «Αντιμνημόνιο 1.0» που επί χρόνια μελετούσε, ούτε καν στο «Ηρωϊκή Διαπραγμάτευση 1.0» παρά τα ακριβά δίδακτρα. Λέτε να περιλαμβάνονται στο «Πρώτη φορά Αριστερά 2.0»; το βλέπω πολύ απίθανο. Βλέπετε είναι ασύμβατα με την ύλη του μαθήματος «Δεν μου φταίνε όλοι οι άλλοι 1.0» και το «Το λάθη του παρελθόντος δεν διορθώνονται με ακόμα μεγαλύτερα 1.0», τα οποία τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει απαγορευτικά ακριβά και σχεδόν κανένας δεν τα παρακολουθεί.

 

(πρώτη δημοσίευση athensvoice.gr

Γιατί ο Τσίπρας δεν χρησιμοποίησε διερμηνέα 

Ήδη στον αέρα η συμφωνία της 12ης Ιουλίου

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

simfonia-12-7Δυο εβδομάδες μετά τη συμφωνία της 12/13ης Ιουλίου με την Ε.Ε. έχουμε ήδη παραβιάσει αρκετούς από τους όρους της. Μετά από πρόχειρη αντιπαραβολή συμφωνίας και ψηφισθέντων έχουμε κυρίως τα παρακάτω που δεν έχουμε υλοποιήσει, παρά τις γραπτές δεσμεύσεις μας:

1. Κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων.

2. Αποστολή προσχεδίου αξιολόγησης και αναδιοργάνωσης δημοσίου τομέα.

3. Διεύρυνση φορολογικής βάσης με απαλοιφή αδικαιολόγητων απαλλαγών ΦΠΑ και γενικώς ειδικών φορολογικών προνομίων και απαλλαγών.

4. Ενίσχυση ανεξαρτησίας της ΕΛΣΤΑΤ

5. Θεσμοθέτηση αυτόματης δημοσιονομικής ισορροπίας.

6. Ανάληψη πλήρους κυριότητας και ευθύνης για τα προαπαιτούμενα και το πρόγραμμα.

Για 15 ημέρες δεν είναι και λίγα αυτά που αναβάλλαμε για το … μέλλον. Αν κανείς μάλιστα αναλογιστεί ότι η νομοθέτηση είναι μόνο το πρώτο βήμα και το πραγματικά δύσκολο επόμενο βήμα είναι η εφαρμογή, καταλαβαίνει ότι για την ώρα δεν δικαιούμαστε τη συνέχιση οικονομικής στήριξης από τους εταίρους μας. Εντελώς καταχρηστικά λάβαμε και την πρώτη δόση του δανείου γέφυρας. Προφανώς παραμένουμε εντελώς αναξιόπιστοι.

Παραθέτω την αποδελτίωση της συμφωνίας από παλαιότερο άρθρο μου εδώ: http://goo.gl/oNJQky   

Αν κανείς θεωρεί ότι παραλείπω κάτι σημαντικό ας με διορθώσει / συμπληρώσει.

(πρώτη δημοσίευση στο athensvoice.gr)

Ένας θρασύς φάρος αρνείται να συμμορφωθεί

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

athensvoise-farosΗ κυβέρνησή μας έχει καταφέρει να μην έχει πλέον υποστήριξη από κανέναν. Μέχρι και οι Αμερικανοί που εδώ και χρόνια πίεζαν αφόρητα τους Γερμανούς για πιο ευέλικτες νομισματικές –κι όχι μόνο– πολιτικές, έχουν μείνει άναυδοι με τους Έλληνες. Ανέχθηκαν την καθυστέρηση που «έπαιξε» όλο αυτό τον καιρό η ελληνική πλευρά. Ανέχθηκαν και τις «ερωτοτροπίες» με τον Πούτιν και σειρά από ανεπανάληπτα γεωπολιτικά παιδιαρίσματα. Το νομοσχέδιο για την απελευθέρωση του Σάββα Ξηρού τους έκατσε όμως –καθόλου άδικα– κάπως βαρύ στο στομάχι. Σε συνδυασμό με την γερή δόση δημιουργικής ασάφειας που έλαβε από πρώτο χέρι επί δεκάλεπτο ο Ομπάμα στη συζήτησή του με τον ΥπΟικ μας στο περιθώριο εκδήλωσης, φαίνεται πως τα πράγματα επιδεινώνονται.

Μπράβο Γιώργο!

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

brano-giorgoΌχι δεν προσχωρώ στο κίνημα των δημοκρατών σοσιαλιστών του Γιώργου. Η αλήθεια είναι ότι δέχθηκα παραδόξως σχετική εισήγηση. Στην αρχή νόμισα ότι ήταν πολιτικό αστείο αλλά σοβάρευε οπότε αρνήθηκα όσο πιο ευγενικά μπορούσα.

Όμως χαίρομαι για την πρωτοβουλία του Γιώργου. Χαίρομαι γιατί οι δημοκράτες σοσιαλιστές βρήκαν το κίνημά τους. Ίσως πάρουμε σειρά τώρα και οι δημοκράτες φιλελεύθεροι. Ελπίζω τουλάχιστον αυτό να μην συμβεί υπό τον έτερο Έλληνα πρώην πρωθυπουργό με κληρονομικό χάρισμα, κατά κόσμο Κωστάκη.

Το «μπράβο Γιώργο» όμως δεν έχει να κάνει με το παραπάνω. Καταρχήν είναι ένα ράπισμα από εμένα σε όσους αφελείς χλευάζουν όλο αυτό το διάστημα το κίνημα του ΓΑΠ. Αν χλευάζεις την πρωτοβουλία του Γιώργου σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνεις την χώρα και τους πολίτες της. Δεν καταλαβαίνεις ότι ο Γιώργος, ακόμα και με αυτό το κίνημά του, ένα 5% το έχει ως ελάχιστη βάση εκκίνησης. Η συνέχεια φυσικά είναι ανοιχτή και ρευστή, αλλά ο Γιωργάκης ξεκινάει από μια βάση αξιοζήλευτη.

Και πού το βρίσκει το 5%; Μα μια πολιτική κίνηση από πρώην πρωθυπουργό της χώρας μιλάει σε εθνικό ακροατήριο και στη συγκεκριμένη περίπτωση αντλεί στήριξη από πολλές πηγές μεταξύ των οποίων οι παρακάτω:

- Από αυτούς που αισθάνονται ότι κάποιοι δεν άφησαν τον Γιωργάκη να ολοκληρώσει το έργο του. Ναι υπάρχει αυτό το είδος. Όπως και αυτοί που πιστεύουν ότι ο Κωστάκης είναι η χρυσή εφεδρεία του έθνους. Δυστυχώς αυτά είναι υπαρκτά και υπολογίσιμα είδη στη χώρα.
- Από αυτούς που ψηφίζουν Παπανδρέου όποιος κι αν είναι. Ευάριθμο είδος ιδιαίτερα στην Ελληνική ύπαιθρο.
- Από αυτούς που είναι βαθιά ΠΑΣΟΚ αλλά σιχαίνονται μετά βδελυγμίας τον Βενιζέλο.
- Από αυτούς που αναδείχθηκαν από το πουθενά επί Γιωργάκη και έμειναν με την απορία γιατί διακόπηκε τόσο απότομα η βασιλεία τους.
- Από αυτούς που προσωρινά μετακόμισαν στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά όταν γνώρισαν από κοντά τους νέο-σταλινικούς σκιάχτηκαν.
- Από αυτούς που πιστεύουν ακόμα στην αναγέννηση της μεγάλης «δημοκρατικής» παράταξης υπό έναν πεφωτισμένο μπροστάρη με γερό όνομα.
- Από αυτούς που θεωρούν ότι ο Γιωργάκης θα μας κάνει Δανία του νότου.
- Από αυτούς που πιστεύουν ότι οι Γερμανοί μας επιβουλεύονται και η λύση θα έρθει υπερατλαντικά.

Ο Γιωργάκης λοιπόν ξεκινάει με μια σημαντική δυναμική. Σημαντική για αυτόν καθώς μάλλον θα μπει άνετα στη βουλή και θα διεκδικήσει ενδεχομένως ρόλο στην επόμενη ημέρα.

Ακόμα σημαντικότερη για τον ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου στερεί τουλάχιστον 2 μονάδες και πιθανότατα το όποιο δημοσκοπικό προβάδισμά του από τη ΝΔ εισέρχεται πλέον στη ζώνη του στατιστικού σφάλματος. Πιθανώς του προσφέρει κι ένα άλλοθι για να διαχειριστεί το ενδεχόμενο ήττας και σε αυτές τις εκλογές, με χαμηλότερη επίδοση από αυτή του 2012, όπως τα κατάφερε και στις Ευρωεκλογές, μοναδικό επίτευγμα για αξιωματική αντιπολίτευση σε περίοδο κρίσης.

Σημαντική επίσης είναι η κίνηση του ΓΑΠ για τη ΝΔ. Η παραδοσιακή δεξιά, αυτή που ακροβατεί μεταξύ εκδίωξης των Ευρωπαίων εκτός συνόρων και παράκλησής τους να επιστρέψουν, η παράταξη που διατείνεται ότι δεν παίζει με τη χώρα, αλλά μόνο με τα νεύρα μας, αποκτά ακόμα μια ευκαιρία. Ίσως να μην καταρρεύσει όπως θα συνέβαινε αν κατάφερνε να χάσει με διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις συνεπείς προσπάθειες αυτοδιάλυσής της όλα αυτά τα χρόνια. Η επτάψυχη ΝΔ, όσο και να πέφτει φαίνεται πως βρίσκει αντιπάλους που πέφτουν ταχύτερα.

Σημαντική είναι η πρωτοβουλία του ΓΑΠ και για το Ποτάμι. Όπως ίσως προσέξατε ο αναποφάσιστος ΓΑΠ μετά από τα 5 – 10 ονόματα κόμματος που δοκίμασε μέσω διαρροών τις προηγούμενες ημέρες τελικά επέλεξε το «Το κίνημα», με υπότιτλο «Δημοκρατών Σοσιαλιστών». Το site είναι www.tokinima.gr. Είναι φανερό ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο. Το κίνημα ψαρεύει κι από το Ποτάμι ένα μέρος της δύναμής του. Το όνομά του έχει κοινά στοιχεία marketing. Από την άλλη η εμφάνιση του κινήματος Γιώργου ίσως είναι ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί στο Ποτάμι. Το υποχρεώνει να παλέψει για την 3η θέση αντί να την καταλάβει περίπου άκοπα ως μόνη εναλλακτική μετριοπαθής και δίχως τύψεις ψήφος με προοπτική εκλογιμότητας. Επιπλέον το Ποτάμι υποχρεώνεται να κοιτάξει λίγο πιο κατάματα τον πολίτη, απαντώντας με μεγαλύτερη ευθύτητα και πρακτικότητα στις ανοιχτές προκλήσεις. Αναγκαστικά θα ανοίξει περισσότερα φύλλα. Επιπρόσθετα η εμφάνιση ενός νέου πόλου στον ίδιο πολυσύχναστο πολιτικό χώρο της κεντροαριστεράς (μέλι έχει πια;) πιθανώς δίνει στο ποτάμι ένα κίνητρο να αναδείξει με περισσότερη σαφήνεια τη φιλελεύθερη πτυχή του, διορθώνοντας την αριστερή κλίση που πήρε τους τελευταίους μήνες. Μένει όλα αυτά να αποδειχθούν στην πράξη.

Ασφαλώς σημαντική είναι η πρωτοβουλία του Γιώργου για το ΠΑΣΟΚ και τον ... λαοφιλή Πρόεδρό του. Του προσφέρει άλλοθι για την επικείμενη εκλογική κατάρρευση. Θα φταίει ο Γεώργιος ο Β' που διέσπασε το κόμμα κι όχι το προφανές ότι το ΠΑΣΟΚ δεν προσφέρει καμία απολύτως πολιτική πρόταση στον ψηφοφόρο. Το καταρρέον ΠΑΣΟΚ επιβίωσε ως τώρα κυρίως λόγω παραδόσεων ή εξαρτήσεων. Πλέον η παράδοση έχει άλλον σαφώς αυθεντικότερο εκφραστή. Η εξάρτηση έχει ούτως ή άλλως εδώ και καιρό πολλούς δυναμικότερους εκπροσώπους. Άρα ο αντίπαλος του Βενιζέλου πλέον είναι μόνο το πλαφόν του 3%. Αν καταφέρει να πέσει κάτω κι από αυτό αποσύρεται. Το πτώμα του ΠΑΣΟΚ που έχει εδώ και χρόνια μυρίσει θα ταφεί με δόξα και τιμή, στο ίδιο μαυσωλείο με το ιδεολογικό του αποτύπωμα που έχει ενταφιαστεί νωρίτερα. Οι από το κράτος διασωθείσες δανείστριες τράπεζες του κόμματος του Βενιζέλου σύντομα δεν θα έχουν ούτε κρατική επιχορήγηση να κατάσχουν. Τα όργανα γυμναστικής έχουν εδώ και καιρό απομακρυνθεί.

Χαίρομαι λοιπόν γιατί η κίνηση του ΓΑΠ διαταράσσει την ισορροπία στο πολιτικό μας σύστημα. Κάθε διατάραξη μιας δυσάρεστης ισορροπίας ενέχει το ενδεχόμενο ανακατατάξεων. Ο ΓΑΠ μπορεί στη διακήρυξή του να επιτίθεται στην ... παγκόσμια συνωμοσία των νεοφιλελεύθερων (τι άλλο;), όμως στην πραγματικότητα η κίνησή του είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πρόσφατα δείγματα «δημιουργικής καταστροφής» (κλασσική νεοφιλελεύθερη αξία) στην πολιτική μας σκηνή. Μπορεί «το κίνημα» να μην φέρνει κάτι καινούριο στην πολιτική αλλά είναι σίγουρο ότι διευκολύνει την γέννηση καινούριων στοιχείων και κυρίως την απόσυρση παλαιών.

Αν δεν υπήρχε η πρωτοβουλία του Γιώργου θα έπρεπε να την έχουμε εφεύρει. Το κείμενο της διακήρυξης δεν είναι κακό. Φυσικά δεν τολμάει να μιλήσει για πρακτικές λύσεις των προβλημάτων γιατί εκεί είναι τα δύσκολα. Ο διάβολος κρύβεται πάντα στις λεπτομέρειες. Οι Πετσάλνικοι του επιτελείου του Γιώργου τα ξέρουν αυτά. Παλιά τους τέχνη κόσκινο.

Ο Γιώργος όμως, με

- το 1 εκατομμύριο ψήφων εκλογής του στην Προεδρία του ΠΑΣΟΚ, όταν ο Σημίτης έφευγε για να γλυτώσει τα χειρότερα,
- το 44% και την κατάρρευση της ΝΔ του 2009, όταν παρά την επί πενταετία καταστροφική πολιτική του Κωστάκη, λεφτά ακόμα υπήρχαν,
- τη χρηματοοικονομική κατάρρευση και τις συνθήκες που ακολούθησαν,

είχε όλες τις ευκαιρίες που θα μπορούσε να λάβει Έλληνας πολιτικός για να τα αλλάξει πραγματικά όλα, τουλάχιστον όλα τα σημαντικά, με τις λιγότερες δυνατές αντιδράσεις. Δυστυχώς όμως δεν άλλαξε περίπου τίποτε. Κατασπατάλησε μια μοναδική ιστορική ευκαιρία. Δεν κατάφερε ουσιώδεις αλλαγές ούτε στο τότε κόμμα του, ούτε στις δυσλειτουργίες της δημοκρατίας μας, ούτε φυσικά στο κράτος. Ούτε ενθάρρυνε, ούτε επέτρεψε την αλλαγή στο παραγωγικό πρότυπο για το οποίο μιλούσε συνέχεια και την καινοτομία που ευαγγελιζόταν. Δεν κατάφερε την αλλαγή ούτε καν στην αντίληψη των υποστηρικτών του για τα αίτια της κρίσης.

Όχι γιατί δεν τα ήθελε όλα αυτά. Δεν πιστεύω πως δεν τα ήθελε. Ούτε γιατί δεν είναι καλός άνθρωπος. Κάθε άλλο. Ως άνθρωπο τον πιστεύω. Θεωρώ ότι είναι μάλλον συμπαθής και άνω του μετρίου σε επίπεδο εντιμότητας για τα δεδομένα των επαγγελματιών πολιτικών της χώρας. Όμως φοβάμαι πως απλά δεν μπορεί. Δεν κάνει για το ρόλο του ηγέτη. Δεν το έχει. Όχι το όνομα. Αυτό το έχει. Τις δυνατότητες δεν έχει.

Για να πετύχεις οποιοδήποτε αποτέλεσμα σε μια κοινωνία χρειάζεται να οραματιστείς, να σχεδιάσεις, να προετοιμάσεις, να εξαγγείλεις, να εφαρμόσεις, να αποτιμήσεις και να διορθώσεις / συμπληρώσεις. Και να έχεις το χωροχρόνο για να τα κάνεις όλα αυτά. Ο κύκλος είναι αυτός, για το απλούστερο ή και το πιο περίπλοκο ζήτημα. Ο Γιωργάκης δυστυχώς δεν έχει όλες αυτές τις αυτονόητες αν και δύσκολες κινήσεις στο ρεπερτόριό του παρά το ότι του προσφέρθηκε ικανός χωροχρόνος. Πιστεύω πως οραματίζεται. Εξαγγέλλει πολλά. Χωρίς όμως να έχει σχεδιάσει ή προετοιμάσει σχεδόν τίποτε και επομένως η υλοποίηση πέφτει στο κενό. Για αποτίμηση / διόρθωση / συμπλήρωση ας μη γίνεται λόγος. Έτσι μένει να είναι συμπαθής πλην ολίγον γραφικός. Φαίνεται να θέλει αλλά να μην μπορεί. Έτσι καταντά να είναι ο χρήσιμος αφελής. Ο αγαπημένος άνθρωπος της αυλής των κολάκων και των συμβούλων. Χρησιμοποιώντας το όνομά του και την εύνοιά του κάποιοι γίνονται παράγοντες αν και ανυπόληπτα πρόσωπα. Με μόνο πλεονέκτημα την ικανότητά τους να κερδίζουν την εμπιστοσύνη του και να τον χειρίζονται, αποκτούν ισχύ.

Η διακήρυξη του κινήματος καταγγέλλει όλα αυτά που μεγάλο μέρος από τους προσυπογράφοντες αυτήν ενθάρρυναν ή ανέχθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, συμπεριλαμβανομένου και του Γιωργάκη, που όσο κι αν είναι αφελής δεν μπορούμε να πιστέψουμε πως ούτε είδε ούτε άκουσε τίποτε όσο ήταν βουλευτής ή υπουργός. Κατόπιν όλων αυτών μπορούμε να θεωρήσουμε πως «Το κίνημα» δεν κυοφορεί το ίδιο τίποτε το νέο αλλά πιθανότατα θα δράσει καταλυτικά στην αποδέσμευση δημιουργικών δυνάμεων έξω από αυτό. Ίδωμεν. Πάντως το μπράβο μου ο Γιώργος δικαιωματικά το κέρδισε.

Πρώτη δημοσίευση: athensvoice.gr

Οι σκελετοί στη ντουλάπα της εθνικής άμυνας

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

Η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ), η Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων (ΕΛΒΟ) και η Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ) είναι όλες εταιρείες με ιστορία πολλών δεκαετιών. Η τελευταία μάλιστα (ΕΑΣ) έχει ιστορία που υπερβαίνει τον 1 αιώνα αρχικά ως ιδιωτική εταιρεία (βλέπε εδώ) πριν εθνικοποιηθεί συγχωνευόμενη με την Ελληνική Βιομηχανία Όπλων (ΕΒΟ) το 1982. Ανάλογα στοιχεία εντοπίζονται στη αρκετά νεότερη ΕΛΒΟ που προέκυψε από την εθνικοποίηση της ΣΤΑΓΙΕΡ ΕΛΛΑΣ το 1987. Η ΕΑΒ, που είναι και η μεγαλύτερη εκ των τριών, με μετοχικό κεφάλαιο άνω του 1 δις ευρώ και συμβασιοποιημένα ανεκτέλεστα έργα εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ εντός κι εκτός Ελλάδος, ήταν από ιδρύσεώς της και παραμένει κρατική.

Οι παραπάνω επιχειρήσεις είναι από τις λίγες βαριές βιομηχανίες μεγάλης κλίμακας που παραμένουν σε λειτουργία στην Ελλάδα. Και οι 3 είναι εδώ και δεκαετίες κρατικές. Και για τις 3 ο πολίτης αναγκάζεται να βάζει βαθιά το χέρι στην τσέπη τακτικά. Και οι 3 έχουν εξειδικευμένο προσωπικό και αναλαμβάνουν έργα που κανείς άλλος στην Ελλάδα δεν μπορεί να αναλάβει, ενώ μερικές διαθέτουν παράλληλα, ιδιαίτερα η ΕΑΒ, σημαντικό εξαγωγικό έργο. Και οι 3 λαμβάνουν μεγάλο μερίδιο των εσόδων τους από τις σχετικές προμήθειες του κράτους, όμως παρόλα αυτά αργοπεθαίνουν. Αν κρίνουμε μάλιστα από την ως τώρα πρακτική της κυβέρνησης δεν είναι μακριά η στιγμή μιας άτσαλης και πολυδάπανης για τα κρατικά ταμία αναδιάρθρωσής τους.

Η Ελλάδα, που έχει συμμετάσχει σε σειρά από πολεμικές συρράξεις από την ίδρυση του σύγχρονου Ελληνικού κράτους και πέρασε πολλές δεκαετίες σε εξοπλιστικό ανταγωνισμό με τη γειτονική Τουρκία, θα ανέμενε κανείς να είχε αναπτύξει ισχυρότατη αμυντική βιομηχανία, με έντονα εξαγωγικό χαρακτήρα και διεθνή καταξίωση. Ακριβώς όπως οι Δανοί κυριαρχούν στις ανεμογεννήτριες λόγω των ιστορικών αναγκών της χώρας τους, οι Έλληνες είναι βέβαιο ότι θα κυριαρχούσαν στην αμυντική βιομηχανία, αν ...

Αν δεν κυριαρχούσαν στην κομματοκρατία και τη διαπλοκή των κυβερνήσεων με κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες αλλά και πολίτες για μια θέση στο δημόσιο. Αν δεν είχαμε μετατρέψει όλη την οικονομία μας σε μια μηχανή που να θρέφεται από το κράτος και να λειτουργεί όχι υπό την επιτήρηση μιας ανεξάρτητης δημόσιας διοίκησης αλλά υπό την ενορχήστρωση ενός κομματικού συνόλου εναλλασσόμενων κρουπιέρηδων (dealers). Ακόμα και σήμερα μπορεί η Ελλάδα να κυριαρχήσει στην αμυντική βιομηχανία κατ' αναλογία με το μέγεθός της, αρκεί να απαλλαγεί εντελώς από αυτό το φαύλο κομματικό σύστημα που συνεχίζει να διαφθείρει γενιές ολόκληρες πολιτών, μετατρέποντάς τους σε συνεργούς του και με αποτέλεσμα να βυθίζεται ολοένα και περισσότερο.

Επανερχόμενος στην αμυντική βιομηχανία, οι 3 παραπάνω εταιρείες λειτουργούν ως ανώνυμες εταιρείες με μόνο μέτοχο το ελληνικό Δημόσιο (ΔΕΚΟ). Αναζήτησα τα οικονομικά στοιχεία τους. Όλως περιέργως, από τις επίσημες ιστοσελίδες τους βρήκα τον τελευταίο ισολογισμό (χρήση 2012) για την ΕΛΒΟ, τον προτελευταίο (χρήση 2011) για την ΕΑΒ και ... κανέναν για την ΕΑΣ, η οποία στην ιστοσελίδα της θεωρεί σκόπιμο να δημοσιεύει μόνο ισολογισμούς μιας εκ των θυγατρικών της!!! Από τη δε ιστοσελίδα περί των οικονομικών των ΔΕΚΟ του Υπ.Οικ., που τυπικά είναι ο διαχειριστής των μετοχών των εταιρειών, δεν προβάλλονται στοιχεία για ακόμα περισσότερα από τα τελευταία έτη. Προφανώς ο μέτοχος δεν θεωρεί αναγκαίο να δίνει λογαριασμό για τις εταιρείες του. Η τελευταία ανάλυση για τις οικονομικές τους καταστάσεις αφορά τη χρήση του 2009 και εκδόθηκε στις 13/10/2010.

Παρόλα αυτά, από τα ελλιπή στοιχεία που είναι διαθέσιμα προκύπτουν σκληρά ερωτήματα, με δυστυχώς μάλλον προφανείς απαντήσεις:

Για την ΕΛΒΟ (βάσει στοιχείων 2012)

- Πώς είναι δυνατόν με κύκλο εργασιών κοντά στα 6 εκατομμύρια ευρώ και άμεσο κόστος πωληθέντων περί τα 4,5 εκ. να έχει επιπλέον διοικητικό κόστος 3,5 εκ. ευρώ, κόστος διάθεσης των προϊόντων της άνω των 2 εκ. και λειτουργικά έξοδα παραγωγής μη κοστολογημένα άλλα 8,5 εκ. (με σημαντικό μέρος τους το μισθοδοτικό);

- Πώς είναι δυνατόν τα χρηματοοικονομικά έξοδα (κυρίως τόκοι) να ξεπερνάνε το άμεσο κόστος των πωληθέντων αγγίζοντας τα 4,7 εκ ευρώ;

- Πώς είναι δυνατόν να εισέπραξε το 2012 ~10 εκ. ευρώ από πελάτες και να πλήρωσε 9,5 εκ. σε προμηθευτές, 12 εκ. στο προσωπικό 3 εκ. για τόκους δανείων και 13 εκ. για μερική αποπληρωμή κεφαλαίου δανείων;

Εννοείται φυσικά ότι εισέπραξε 20 εκ. ευρώ για να καλύψει το κενό από αύξηση μετοχικού κεφαλαίου. Ας είναι καλά ο γενναιόδωρος μέτοχος, ο έλληνας φορολογούμενος πολίτη.

Για την ΕΑΒ (βάσει στοιχείων 2011):

-Πώς είναι δυνατόν να ξοδεύει το μισό από το μεικτό της κέρδος των 32 εκ. ευρώ για να χρηματοδοτεί διοικητικά έξοδα άνω των 16 εκ. ενώ τα χρηματοοικονομικά έξοδα να ξεπερνάνε το μεικτό κέρδος της αγγίζοντας τα 35 εκ.;

-Πώς είναι δυνατόν η ΕΑΒ όταν το 2011 εισέπραξε 91 εκ. από πελάτες και έλαβε 25 εκ. από νέο τραπεζικό δανεισμό να έχει καταβάλει 64 εκ. σε μισθούς, 34 εκ. για τόκους δανείων και 134 εκ. για αποπληρωμή κεφαλαίου παλαιότερων δανείων;

-Πώς είναι δυνατόν η ΕΑΒ με πωλήσεις 163 εκ. ευρώ (εκ των οποίων σχεδόν το 1/3 εκτός Ελλάδας) να είχε στο τέλος του 2011 οφειλόμενα δάνεια άνω των 500 εκ., λοιπά χρέη άνω των 600 εκ. και αρνητικά ίδια κεφάλαια κατά 276 εκ. παρά το ότι ο «μέτοχος» έχει επενδύσει σε ίδια κεφάλαια πάνω από 1 δισεκατομμύριο ευρώ;

Για την ΕΑΣ (βάσει στοιχείων 2009):

-Πώς είναι δυνατόν με πωλήσεις 58 εκ. ευρώ να είχε έξοδα μισθοδοσίας 83 εκ., έξοδα τόκων 45 εκ. και διάφορα άλλα άνω των 90 εκ. επιτυγχάνοντας ζημιές μόνο το 2009 άνω των 160 εκ. δηλαδή υπερδιπλάσιες των πωλήσεών της;

-Πώς είναι δυνατόν η εταιρεία να οφείλει από δάνεια 874 εκ. ευρώ δηλαδή πάνω το 15/πλάσιο του τζίρου της;

Σημειωτέον ότι και στις 3 εταιρείες από τα στοιχεία προκύπτει ότι παρά το ότι μεταξύ άλλων απασχολούν προσωπικό υψηλής εξειδίκευσης που σχετικά εύκολα βρίσκει πολύ προσοδοφόρο εργασία εκτός Ελλάδος, το μέσο ετήσιο κόστος ανά μισθοδοτούμενο κυμαίνεται περίπου στις 40 χιλ. ευρώ, δηλαδή δεν δείχνει καθόλου υψηλό ως μέσος όρος. Ωστόσο και οι 3 διαθέτουν εντυπωσιακά μεγέθη δανεισμού και στην ουσία το όποιο οικονομικό αποτέλεσμα (ΕΑΒ) χρηματοδοτεί παλιές αμαρτίες, χωρίς ωστόσο να απουσιάζουν και οι συνεχιζόμενες ως τώρα.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι τυχαία. Δεν προέκυψαν μόνο από την αβάσταχτη ελαφρότητα ούτε μόνο από την ασχετοσύνη των κομματικά επιλεγμένων διοικήσεων. Είναι αποτελέσματα κυρίως του «πάρτι» δεκαετιών του πολιτικού συστήματος και της διαπλοκής του με πολίτες και επιχειρήσεις. Τα αστρονομικά χρέη, όπως συνήθως, αναχρηματοδοτούνται από την Έλληνα πολίτη και αργά ή γρήγορα θα καταπέσουν και θα ενσωματωθούν στο ασήκωτο χρέος που ήδη κουβαλάει στις πλάτες του.

Άξιζε φίλε συμπολίτη που πήρες εσύ ή το παιδί σου μια θεσούλα κάπου στο δημόσιο και ως αντάλλαγμα επέτρεψες και επιτρέπεις να επιβιώνει ως σήμερα ένα κομματικό σύστημα με κύρια πηγή εισοδήματος τις μίζες από τις κρατικές προμήθειες που εσύ πληρώνεις και πυλώνα στήριξης εσένα που το ψηφίζεις, στον οποίο προσφέρουν όλο και λιγότερα ως αντάλλαγμα; Λίγο ακριβό και αδιέξοδο δεν αποδείχθηκε το σπορ; Και επίσημη μαφία να ήταν τα τσιράκια θα είχαν ξεσηκωθεί εναντίων των νονών. Άξιζε να φορτωθείς όλα αυτά τα χρέη; Είναι περίεργο που μου μοιάζει σαν να αφήνεις ανοιχτό το ψυγείο σου για να δροσιστεί το σπίτι σου;

Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν αντί όλων αυτών είχαμε ανεξάρτητη δημόσια διοίκηση, απλούς κανόνες για την αγορά, χαμηλή φορολογία και σταθερό πλαίσιο ώστε τα αυτονόητα πλεονεκτήματα της χώρας, όπως και ο κλάδος της άμυνας, να μετατρέπονταν γρήγορα σε ισχυρές, αυτόφωτες, εξαγωγικού προσανατολισμού παραγωγικές δραστηριότητες, προσφέροντας τίμιο εισόδημα, χωρίς κομματικές εξαρτήσεις;

Το τρένο δεν χάθηκε. Είμαστε ακόμα σε ετούτη τη χώρα και αν συνεχίζουμε να διαθέτουμε κάτι είναι ανθρώπινο κεφάλαιο. Μπορούμε να δημιουργήσουμε ξανά μια ευνομούμενη, παραγωγική , και φιλική προς τους πολίτες της χώρα, φθάνει να το θελήσουμε και να το πιστέψουμε.

Να πιστέψουμε στις δυνάμεις εμάς των πολιτών κι όχι στους παραμυθάδες επαγγελματίες πολιτικούς που ανερυθρίαστα κάνουν ακόμα και τώρα τα πάντα για να συνεχίσουν υπό άλλη μορφή το πάρτι, ακόμα κι αν στα ποτήρια των καλεσμένων το ποτό είναι πλέον μόλις λίγες σταγόνες.

Πρώτη δημοσίευση: Πρωτότυπο άρθρο

«Μικρή» ΔΕΗ και δημοψήφισμα

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

deiΌποιος με παρακολουθεί γνωρίζει ότι είμαι αναφανδόν υπέρ του θεσμού των δημοψηφισμάτων ως εργαλείο εξισορρόπησης της αυθαιρεσίας των πολιτικών αλλά και ωρίμανσης των πολιτών ως προς τις δικές τους ευθύνες στη δημοκρατία.

Όμως τις τελευταίες ημέρες προβληματίζομαι. Βλέπω κάποιους παραδοσιακούς αντιδημοκράτες, αποδεδειγμένους λάτρεις του συγκεντρωτισμού (δημοκρατικού ή μη), να βάζουν στο στόμα τους τη λέξη «δημοψήφισμα» με έναν τρόπο που μόνο ζημιά μπορεί να κάνει στην προσπάθεια όλων όσων πραγματικά πιστεύουν στο θεσμό. Βλέπετε το πολιτικό μας κατεστημένο ένα πράγμα έχει μάθει να παράγει όλα αυτά τα χρόνια: πυροτεχνήματα, για χάρη των μικροπολιτικών του σχεδιασμών. Έτσι γίνεται και στην περίπτωση της ΔΕΗ.

Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους για τα δημοψηφίσματα. Υπάρχουν 3 κατηγοριών δημοψηφίσματα που πραγματικά ενισχύουν τη δημοκρατία:

Α) Τα υποχρεωτικά δημοψηφίσματα, αυτά δηλαδή που ένα σύνταγμα επιβάλει ως αναγκαία για να επικυρώσουν ή απορρίψουν μια κορυφαίας σημασίας απόφαση. Στο Ελβετικό σύνταγμα ως τέτοια θεωρούνται οι συνταγματικές αναθεωρήσεις, ένταξη (ή αποχώρηση) της χώρας σε έναν διεθνή οργανισμό κλπ. κορυφαία ζητήματα. Για αυτά δεν χρειάζεται να συγκεντρωθούν υπογραφές ούτε να τα καλέσει κάποια ηγεσία. Καλούνται υποχρεωτικά όπως δηλώνει και το όνομά τους.

Β) Τα ακυρωτικά δημοψηφίσματα, αυτά δηλαδή που αφορούν στην απόρριψη ενός νόμου που ψηφίστηκε από τη βουλή εντός εύλογου χρονικού διαστήματος από την ψήφισή του. Απαιτούν τη συγκέντρωση ικανού αριθμού υπογραφών πολιτών που θεωρούν ότι την απόφαση πρέπει να την πάρει ο πολίτης για αυτό το θέμα, ενδεχομένως όχι στην κατεύθυνση που αποφάσισαν οι αιρετοί αντιπρόσωποι. Στην Ελβετία η προθεσμία συγκέντρωσης υπογραφών είναι 90 ημέρες από την ψήφιση και ο αναγκαίος αριθμός αντιστοιχεί περίπου στο 1% των πολιτών.

Γ) Τις λαϊκές νομοθετικές πρωτοβουλίες, δηλαδή προτάσεις νόμου ή άρθρων του συντάγματος από τους πολίτες. Στην Ελβετία αυτό εφαρμόζεται για προσθήκες ή τροποποιήσεις του συντάγματος. Οι πολίτες που αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία καλούνται να συγκεντρώσουν υπογραφές στην πρότασή τους (περίπου 2% των πολιτών) εντός 18 μηνών. Αν τα καταφέρουν τότε το θέμα θα μπει σε ψηφοφορία στην επόμενη από τις τακτικές ημέρες δημοψηφισμάτων της χώρας (είναι μόνιμες κάθε λίγους μήνες κατά τις οποίες τίθεται προς ψηφοφορία ό,τι πληροί τις προϋποθέσεις).

Ας δούμε τώρα την περίπτωση της ΔΕΗ.

Η ΔΕΗ είναι μια ανώνυμος ιδιωτική εταιρεία. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της η μετοχική της σύνθεση έχει ως ακολούθως:
Ελληνικό Δημόσιο: 51,12%
Ασφαλιστικά ταμεία: 3,81%
Ευρύ επενδυτικό κοινό και θεσμικοί επενδυτές: 45,07%

Όπως είναι φανερό ο Έλληνας πολίτης έχει λόγο συνιδιοκτήτη στην ΔΕΗ χωρίς όμως να έχει το δικαίωμα να καταπατήσει τα δικαιώματα της μειοψηφίας των άλλων μικρομετόχων και μεγαλύτερων επενδυτών. Παρόλα αυτά η διοίκηση που διορίζει το κράτος καταπατά βάναυσα τα δικαιώματα όλων των μετόχων (πολιτών και επενδυτών) με αμέτρητα «λάθη» και παραλείψεις της. Ξεχνιούνται τα ανείσπρακτα χρέη των κομμάτων προς τη ΔΕΗ ή άλλες πολιτικές εξυπηρετήσεις; Ξεχνιέται ο χορός εκατομμυρίων γύρω από τα συνδικαλιστικά όργανα της ΔΕΗ; Φυσικά όλα αυτά κοστίζουν τόσο σε επίπεδο κερδοφορίας, όσο και μακροπρόθεσμης αξίας της επιχείρησης αλλά και της βιωσιμότητάς της. Υπονομεύουν δηλαδή ξεκάθαρα τα δικαιώματα των μετόχων, απλών πολιτών και ιδιωτών επενδυτών. Σε ένα ευνομούμενο κράτος απλοί πολίτες ή ακόμα μέτοχοι μειοψηφίας θα είχαν βρει το δίκιο τους γρήγορα μέσω της δικαιοσύνης. Εδώ όμως όχι. Εδώ όλοι αποδεχόμαστε ότι έτσι γίνεται η δουλειά. Η εκάστοτε κυβέρνηση περίπου «δικαιούται» να χρησιμοποιεί τα διοικητικά μέσα του κράτους προς ίδιον όφελος σε ευθεία σύγκρουση με το δημόσιο συμφέρον.

Σε κάθε περίπτωση, ο χαρακτήρας ανωνύμου εταιρείας της ΔΕΗ σημαίνει πως ο όποιος νόμος ψηφιστεί από τη βουλή για το θέμα δεν μπορεί παρά να αφορά την προετοιμασία του θεσμικού πλαισίου ώστε δυνητικά να μπορεί η ΔΕΗ - ή άλλη ανάλογη επιχείρηση - να μεταβιβάσει δικαιώματα εκμετάλλευσης πόρων που της έχουν εκχωρηθεί μαζί με σχετικές υποδομές. Ενδεχομένως να αφορά και στη στάση που θα κρατήσει το ελληνικό δημόσιο ως κύριος μέτοχος της ΔΕΗ όταν υπάρξει συζήτηση για το τίμημα και τους όρους μεταβίβασης. Όμως για την ώρα δεν υπάρχουν συγκεκριμένες δεσμευτικές προσφορές και προτεινόμενα επενδυτικά πλάνα, άρα η όποια απόφαση αφορά κυρίως το πρώτο σκέλος, δηλαδή το αν το θεσμικό μας πλαίσιο θα πρέπει να επιτρέπει μεταφορά παραγωγικών μονάδων σε άλλη επιχείρηση ή όχι. Συζητάμε για το αν δυνητικά μπορεί μια ιδιωτική επιχείρησης στρατηγικής σημασίας στην οποία το δημόσιο έχει λίγο πάνω από τις μισές μετοχές να εξετάσει προτάσεις για πώληση τμήματός της σε ιδιώτες. Μόνο που κανείς δεν συζητά για τους όρους, παρά το ότι είναι γνωστό ότι ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Η συζήτηση γίνεται επιδερμικά θεωρώντας ως αντικειμενικές αλήθειες για μια σειρά από φαντασιώσεις.

Αν είχαμε το σύνταγμα της Ελβετίας είτε θα έπρεπε να είχε τρέξει η διαδικασία νομοθετικής πρωτοβουλίας πολύ νωρίτερα, είτε να τρέξει η διαδικασία ενδεχόμενης ακύρωσης, ακριβώς μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου από την ελληνική βουλή και αφού γίνουν γνωστές οι τελικές του προβλέψεις. Και φυσικά με συγκεκριμένο ερώτημα προς τους πολίτες και σε καμία περίπτωση με τις γενικόλογες αρλούμπες του τύπου «όχι στη μικρή ΔΕΗ». Όχι και στη μεγάλη τότε. Και τι με αυτό;

Όμως δεν έχουμε το σύνταγμα της Ελβετίας. Δυστυχώς για εμάς. Έχουμε το δικό μας, το οποίο πρέπει το συντομότερο να αλλάξουμε, αλλά ως τότε θα έπρεπε να το σεβόμαστε. Όμως εδώ είναι Ελλάδα και το Σύνταγμα γίνεται κι αυτό λάστιχο. Και το σύνταγμα βλέπετε φαντάζει μικρό μπροστά στους επικοινωνιακούς και μικροπολιτικούς των κομμάτων που πληρώνουμε από το υστέρημά μας δια της κρατικής χρηματοδότησης.
Ας δούμε λοιπόν τι προβλέπει το Σύνταγμα της Ελλάδος (άρθρο 44, παράγραφος 2) σε σχέση με δημοψηφίσματα. Υπάρχουν οι εξής περιπτώσεις προκήρυξης δημοψηφίσματος στην Ελλάδα:

Περίπτωση Α) Για κρίσιμα εθνικά θέματα ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών (δηλαδή 151) μετά από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου.

Περίπτωση Β) Για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εκτός από τα δημοσιονομικά, εφόσον αυτό αποφασιστεί από τα 3/5 του συνόλου των βουλευτών (δηλαδή 180) μετά από εισήγηση των 2/5 του συνόλου (δηλαδή 120).

Δεν επιτρέπονται περισσότερες από δυο προτάσεις για δημοψηφίσματα στην βουλή κατά την ίδια περίοδο αυτής (για να μη σκοτίζεται το κοινοβούλιο με πολλά δημοψηφίσματα και υποχωρήσει η παραγωγικότητά του στο ανελέητο νομοθετικό του έργο).

Όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό οι ανακοινώσεις ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ κι άλλων πολιτικών ομάδων αφορούν σε μια πρωτοβουλία της περίπτωσης Β, με απόλυτα εξασφαλισμένη την αποτυχία της. Προφανώς γνωρίζουν ότι δεν έχουν καμία πιθανότητα συγκέντρωσης 180 ψήφων. Προφανώς ακριβώς για αυτό λαμβάνουν την πρωτοβουλία. Πρόκειται για μια ακόμα μπαλοθιά με άσφαιρα φυσίγγια η οποία πιθανότατα μόνο ένα σκοπό υπηρετεί: τη στήριξη της καταρρέουσας κυβέρνησης ώστε η αντιπολίτευση να παρατείνει την παραμονή της στην πιο ξεκούραστη και ανέξοδη (για αυτήν) δουλειά του κόσμου, αυτή της αντιπολίτευσης στο ελληνικό πολιτικό σύστημα παρωδία.

Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι το γεγονός ότι ο Τσίπρας και οι περί αυτόν θέλουν να διατηρήσουν τις μόνιμες διακοπές τους με τα έξοδα πληρωμένα πλουσιοπάροχα. Το χειρότερο δεν είναι το ότι απολαμβάνουν να ζουν εις βάρος της κοινωνίας καταληστεύοντας τους όλο και λιγότερους Έλληνες που παράγουν και καταφέρνουν να πληρώνουν τη ληστρική φορολογία. Το πιο τραγικό είναι ότι με την κίνηση αυτή επιτείνεται η απόλυτη σύγχυση γύρω από το διακύβευμα σε σχέση με το άνοιγμα της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας.

Συμμαχούν στο «όχι» γύρω προνομιούχοι εργολάβοι της ΔΕΗ, ελεγχόμενοι από τη δικαιοσύνη συνδικαλιστές, εκφοβισμένοι εργαζόμενοι της ΔΕΗ αλλά και απλοί πολίτες, άνεργοι που αδυνατούν να πληρώσουν τα βασικά και νομίζουν ότι αυτό το νομοσχέδιο θα τους κόψει το ρεύμα κι όχι όλα όσα προηγήθηκαν, πολιτικοί παράγοντες που βρίσκουν ευκαιρία εκμετάλλευσης και άλλοι αμέτρητοι, δίκαιοι και άδικοι. Και μέσα σε όλο αυτόν τον «αχταρμά» υποχωρεί το εσωτερικό μέτωπο της κυβέρνησης. Σταματάει κάθε συζήτηση για το πώς το νομοσχέδιο θα μπορούσε να γίνει καλύτερο, πληρέστερο, αρτιότερο και το ενδιαφέρον μετατοπίζεται στην κλασσική μικροπολιτική αντιπαράθεση.

Και επειδή κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά μέσα από αυτή την άναρχη, αδόμητη και εκτός τόπου και χρόνου δημόσια συζήτηση τα δημοψηφίσματα αποδυναμώνονται ως θεσμός. Οι ίδιοι άνθρωποι που εμφανίζονται να τα επικαλούνται, τα χρησιμοποιούν ως επικοινωνιακά βεγγαλικά αποδυναμώνοντας την προοπτική θεσμοθέτησή τους.

Φυσικά τα κεντρικά ερωτήματα της υπόθεσης παραμένουν αναπάντητα:

- Πώς γίνεται η αγορά της Ηλεκτρικής Ενέργειας να «ανοίγει» στη χώρα μας εδώ και πάνω από 10-15 χρόνια και ακόμα να παραμένει συγκεντρωμένη σε έναν φορέα του οποίου τη διοίκηση ορίζει η εκάστοτε κυβέρνηση;

- Πώς οι Ευρωπαίοι καταφέρνουν και ζουν με πιο ανοιχτή αγορά ηλεκτρικής ενέργειας; Τόσο χαϊβάνια είναι και δεν έχουν καταλάβει τις ... ευεργετικές συνέπειες των μονοπωλίων στην οικονομία τους;

- Για ποιον δουλεύει η ΔΕΗ; Ποιος αποκομίζει τα μεγαλύτερα οφέλη από τη λειτουργία της;

- Πώς, πότε και από ποιον αξιολογούνται τα αποτελέσματα των διοικήσεων της ΔΕΗ; Δεν στοιχειοθετείται απιστία;

- Η απεργία είναι σεβαστό δικαίωμα αλλά δεν είναι τουλάχιστον εξίσου σεβαστό δικαίωμα και η εργασία; Γιατί οι καταλήψεις χώρων και υποδομών της ΔΕΗ δεν επιφέρουν τις προβλεπόμενες από το νόμο συνέπειες; Η ανεξάρτητη δικαιοσύνη τι κάνει; Ποιος καλύπτει τους παρανομούντες;

- Ποιος έχει το δικαίωμα να εκβιάζει μια ολόκληρη κοινωνία κόβοντας το ρεύμα; Προσωπικό ασφαλείας δεν διαθέτει αυτός ο θηριώδης ιστορικός οργανισμός;

- Ποιους ρόλους θέλουμε να έχει το κράτος και ποιους οι ιδιώτες στις επιχειρηματικές δραστηριότητες; Ποιας χώρας το πρότυπο υιοθετούμε;
Και τελικά:

- Αντίπαλοι ή συνεργάτες είναι η παρούσα κυβέρνηση και αντιπολίτευση;

- Megabytes (διευκρίνιση έμπειρου δημοσιογράφου) ή Gigabytes (διόρθωση από ακόμα εμπειρότερο εθνοπατέρα) παράγει η ΔΕΗ; Αληθεύει ότι στο πλαίσιο του κοινωνικού μερίσματος η κυβέρνηση εξετάζει το ενδεχόμενο να διανέμει κοινωνικό ηλεκτρικό ρεύμα σε στικάκια;

Πρώτη δημοσίευση: athensvoice.gr

Πόσα θα μου δώσετε για να πάρω το σπίτι σας;

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

Μοιάζει αστείο το παραπάνω ερώτημα. Άραγε, ποιος τρελός θα πλήρωνε για να του πάρουν το σπίτι; Κι όμως, προς αυτή την κατεύθυνση κινείται η ελληνική οικονομία με την πολιτική των μεγάλων «οραματιστών» Σαμαρά, Βενιζέλου και Στουρνάρα. Μπορεί να μοιάζει απίστευτο αλλά τα νούμερα αυτό αποδεικνύουν.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Έστω ότι έχετε ένα ακίνητο σε μια από τις όμορφες περιοχές της χώρας μας, που υπέστησαν ταχεία ανοικοδόμηση τις τελευταίες δεκαετίες προ κρίσης. Έστω για παράδειγμα, ένα ακίνητο κατάλληλο για εμπορικό κατάστημα. Το ακίνητό σας απέκτησε αξία, αντικειμενική και εμπορική, και ενδεχομένως σας απέδωσε και κάποιο εισόδημα π.χ. από ενοίκια για κάποια χρόνια. Μετά ... ήρθε η κρίση.

Το δανεικό χρήμα αποσύρθηκε βίαια από την οικονομική εξίσωση, το κράτος άρχισε επιπλέον να φορολογεί τον αέρα που αναπνέουμε, οπότε πολύ σύντομα η κατανάλωση υποχώρησε λίγο ... χαμηλότερα και από τα απολύτως αναγκαία. Σύντομα το ακίνητό σας έμεινε ξενοίκιαστο. Επιπλέον, ο προηγούμενος ενοικιαστής σάς άφησε και ορισμένα ... «φέσια» για να τον θυμάστε: 7-8 μηνών απλήρωτα ενοίκια, κοινόχρηστα ενός έτους, λογαριασμούς νερού και ηλεκτρικού 6 μηνών, ζημιές στο ακίνητο κλπ. Ασφαλώς αναλάβατε όλα αυτά τα έξοδα ώστε το ακίνητο να έχει κάποιες πιθανότητες επόμενης ενοικίασης. Είχαν προηγηθεί και τα έξοδά σας για την έξωση του κακοπληρωτή. Φυσικά, όλα αυτά τα διεκδικείτε δικαστικώς και πιθανότατα σε δέκα – δεκαπέντε χρόνια θα έχετε τελεσίδικη απόφαση. Εννοείται ότι ως τότε δεν θα βρεθεί τίποτε να κατάσχετε από τον οφειλέτη. Όμως, θα έχει αποδοθεί τυφλή δικαιοσύνη, όλα κι όλα.

Βεβαίως, το ελληνικό κράτος δεν καταλαβαίνει από όλες αυτές τις μικρολεπτομέρειες που αντιμετωπίζετε. Σας φορολογεί κανονικώς για όλα τα ανείσπρακτα ενοίκια. Αυτονόητο είναι επίσης πως δεν αναγνωρίζει ως ποσά που μειώνουν το φορολογητέο εισόδημά σας όλα τα έξοδα που αναλάβατε. Για την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου όλα στην οικονομία βαίνουν καλώς, άλλωστε βγήκαμε και στις αγορές, μην το ξεχνάμε.
Καθώς η ανεργία καλπάζει και το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών συρρικνώνεται, την ίδια στιγμή που εσείς αναζητάτε νέον ενοικιαστή ή έστω αγοραστή για το ακίνητό σας, στην περιοχή σας σταδιακά μένουν ξενοίκιαστα και πωλούνται ή ενοικιάζονται ανάλογα ακίνητα, το ένα μετά το άλλο. Όλα δείχνουν ότι, με την πολιτική της κυβέρνησης, η ανεργία έχει έρθει για να μείνει και θα χρειαστεί τουλάχιστον δύο δεκαετίες για να υποχωρήσει σε κάπως ανεκτά επίπεδα.

Η παραπάνω ιστορία πριν δέκα χρόνια θα μας φαινόταν ως ακραία κινδυνολογία. Δυστυχώς, στις μέρες μας είναι το συνηθισμένο δράμα της μέσης ελληνικής οικογένειας.

Πόσο αξίζει ένα τέτοιο ακίνητο; Όταν υπάρχει πληθώρα προσφοράς και σχεδόν μηδενική ζήτηση, είναι δεδομένο ότι οι τιμές κινούνται σε ελεύθερη πτώση. Πού όμως σταματάει αυτό; Πού συναντάει η προσφορά τη ζήτηση και σταθεροποιείται η τιμή; Δυστυχώς, στην περίπτωση της Ελλάδας η κυβερνητική πολιτική καταδικάζει τις δυο αυτές πλευρές σε ... χάσμα μεταξύ τους. Ο νόμος της προσφοράς και ζήτησης ουσιαστικά καταργείται λόγω της παράλογης φορολογίας.

Καθώς οι τιμές πέφτουν, ο ιδιοκτήτης φθάνει σε ένα σημείο που έχει ολοένα και λιγότερο ενδιαφέρον να ασχοληθεί με την πώληση ή ενοικίαση του ακινήτου του. Πιθανότατα έχει να κάνει πιο χρήσιμα πράγματα στον χρόνο του από το να κυνηγά την πώληση ή ενοικίαση ενός ακινήτου σε τιμή που θα του αποφέρει ελάχιστο οικονομικό όφελος. Σταματάει να προσφέρει το ακίνητο όταν η τιμή φθάσει σε σημείο που να του μοιάζει πιο λογικό να το κλειδώσει και να το ξανανοίξει μετά από χρόνια, ελπίζοντας σε καλύτερες μέρες. Φυσικά, αυτή του η προσέγγιση δεν είναι απόρροια ορθολογισμού αλλά, κυρίως, ψυχολογικής αντίδρασης στην κατάρρευση των τιμών. Δεν τον οδηγεί σε κάποιο όφελος γιατί, όσο το ακίνητό του παραμένει κλειδωμένο και αραχνιάζει, το κράτος συνεχίζει να τον φορολογεί για τη ζημιογόνο του επένδυση. Δηλαδή, εκτός από την ατυχία (ή αστοχία) του να έχει πραγματοποιήσει μια επένδυση που αποδεικνύεται αποτυχημένη, έχει επιπλέον το κράτος να τον τιμωρεί στο διηνεκές. Α όλα κι όλα. Έκανες επένδυση στην Ελλάδα; Θα πληρώσεις. Το αν η επένδυσή σου αποδίδει εισόδημα είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Το σοβιετικό κακέκτυπο που λέγεται ελληνικό κράτος θεωρεί τον ιδιοκτήτη εκ προοιμίου απατεώνα και τον καταδικάζει στο μαρτύριο του Σίσυφου. Δικαίως, καθώς διέπραξε το έγκλημα να επενδύσει σε μια χώρα που μισεί όποιον δημιουργεί και λατρεύει ως τον ένα και μοναδικό θεό τη ... ρεμούλα.

Για να δούμε πώς σκέφτεται όμως ο πιθανός ενδιαφερόμενος για την ενοικίαση του ακινήτου. Αυτός αισθάνεται ότι, αν περιμένει λίγο, οι τιμές θα πέσουν κι άλλο. Έχει πολλές εναλλακτικές επιλογές και δεν έχει κανένα πρόβλημα να οδηγήσει τους προσφέροντες τα ακίνητα σε μειοδοτικό διαγωνισμό. Ιδανικά θα μπορούσε ίσως να μισθώσει το ακίνητο χωρίς κάποιο τίμημα, δοκιμαστικά, για να δει αν «περπατάει» το όποιο επιχειρηματικό εγχείρημα έχει κατά νου και μόνο τότε να πληρώσει ίσως κάτι. Είναι όμως για κάτι τέτοιο διατεθειμένος ο ιδιοκτήτης; Και πώς να εμπιστευτεί τον νέο ενοικιαστή μετά τα αναμνηστικά που του άφησε ο προηγούμενος ; και φυσικά το κράτος κι εδώ θα τιμωρήσει: παραχώρηση χωρίς τίμημα νοείται μόνο μεταξύ συγγενικών προσώπων. Αν εσείς παραχωρήσετε το ακίνητό σας σε μια επιχείρηση προσδοκώντας σε μελλοντικές προσόδους αν η επιχείρηση πάει καλά, είστε αυτομάτως απατεώνας και το κράτος σάς τιμωρεί. Η προσφορά συναντά τη ζήτηση περίπου στη μηδενική τιμή, ή δεν συναντιούνται καθόλου.

Για τον πιθανό αγοραστή τα πράγματα είναι πιο ενδιαφέροντα. Αν το εξετάζει ως οικονομική επένδυση, βλέπει μπροστά του ένα ακίνητο με απολύτως αμφίβολα έσοδα στις επόμενες δεκαετίες (αφού δύσκολα θα εισπράττει ενοίκια για μεγάλο μέρος του προβλέψουμε χρόνου) και απόλυτη βεβαιότητα καταβολής υψηλών φόρων. Αν υποθέσουμε ότι η συνολική φορολογική επιβάρυνση για το συγκεκριμένο ακίνητο ανέρχεται στα €1.000 ετησίως και το κράτος δεσμευόταν ότι αυτή η τιμή δεν θα αυξηθεί ποτέ, ως επενδυτής βλέπει μια επένδυση με αρνητική απόδοση € 1.000 το χρόνο, για όσα χρόνια μπορεί να φανταστεί. Σε οικονομικούς όρους αυτό προσομοιάζει μια διηνεκή ράντα (perpetuity) και έχει τρέχουσα συνολική αξία -50.000€ (θεωρώντας 2% επιτόκιο για ασφαλείς τοποθετήσεις χρήματος και υπολογίζοντας την τρέχουσα αξία βάσει της σχέσης «Τρέχουσα αξία = ετήσια χρηματοροή / ετήσιο επιτόκιο»).

Δηλαδή σε απλά ελληνικά ο υποψήφιος αγοραστής αισθάνεται ότι η αγορά του ακινήτου ισοδυναμεί οικονομικά με την ανάληψη ενός αέναου χρέους, άρα έχει νόημα για αυτόν μόνο αν πληρωθεί. Εν προκειμένω αρχίζει να ενδιαφέρεται για την συγκεκριμένη συναλλαγή μόνο εφόσον εισπράξει τουλάχιστον €50.000, χωρίς να υπολογίζουμε τους φόρους μεταβίβασης, τα συμβολαιογραφικά έξοδα και την προσωπική του ταλαιπωρία με την ντόπια γραφειοκρατία.

Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι η προσφορά θα συναντήσει τη ζήτηση για μεγάλο μέρος των ακινήτων της χώρας μόνο σε αρνητικά επίπεδα τιμών, με τους τρέχοντες όρους της οικονομίας μας. Δυστυχώς, η κυβερνητική πολιτική δεν εμπνέει καμία εμπιστοσύνη για κάτι άλλο. Η δε πρόταση διακυβέρνησης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που υπόσχεται επιπλέον φορολογική επιβάρυνση για τη διατήρηση ενός ακόμα μεγαλύτερου κράτους, προμηνύει περαιτέρω επιδείνωση του προβλήματος και επομένως επίσπευση της πορείας καθίζησης σε ακόμα χαμηλότερα επίπεδα.
Άρα, θα φθάσουμε πραγματικά να πληρώνει ο πωλητής τον αγοραστή;

Μόνον αν τους αφήσουμε. Στις δημοκρατίες την απάντηση στα αδιέξοδα τη δίνει ο πολίτης μέσω της ψήφου του. Αν πιστεύουμε ότι πρέπει να συνεχίζουν να φορολογούνται μη εισοδήματα, ας ψηφίσουμε ΝΔ, ΠΑΣΟΚΟ-Ελιά ή και ΣΥΡΙΖΑ. Αν πιστεύουμε ότι πρέπει επιτέλους να φορολογείται μόνο το πραγματικό εισόδημα, κι αυτό σε δίκαια και ανταγωνιστικά επίπεδα μέσα σε ένα μακροχρόνια σταθερό και διαφανές πλαίσιο, ώστε να υπάρχει ξανά ντόπια παραγωγή, να δημιουργούνται θέσεις εργασίας και να ανακοπεί η διαρροή ανθρώπινου κεφαλαίου από τα δυναμικότερα στρώματα της χώρας μας προς το εξωτερικό, τότε προφανώς οφείλουμε να πάμε σε εντελώς άλλες πολιτικές προτάσεις, με Γέφυρες πάνω από ιδεολογικές αγκυλώσεις, μακριά από τοπικά, συντεχνιακά ή ατομικά μικροσυμφέροντα. Χρειαζόμαστε Γέφυρες ιδεών, εθνών, πολιτισμών και πολιτικών κινήσεων για την Ελλάδα και την Ευρώπη που ονειρευόμαστε. Γι' αυτό κατεβαίνω στις ευρωεκλογές με τις Γέφυρες.

Γιατί η χώρα των παιδιών μας είναι πολύ σημαντική για να μείνει στα χέρια του πολιτικού κατεστημένου.

Πρώτη δημοσίευση: athensvoice.gr

Όχι άλλες επιτροπές «ευρείας διακομματικής αποδοχής»

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

Τις είδαμε στο 4-2-1 (4 ΝΔ, 2 ΠΑΣΟΚ, 1 ΔΗΜΑΡ σε κάθε 7 τοποθετήσεις).

Χρειαζόμαστε δημόσια τηλεόραση, όμως επιτέλους να κοπεί ο ομφάλιος λώρος με τα κόμματα. Να οριστεί τώρα ένα ευρύ ανοιχτό εκλεκτορικό σώμα στο οποίο θα μπορούν να συμμετέχουν όλοι οι Έλληνες των γραμμάτων, των τεχνών και της ενημέρωσης με διακεκριμένες διεθνείς βραβεύσεις, το οποίο να συνεδριάσει και να σχηματίσει κατάλογο με 30 ονόματα για τον Πρόεδρο και το νέο ΔΣ της ΕΡΤ. Η βουλή να έχει μόνο δικαίωμα άσκησης μομφής επί της πρότασής τους. Αν τα κόμματα της βουλής, με φανερή ψηφοφορία, δεν συμφωνούν με τον 1ο π.χ. στον κατάλογο να ψηφίσουν αρνητικά και να περάσει ο επόμενος επιλαχών, αναλαμβάνοντας και την πολιτική ευθύνη για ενδεχόμενη απόρριψη προσωπικοτήτων διεθνούς ακτινοβολίας.

Επίσης η βουλή με ισχυρή πλειοψηφία να καθορίζει τους σκοπούς και τον προϋπολογισμό της ΕΡΤ. Τέρμα πλέον το δήθεν ανταποδοτικό τέλος. Ο λογαριασμός της ΔΕΗ πρέπει να τιμολογεί μόνο το ρεύμα, τελεία και παύλα. Να καθοριστεί ο ετήσιος προϋπολογισμός της ΕΡΤ και να χρηματοδοτείται απευθείας από τον προϋπολογισμό της κεντρικής κυβέρνησης. Παράλληλα να πάψει κάθε εμπορική/διαφημιστική δραστηριότητα της ΕΡΤ. Μόνο χορηγίες να γίνονται δεκτές, όχι διαφημιστικά σποτ ή ένθεση προϊόντων κλπ. Όταν ο σκοπός της δημόσιας τηλεόρασης είναι η Ελληνική παιδεία, η κουλτούρα και η ποιοτική, σφαιρική και αντικειμενική ενημέρωση, και χρηματοδοτείται από τους πολίτες για αυτό (μέσω ετήσιου κονδυλίου και δωρεάν παραχωρημένων υποδομών), είναι αθέμιτος ανταγωνισμός το να διεκδικεί αμιγώς εμπορικές δραστηριότητες (διαφήμιση) αλλά και τα δικαιώματα για παραγωγές και πανάκριβες αθλητικές εκδηλώσεις.

Αυτά να ψηφίσει τώρα η βουλή και βέβαια άμεσα να ανοίξει τώρα τους πομπούς η κυβέρνηση που εντελώς ανόητα, άγαρμπα και καταστρατηγώντας αρχές του συντάγματος έκλεισε. Ποιο εθνικό συμφέρον εξυπηρετεί η ύπαρξη των αστυνομικών δυνάμενων που εμποδίζουν την λειτουργία των πομπών του Υμηττού; Αυτός είναι ο μέγιστος αστικός κίνδυνος κι όχι όλα όσα συμβαίνουν στις γειτονιές;

Κλείνοντας θέλω να διατυπώσω κι ένα παράπονο: πολύ εντυπωσιακή ήταν η συμφωνική ορχήστρα της ΕΡΤ που είδαμε την Παρασκευή 14/6/13 το βράδυ, όμως πού ήταν κρυμμένη τόσο καιρό; Γιατί εμφανιζόταν σπάνια; Αυτή η ορχήστρα δεν θα έπρεπε να είναι εξαγώγιμο προϊόν; Δεν θα έπρεπε να δίνει παραστάσεις ανά την Ελλάδα και τον κόσμο; Δεν θα έπρεπε να τη βλέπουμε στην TV συχνότατα; Έπρεπε ο Σαμαράς με τον Κεδίκογλου να κατεβάσουν τους πομπούς για να τη δούμε;

(Ο τίτλος και η πρώτες προτάσεις διατυπώνονται με αφορμή το σχέδιο μερικής αναδίπλωσης του κου Σαμαρά εδώ)

Πρώτη δημοσίευση: athensvoice.gr

Θέλει αρετή και τόλμη η Ανά(σ)ταση

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

Η ανταλλαγή των ευχών για χαρούμενη Ανάσταση και το «Χριστός Ανέστη» γίνονται θεωρώντας αυτονόητο τον ετήσιο ερχομό της Ανάστασης. Στις θρησκευτικές κι άλλες ανάλογες παραδόσεις μάλλον έτσι είναι. Είναι, όμως αντίστοιχα τα πράγματα και στους ιστορικούς κύκλους; Αρκεί να κυλήσει ο χρόνος για να επέλθει η Ανά(σ)ταση και στα κοινωνικά φαινόμενα; Μπορεί κανείς σήμερα να προσδιορίσει χρονικά το πότε θα τελειώσει η παρατεταμένη «εβδομάδα» των παθών για την ελληνική κοινωνία;

Δυστυχώς, η απάντηση είναι αρνητική. Παρά τη διαρκή επικοινωνιακή προσπάθεια της κυβέρνησης να σπείρει την αισιοδοξία και την αίσθηση σταθερότητας, τα «φυτά» αυτά δεν ευδοκιμούν. Φταίει το έδαφος, που παραμένει επί δεκαετίες χέρσο, γεμάτο επιθετικά ζιζάνια, αμετακίνητες πέτρες, ακόμα και... τοξικά σκουπίδια. Και δυστυχώς η κυβέρνηση, αδιαφορώντας για την προετοιμασία του «εδάφους», σπαταλά άσκοπα πολύτιμους «σπόρους».

Καμία έκπληξη. Περιμέναμε αλήθεια το σύστημα μικρομέγαλων συμφερόντων που μας έφερε ως εδώ να μας δείξει το δρόμο της ανάτασης; Ήλπιζε κανείς ότι το πολιτικό προσωπικό και τα πολιτικά κόμματα που εμπορεύονται το ψέμα θα μπορούσαν να καταστρώσουν, να παρουσιάσουν και τελικά να εφαρμόσουν ρεαλιστικό πλάνο ανασύνταξης;

Η πρόσφατη τοποθέτηση του κ. Αμπατζόγλου στον ΟΑΕΔ έκανε και τους «τυφλούς να δουν» (διαβάστε λίγα για αυτόν εδώ).

Δυστυχώς, εδώ που έχουμε φθάσει η αλλαγή δεν μπορεί να επιτευχθεί από απλές διαχειριστικές αποφάσεις του είδους, που μόνο ελεγχόμενα μικρές αντιδράσεις προκαλούν. Παραφράζοντας τον Κάλβο, τολμώ να πω ότι θέλει αρετή και τόλμη η δική μας ανά(σ)ταση.

Αρετή, γιατί όλα τα ένοχα «μυστικά» των παλιών «καραβάνων» της εξουσίας είναι φανερό ότι εμποδίζουν τόσο τη δυνατότητά τους να προχωρήσουν κόντρα στα ντόπια μικρότερα ή μεγαλύτερα συμφέροντα, που σθεναρά επιχειρούν τη διατήρηση των πραγμάτων ως έχουν και ονειρεύονται την επαναφορά του ημερολογίου λίγα χρόνια πίσω. Αρετή, γιατί τα ίδια «μυστικά» εμποδίζουν την όποια σοβαρή ισότιμη συζήτηση με τους ξένους εταίρους που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα. Αρετή, γιατί ο ελληνικός λαός, παρά την ενοχική υποτονικότητά του στο να αντιδράσει και να αλλάξει το πολιτικό σύστημα, είναι αδύνατο να εργαστεί με αυταπάρνηση και συγκέντρωση υπό την ηγεσία αυτών που καθόλου δεν εμπιστεύεται.

Όμως, ούτε η αρετή αρκεί. Θέλει και τόλμη! Τόλμη, γιατί μετά από τόσων δεκαετιών συσσώρευση προβλημάτων δεν είναι οι στοχευμένες οριακές βελτιώσεις το ζητούμενο. Είναι πολλοί οι τομείς –με πρώτη την αποστολή, τη δομή και τη λειτουργία του κράτους– που καλούμαστε να δημιουργήσουμε σχεδόν από μηδενικής βάσης. Κάτι σαν τη λεγόμενη επανίδρυση του κράτους που έμεινε μόνο στα λόγια του «Κωστάκη». Είναι επίσης πολλά τα προβλήματα, με πρώτο αυτό της ρευστότητας, όπου καλούμαστε να καταστρώσουμε και να εφαρμόσουμε λύσεις μη συμβατικές, έξω από τα συνηθισμένα και επαρκώς τεκμηριωμένα.

Και πάνω από όλα θέλει τόλμη, γιατί δεν υπάρχει και ούτε πρόκειται να υπάρξει πλέον κάποιος ηγέτης που ως άλλος πατερούλης θα έρθει να μας προσφέρει τη λύση στο πιάτο. Δεν υπάρχει «από μηχανής θεός» για να μας λυτρώσει από τα τραγικά εθνικά προβλήματα.

Οι οργανωμένες κινήσεις υπεύθυνων πολιτών θα αλλάξουν τη ροή των πραγμάτων και θα φέρουν την εθνική Ανά(σ)ταση. Εμείς είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να αλλάξουμε ό,τι δεν μας αρέσει, αντλώντας δύναμη από κάθε αρετή που κρύβουμε μέσα μας και τολμώντας να ξαναζωγραφίσουμε τη χώρα μας έτσι όπως την ονειρευόμαστε, μην περιμένοντας άλλο για μεσσίες από φθαρμένα υλικά.

Η λύση θα έρθει από εμάς τους πολίτες. Αρκεί να τιθασεύσουμε τα «εγώ» μας, να οργανώσουμε τα «θέλω» μας, και πάνω από όλα να συνειδητοποιήσουμε τα δικαιώματα αλλά και τις ευθύνες μας.

Πρώτη δημοσίευση: athensvoice.gr

Αν πιστεύαμε σοβαρά στη Δημοκρατία …

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

Vote.jpg… τότε πρώτα θα ψηφίζαμε επί των βασικών κατευθύνσεων και μετά θα διαλέγαμε τα πρόσωπα που μπορούν να τις εκφράσουν / υλοποιήσουν / επικοινωνήσουν.

Για παράδειγμα στη ΝΔ πρώτα θα ψήφιζαν για το αν προτιμούν το μεγάλο κράτος (σαν κι αυτό που έχουμε, στο οποίο συνέβαλε τα μέγιστα και η κυβέρνηση του Κωστάκη του μεγαλοπρεπούς) ή μικρό (π.χ. 1/2 – 1/3 του σημερινού, ή έστω ας πούμε το πολύ μέχρι 2 - 3 φορές μεγαλύτερο από αυτό που είχε παραδώσει ο ιδρυτής της ΝΔ). Επίσης θα ψήφιζαν πρώτα για το αν πιστεύουν ότι το ασφαλιστικό πρέπει να διασωθεί με δραστική μείωση των συντάξεων αναλογικά με τις καταβεβλημένες εισφορές ή με περαιτέρω αύξηση των εισφορών ή των φόρων από μια οικονομία που χαροπαλεύει. Μετά θα ήταν εύκολο να επιλεγεί ο Πρόεδρος. Θα λυνόταν επιπλέον και η μακροχρόνια εσωτερική αντίφαση της ΝΔ που οι κατά καιρούς επιλογές προέδρου σίγουρα δεν το αντιμετωπίζουν. Θα ξεθόλωνε κάπως το πολιτικό τοπίο.

Βέβαια στη ΝΔ δεν θέλανε τέτοιο ξεκαθάρισμα. Φοβούνται λέει ότι θα έχαναν την πολυσυλλεκτικότητά τους. Αυτή που τους έφερε στα … μυθικά τους πρόσφατα ποσοστά. Ούτε debate δεν έκαναν μην πέσει καμιά SOS ερώτηση σαν τις παραπάνω και βρεθεί ο Μεϊμαράκης ή ο Τζιτζικώστας στη δύσκολη θέση να μας πει τι έχει κατά νου για το κράτος ή το ασφαλιστικό. Θεός φυλάξει από τέτοιες κακοτοπιές.

Όμως η πικρή αλήθεια είναι ότι εκτός από τους πολιτικάντηδες και σε αρκετούς από τους απλούς πολίτες δεν αρέσει τόσο η άμεση δημοκρατία. Έχει μεγάλες ευθύνες για τον καθένα μας βλέπετε. Προτιμούμε φαίνεται να κρυβόμαστε πίσω από τα πρόσωπα, ώστε να έχουμε κάποιον - πλην του εαυτού μας - να δείχνουμε κάθε φορά που τα πράγματα δεν εξελίσσονται καλά. Έτσι τελικά καταντάμε να ψηφίζουμε αόριστα πολιτικά περιεχόμενα όπως την Καραμανλική «largoσύνη», την Παπανδρεϊκή «ανθρωπιά» και την Τσιπριακή … «σεφταλιά».

Προφανώς αυτό δεν μπορούμε να το αποκαλούμε δημοκρατία. Φοβάμαι ότι και τσίχλες να επιλέγαμε θα το σκεφτόμασταν πιο ορθολογικά από ό,τι ψηφίζουμε.

Και μην μου πείτε πως αυτό είναι το σύστημα, αυτές είναι οι διαθέσιμες επιλογές, τι φταίμε εμείς οι πολίτες σε απόγνωση. Αν είσαι πολίτης κι όχι υπήκοος όταν οι διαθέσιμες επιλογές δεν σου αρκούν δημιουργείς καινούριες. Αν οι θεσμοί δεν σε καλύπτουν αγωνίζεται για διαφορετικούς. Εμείς περιοριζόμαστε στο καλαμπούρι, αλλά από υπεύθυνες προτάσεις λίγα πράγματα. Είμαστε πρώτοι στα όχι αλλά από ναι μηδέν εις το πηλίκο. Εδώ σε θέλω συμπολίτη μου, απόγονε των πρωτοπόρων της δημοκρατίας, της φιλοσοφίας και των επιστημών.

(Πρώτη δημοσίευση AthensVoice.gr

Από το υποτιθέμενο Πραξικόπημα στην Δημοκρατία

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

Μια δημόσια έκκληση προς τον Πρόεδρο της Ε.Ε. για ένα πρόσθετο προαπαιτούμενο στο νέο πρόγραμμα για την Ελλάδα.

Στις 05/08/2015, έστειλα μια ανοιχτή επιστολή στον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jean-Claude Juncker. Η επιστολή αφορούσε το Ελληνικό αδιέξοδο. Το αδιέξοδο μιας χώρας στην οποία όλοι συμφωνούν ότι πολλά πρέπει να αλλάξουν, η κυβέρνησή της και οι βουλευτές της ψηφίζουν μαζικά για 3η φορά ένα πρόγραμμα αλλαγών για την αποφυγή της χρεωκοπίας, όμως στην πραγματικότητα συνεχίζουν στην πλειοψηφία τους να μην έχουν καμία διάθεση να εφαρμόσουν ουσιαστικές αλλαγές. Γι' αυτό τότε ζητούσα από τον Πρόεδρο Γιούνκερ να ξεχάσει την κυβέρνηση (και την αντιπολίτευση) και να σκεφτεί και πράξει θεωρώντας ως εταίρο του μόνο τον Έλληνα πολίτη. Να ζητήσει την επικύρωση του νέου προγράμματος από τον Έλληνα πολίτη, ώστε να ξεκαθαρίσει τι θέλουμε πλέον ως μέλλον για τη χώρα μας και να σταματήσουν οι πολιτικοί καιροσκόποι να κλείνουν το μάτι στους πολίτες για ανατροπή του 3ου μνημονίου μόλις λίγες ημέρες αφού κατά συντριπτική πλειοψηφία το ψήφισαν στη βουλή.

Λίγες εβδομάδες μετά η χώρα οδηγήθηκε σε εκλογές - εξπρές, οι οποίες όπως ήταν φανερό δεν θα επέτρεπαν να ξεπεραστούν τα αδιέξοδα καθώς την 21/9 ήταν αναμενόμενο να βρεθούμε μπροστά τις ίδιες προκλήσεις, με μικρές αναδιατάξεις στις θέσεις των παικτών, σε μια παρτίδα που για τον μέσο πολίτη είναι χαμένη εξαρχής.

Τώρα, που οι εκλογές έχουν τελειώσει και δεν κινδυνεύω να κατηγορηθώ για εκλογική σκοπιμότητα, δημοσιοποιώ μεταφρασμένη στα ελληνικά την επιστολή που δυστυχώς παραμένει επίκαιρη.

 

05/08/2015

Αγαπητέ κ. Πρόεδρε Γιούνκερ,

            ως πολίτης της Ευρώπης και της Ελλάδας θα ήθελα να σας καταθέσω κάποιες επιφυλάξεις και προτάσεις μου για τη λεγόμενη agreekment, τη νέα συμφωνία για την Ελλάδα.

Η υφήλιος παρακολούθησε με έντονο ενδιαφέρον τις δυσκολίες μέσα από τις οποίες όλα τα εμπλεκόμενα μέρη κατέληξαν σε συμφωνία τα χαράματα της 13ης Ιουλίου 2015. Ωστόσο, νομίζω πως ορισμένα καίρια σημεία της συμφωνίας έχουν ήδη παραβιαστεί και οφείλω να σας πω πως δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος για τα επόμενα βήματα. Οι παραβιάσεις που έχουν ήδη σημειωθεί υπονομεύουν ευθέως τα δικαιώματά μου τόσο ως Έλληνα όσο και ως Ευρωπαίο πολίτη. Θέτουν επιπλέον σε κίνδυνο το μέλλον των νέων γενιών της χώρας μου, συμπεριλαμβανομένων των 3 γιών μου.

Υποθέτοντας ότι το κοινό ανακοινωθέν της σύσκεψης των Πρωθυπουργών των χωρών της Ευρωζώνης της 12 - 13 Ιουλίου παραμένει η βάση της υποστήριξής σας προς τη χώρα μου, σταχυολογώ μερικές εμφανείς παραβιάσεις της συμφωνίας που έχω ως τώρα παρατηρήσει:

1. Εμπροσθοβαρή μέτρα για τη βελτίωση της μακροχρόνιας βιωσιμότητας του συστήματος συντάξεων.

Κατά τις τελευταίες εβδομάδες κορυφαίο θέμα σε αυτή τη συζήτηση για το εμφανώς μη βιώσιμο σύστημα συντάξεών μας παραμένει το ζήτημα των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων. Αφορά  ικανούς για εργασία συμπολίτες μας κυρίως από τον δημόσιο τομέα αλλά και κάποιους άλλους προνομιούχους τομείς (συμπεριλαμβανομένου του τραπεζικού). Ο θεσμός των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων επιτρέπει σε ορισμένους ανθρώπους να βγαίνουν στη σύνταξη σε ηλικία μόλις 45-50 ετών εφόσον απλώς επειδή έχουν συμπληρώσει 25 χρόνια εργασίας και έχουν κάποιο ανήλικο τέκνο. Πρόκειται για έναν μηχανισμό ο οποίος μεταφέρει υποχρεωτικά οικονομικούς πόρους από συμπολίτες μου που εργάζονται σκληρά μέχρι τα 67 τους, προς κάποιους ευνοημένους, οι οποίοι ζουν περίπου μισό αιώνα με έξοδα των υπολοίπων. Πολλοί ελπίζαμε ότι έστω τώρα, μετά τη νέα συμφωνία, θα τελειώναμε οριστικά με τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις. Παρόλα αυτά η πληγή αυτή δεν έκλεισε ούτε με το πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε στη βουλή στις 15 Ιουλίου.

2. Απλοποίηση του συστήματος ΦΠΑ και διεύρυνση της φορολογικής βάσης

Ελπίζαμε ότι αυτή η διεύρυνση θα περιλάμβανε την κατάργηση αναρίθμητων ειδικών φορολογικών καθεστώτων και φοροαπαλλαγών ορισμένων προνομιούχων ομάδων που απολαμβάνουν αδικαιολόγητες εξαιρέσεις. Παρόλα αυτά δεν διαπιστώθηκε κανένα σημείο προόδου. Πέραν των αγροτών και των πλοιοκτητών, ακόμα και οι βουλευτές συνεχίζουν να απολαμβάνουν φοροαπαλλαγή για το μεγαλύτερο μέρος των απολαβών τους, ενώ ο ιδιωτικός υπάλληλος φορολογείται ακόμα και για τη χρήση εταιρικού αυτοκινήτου στο πλαίσιο της άσκησης των καθηκόντων του, καθώς το φορολογικό μας σύστημα θεωρεί το αυτοκίνητο έμμεση αμοιβή. Έχουμε δηλαδή κι εδώ υποχρεωτικές μεταφορές οικονομικών πόρων από τον μέσο καθημερινό πολίτη σε ορισμένες ειδικές ομάδες. Μεταφορές που επιπλέον δημιουργούν αναρίθμητες στρεβλώσεις στην οικονομία, καθώς οι ομάδες με τις φοροαπαλλαγές έχουν κίνητρα για «μαύρες» συναλλαγές αντί για συναλλαγές με νόμιμα παραστατικά. Πώς είναι δυνατόν αυτά τα θέματα να μην συμπεριλήφθηκαν στο πλαίσιο της διεύρυνσης της φορολογικής βάσης;

3. Εκσυγχρονισμός, ουσιώδης ενίσχυση των δυνατοτήτων και από-κομματικοποίηση της δημόσιας διοίκησης

Σύμφωνα με το κείμενο της συμφωνίας οι ελληνικές αρχές θα έπρεπε να παρουσιάσουν το προσχέδιο των αλλαγών στη δημόσια διοίκηση μέχρι τις 20 Ιουλίου του 2015. Μήπως λάβατε κάποια σχετική πρόταση; Εμείς, οι φορολογούμενοι πολίτες, δεν έχουμε ακούσει τίποτε σχετικώς. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε αυτή την παράλειψη καθώς η αναποτελεσματική, αδιαφανής, διεφθαρμένη και κοστοβόρος δημόσια διοίκηση αποτελεί τρομακτικό εμπόδιο για την ανάπτυξη της οικονομίας μας, μια από τις κύριες αιτίες της ύφεσης, της δραματικής εκτίναξης της ανεργίας και της μηδενικής επενδυτικής δραστηριότητας, από τη στιγμή που χάθηκε η πρόσβαση σε φθηνό κρατικό δανεισμό κι εντεύθεν.

4. Πλήρης υλοποίηση του συμφώνου Σταθερότητας, Συντονισμού και Διακυβέρνησης της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης.

Μεταξύ άλλων αναλάβαμε την υποχρέωση να λειτουργήσουμε το Δημοσιονομικό Συμβούλιο και να εισάγουμε ημι-αυτόματες διαδικασίες περικοπών δαπανών σε περιπτώσεις αποκλίσεων από δημοσιονομικούς στόχους. Όπως υποθέτω γνωρίζετε, ο νόμος για το Δημοσιονομικό Συμβούλιο έχει ψηφιστεί στην Ελλάδα από τον Ιούνιο του ’14. Φυσικά όμως καμία λειτουργία του συμβουλίου δεν έχει σημειωθεί. Επιπλέον, οι διαδικασίες για ημιαυτόματες περικοπές καθόλου δεν περιεγράφηκαν στο πολυνομοσχέδιο της 15ης Ιουλίου 2015. Καμία διαδικασία δεν έχει υιοθετηθεί και προφανώς κανένας αυτοματισμός δεν μπορεί να αναμένεται. Πώς ακριβώς πιστεύετε ότι αυτή τη φορά θα πετύχουμε τους δημοσιονομικούς στόχους υπό αυτές τις συνθήκες;

5. Πλήρης ανάληψη της ιδιοκτησίας του προγράμματος από τις Ελληνικές αρχές.

Αυτή είναι η θεμελιώδης προϋπόθεση που αναφέρεται ήδη στην πρώτη παράγραφο της νέας συμφωνίας για τη χρηματοδότηση της Ελλάδας. Φαντάζομαι θα έχετε ακούσει τα νέα από την Ελλάδα. Οι αρχές μας έχουν δηλώσει σε όλους τους τόνους ότι δεν πιστεύουν καθόλου στο πρόγραμμα. Ισχυρίζονται ότι αυτό το πρόγραμμα είναι λάθος και επιβλήθηκε από τους «θεσμούς» (αυτό φοβάμαι ότι περιλαμβάνει και εσάς) και είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Επιπλέον, η εκλεγμένη Πρόεδρος του Ελληνικού Κοινοβουλίου περιγράφει το κοινό ανακοινωθέν της διάσκεψης των πρωθυπουργών της Ευρωζώνης ως μια πράξη πραξικοπηματική. Μην ακούτε τις φήμες για επικείμενη αλλαγή Προέδρου της Βουλής. Η σημερινή Πρόεδρος εξελέγη με μεγάλη πλειοψηφία και για την ώρα δεν φαίνεται να συγκεντρώνεται ικανός αριθμός βουλευτών για να κινηθεί μια διαδικασία μομφής εις βάρος της. Ακόμα, μην νομίζετε ότι τα πράγματα είναι καλύτερα με πολλούς από τους υπόλοιπους βουλευτές. Ακόμα και αυτοί που ψήφισαν υπέρ της νέας συμφωνίας και των πολυνομοσχεδίων με τα προαπαιτούμενα,  μίλησαν ξεκάθαρα για ένα σκληρό και αδιέξοδο πρόγραμμα που υπερψήφισαν μόνο λόγω της κρισιμότητας των στιγμών. Είναι προφανές ότι ελάχιστα συμμερίζονται τη σκοπιμότητα των μεταρρυθμίσεων που προβλέπει.

Πώς ακριβώς αναμένετε μια επιτυχή υλοποίηση και επίτευξη των στόχων όσο οι τοπικές αρχές βρίσκονται τόσο απέναντι στο πρόγραμμα και δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη και την κυριότητα του προγράμματος ή την υποστήριξη των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων για ανάκαμψη ούτε στο ελάχιστο; Πώς ακριβώς περιμένετε να αντιδράσουν οι Έλληνες πολίτες στις μεταρρυθμίσεις όταν αυτές προβάλλονται ως έξωθεν επιβεβλημένες και καταδικάζονται καθημερινά από τους εκλεγμένους ηγέτες τους;

Πρόεδρε Γιούνκερ, σας ευχαριστώ για τις προσπάθειές σας ως τώρα. Σας ευχαριστώ επίσης για την διακριτικότητά σας να αποφύγετε αιχμηρές δημόσιες τοποθετήσεις εις βάρος των αρχών της χώρας μου. Ωστόσο, νομίζω πως έχει έρθει η ώρα να αναλάβετε κάποιες επιπλέον πρωτοβουλίες. Η ανοικοδόμηση της εμπιστοσύνης με τις αρχές της χώρας μου δεν νομίζω ότι είναι ρεαλιστικός στόχος. Η κρατούσα γενιά πολιτικών της χώρας έχει εγγενή αντισώματα στην εμπιστοσύνη, την αξιοπρέπεια, την ευθύτητα και την συνέπεια. Συνεπώς πρέπει να αναζητήσετε προς άλλη κατεύθυνση για τον συνομιλητή σας στην Ελλάδα. Το μόνο σας εύλογο στοίχημα είναι οι Έλληνες πολίτες. Αυτοί που πληρώνουν ένα ανεπανάληπτο οικονομικό και κοινωνικό κόστος εδώ και 5 χρόνια χωρίς να βλέπουν σημάδια βελτίωσης στην καθημερινή του ζωή. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι υπέρ της νέας συμφωνίας θεωρώντας την έναν δίκαιο συμβιβασμό. Είναι επίσης υπέρ του βασικού στρατηγικού στόχου διατήρησης της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε αυτές τις θεμελιώδεις στρατηγικές επιλογές μπορείτε να προσδοκάτε συνέπεια από πλευράς μας.

Για να απευθυνθείτε σε αυτούς τους πολίτες είναι ανάγκη να ζητήσετε ένα ακόμα προαπαιτούμενο πριν προχωρήσετε περισσότερο με το νέο πρόγραμμα για την Ελλάδα. Οι Ελληνικές αρχές είναι ανάγκη να καλέσουν ένα νέο δημοψήφισμα. Αυτή τη φορά δεν θα είναι για μια πρόταση που δεν θα ισχύει, αλλά για την συμφωνία της 12ης Ιουλίου 2015. Αφού οι Ελληνικές αρχές δεν αναλαμβάνουν την κυριότητα του νέου προγράμματος, εμείς, οι Έλληνες πολίτες θα πρέπει να την αναλάβουμε, ή να την απορρίψουμε. Χρειαζόμαστε ένα απόλυτα ξεκάθαρο ερώτημα: συμφωνούμε ή όχι με το κείμενο της νέας συμφωνίας για τη χρηματοδότηση της Ελλάδας; Αυτή θα είναι μια ψηφοφορία που θα καθορίσει αποφασιστικά τις πολιτικές που θα ακολουθηθούν από τις Ελληνικές αρχές. Αυτή είναι η ιδιοκτησία που χρειάζεται. Μια σαφής απόφαση για επιμονή σε αλλαγές, διαφάνεια, αξιοκρατία και ανάκαμψη, ή μια απόφαση για τον αμφίβολο δρόμο των μη συμβατικών πειραματισμών σε μια προσπάθεια διατήρησης άδικων και μη βιώσιμων προνομίων του πελατειακού συστήματος. Αυτό πρέπει να είναι το επιπλέον προαπαιτούμενο. Αυτό πρέπει να ζητήσετε από τις Ελληνικές αρχές έτσι ώστε να είστε βέβαιος ότι υπάρχει πίστη στην αλλαγή, αυτή τη φορά.

Κ. Πρόεδρε Γιούνκερ, εμείς οι Έλληνες πολίτες, όπως κάθε πολίτης δημοκρατικής χώρας, έχουμε το δικαίωμα να διαλέξουμε τη φτώχια ή την ευημερία, τη θεσμική ανανέωση ή τη συντήρηση του μετα-οθωμανικού μας μοντέλου της ευνοιοκρατίας. Αντιλαμβάνομαι ότι ένα δημοψήφισμα δημιουργεί έναν κίνδυνο. Αντιλαμβάνομαι ότι μια ατυχής απόφαση της πλειοψηφίας των συμπολιτών μου θα μπορούσε να κοστίσει και στους υπόλοιπους φίλους Ευρωπαίους, όμως είμαι βέβαιος ότι τόσο οι αρχές κάθε Ευρωπαϊκής χώρας καθώς και το Eurogroup και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν ήδη προχωρήσει σε κάθε δυνατή προετοιμασία για ένα ενδεχόμενο ατύχημα με την Ελλάδα. Επιπρόσθετα, είμαι σίγουρος πως αν συνεχίσουμε να προσποιούμαστε ότι επειδή η συμφωνία υπογράφηκε και ψηφίστηκε μπορεί να προχωρήσει χωρίς να αναλαμβάνουν την ιδιοκτησία της οι Ελληνικές αρχές, το ατύχημα δεν θα αργήσει να συμβεί και τότε οι συνέπειές του θα είναι ακόμα δυσμενέστερες. Γι’ αυτό χρειάζεται να τοποθετηθεί ο λαός. Είμαι αισιόδοξος ότι εμείς οι Έλληνες πολίτες είμαστε τελικά έτοιμοι να αναλάβουμε την ιδιοκτησία του προγράμματος, να αναλάβουμε την ευθύνη που οι εκλεγμένοι ηγέτες μας επιμένουν να αποφεύγουν εδώ και χρόνια.

Με ειλικρινή εκτίμηση,

Σεραφείμ Αθ. Κοτρώτσος

(Το αυθεντικό κείμενο της επιστολής: http://serafimkotrotsos.gr/17-%CE%B1%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B1/other/37-from-%E2%80%9Ccoup%E2%80%9D-to-democracy)

 

Υ.Γ. 20-09-2015: Καταλαβαίνω την απόγνωση όσων διαβάζουν το παραπάνω μετά από 3 εκλογικές διαδικασίες μέσα στο 2015. Όμως δυστυχώς το αδιέξοδο παραμένει κι αν δεν το λύσουμε ξεκάθαρα, πέραν οποιαδήποτε αμφιβολίας, φοβάμαι ότι οι 3 εκλογές μέσα στο 2015 δεν θα σταθούν αρκετές.

(πρώτη δημοσίευση: http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7/%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B9%CE%B8%CE%AD%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1)

 

Διαβάζοντας τη νέα συμφωνία από το πρωτότυπο

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

Εδώ που έχουμε φθάσει δεν εμπιστεύομαι τα ρεπορτάζ, οπότε διάβασα από το πρωτότυπο το κείμενο που εξέδωσε το EuroSummit τη Δευτέρα 13/7/15 το πρωί, τη λεγόμενη νέα συμφωνία. Παραθέτω εδώ τα κύρια κατά τη γνώμη μου σημεία μαζί με κάποια σχόλια.

Προοίμιο

Στην εισαγωγή του κοινού ανακοινωθέντος επισημαίνεται η απόλυτη ανάγκη η ελληνική πολιτική ηγεσία να αντιμετωπίσει το πρόγραμμα ως δικό της και όχι ως πρόγραμμα των ξένων θεσμών.

Αυτό για εμένα είναι το Α και το Ω της επιτυχίας. Αν ζήσουμε ένα ακόμα επεισόδιο της γνωστής σειράς στην οποία πρωταγωνίστησαν ΓΑΠ, Βενιζέλος, Σαμαράς, Κουβέλης κλπ. οι οποίοι επιδίδονταν στο να απολογούνται για τα άδικα μέτρα που λαμβάνουν και το μεγάλο πολιτικό κόστος που αναλαμβάνουν για να κάνουν τη χάρη των εταίρων ώστε να πάρουν τα δισεκατομμύριά τους και να «σώσουν» τη χώρα, δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση επιτυχίας. Το κλειδί είναι ένας Πρωθυπουργός και μια κυβέρνηση που να πιστεύει στις αλλαγές, να τις κάνει δικές της και να εξηγεί στον Έλληνα πολίτη με ειλικρίνεια τον στόχο κάθε μιας από αυτές και πώς θα συμβάλει στην οικοδόμηση μιας δικαιότερης και παραγωγικότερης κοινωνίας.

Τα προκαταρτικά

Αυτή τη φορά δεν συμφωνήσαμε σε μνημόνιο με μέτρα και λεφτά. Συμφωνήσαμε προαπαιτούμενα μέτρα για να έρθουμε μετά να συζητήσουμε το 3ο μνημόνιο. Έτσι το κείμενο ξεκινά με αυτά που πρέπει να νομοθετήσουμε την Τετάρτη 15/7 και 22/7 ώστε να ξεκινήσει η συζήτηση. Μετά βλέπουμε. Ας δούμε ποια είναι τα προαπαιτούμενα.

Αναμόρφωση συντελεστών ΦΠΑ και διεύρυνση βάσης

Είναι το μόνο εισπρακτικό μέτρο της συμφωνίας, το οποίο όμως είναι στην δίκαιη κατεύθυνση καθώς το φορολογικό βάρος του προγράμματος βαρύνει την κατανάλωση κι όχι την παραγωγή. Στο χέρι μας είναι να πάρουμε το σωστό μήνυμα. Το μέτρο οδηγεί σε εξομοίωση κάποιων συντελεστών ΦΠΑ και αν σε επίπεδο εφαρμογής συνδυαστεί με μηχανισμούς ώστε πραγματικά να επιτευχθεί ο στόχος της διεύρυνσης της φορολογικής βάσης θα έχουμε σημαντικά οφέλη.

Άμεσες αλλαγές για τη βιωσιμότητα του συνταξιοδοτικού

Είναι από αυτά που θα έπρεπε να έχουμε κάνει μόνοι μας εδώ και περίπου 25 χρόνια που τρέχει η συζήτηση στο εσωτερικό για τα ελλείμματα του συνταξιοδοτικού. Είναι από αυτά που απορεί κανείς γιατί δεν έγιναν έστω τα τελευταία 5 χρόνια παρά τις περί του αντιθέτου δεσμεύσεις μας. Αφορά στις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις κυρίως. Καλοδεχούμενο μέτρο καθώς βάζει τέλος σε μια μεγάλη πληγή η οποία διαρκώς απομυζά την Ελλάδα της παραγωγής υπέρ μιας εκρηκτικά αυξανόμενης ομάδας πολιτών που βγαίνουν πρόωρα από την παραγωγή, πάνω στην ηλικία που έχουν την εμπειρία να αποδώσουν, λαμβάνουν συντάξεις δυσανάλογες των αποταμιευμένων εισφορών τους και συχνά επιδίδονται παράλληλα σε «μαύρη» επαγγελματική δραστηριότητα υπονομεύοντας τις ευκαιρίες ανέργων στην αγορά εργασίας.

Ενίσχυση της ανεξαρτησίας της ΕΛΣΤΑΤ

6 χρόνια μετά το σκάνδαλο των Greek Statistics δεν έχουν προφανώς σταματήσει οι κυβερνητικές παρεμβάσεις στη διαμόρφωση των επίσημων στατιστικών. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς το πόσο ψηλά βρίσκεται αυτό το θέμα στη νέα συμφωνία. Ζήτημα εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας. Εθνική όνειδος το ότι υπάρχει αυτό ακόμα ως ανοιχτό θέμα.

Αυτόματη Δημοσιονομική Ισορροπία

Είναι η υιοθέτηση της συνθήκης σταθερότητας, συντονισμού και διακυβέρνησης που πρακτικά επιβάλει την υποχρεωτική υλοποίηση των προϋπολογισμών. Περιλαμβάνει τη θέσπιση ανεξάρτητου δημοσιονομικού συμβουλίου και την δημιουργία κανόνων αυτόματων περικοπών δαπανών σε περιπτώσεις υπερβάσεων προϋπολογισμών στο δημόσιο. Είναι μέτρο που είχε ένθερμα υποστηρίξει και ο κος Βαρουφάκης αλλά για κάποιο ανεξήγητο λόγο δεν είχε θεσπίσει κατά τους 5 μήνες διακυβέρνησής του.

Κάπου εδώ τελειώνουν οι αποφάσεις που πρέπει να έχουν νομοθετηθεί ως τις 15/7. Ακολουθεί το πακέτο για τις 22/7/15.

Εκσυγχρονισμός κώδικα πολιτικής δικονομίας

Πρακτικά είναι μέτρα για την ταχύτερη και οικονομικότερη απόδοση δικαιοσύνης. Η μεγάλη καθυστέρηση στην απόδοση δικαιοσύνης λειτουργεί υπέρ του άδικου που επωφελείται από την καθυστέρηση ποινών. Η παρούσα κατάσταση συμφέρει επίσης τον ισχυρό σε μια αντιδικία, ο οποίος έχει πάντοτε τη δυνατότητα να αντέξει μεγαλύτερες καθυστερήσεις και δαπάνες.  Συνεπώς η ταχεία και οικονομική απόδοση δικαιοσύνης είναι ζήτημα δημοκρατίας και ισονομίας. Μπορείτε να φανταστείτε γιατί καμία κυβέρνηση ως τώρα (ούτε αυτή του κου Τσίπρα) δεν έλυσε αυτό το ζήτημα κατά τα πρότυπα άλλων δυτικών δημοκρατιών; Τα στελέχη του Υπουργείου έχουν πολλές φορές ετοιμάσει σχέδια νόμου για αυτό το σκοπό.

Υιοθέτηση της οδηγίας BRRD για το τραπεζικό σύστημα

Είναι η οδηγία που αφορά όλα τα κράτη μέλη και προβλέπει τη στήριξη και εξυγίανση των τραπεζών και διαδικασίες για δυνητική εκκαθάριση προβληματικών. Είναι ο μηχανισμός που επιμερίζει τις ζημιές των τραπεζών πρώτα στους μετόχους τους, μετά στους ομολογιούχους τους αντί των φορολογουμένων. Βέβαια στην περίπτωσή μας ο κύριος μέτοχος είναι το ελληνικό δημόσιο σε πολλές από τις τράπεζες. Όμως συμμετέχουν και σειρά από επενδυτές, παλιοί τραπεζίτες, ξένα funds κλπ. Η οδηγία περιλαμβάνει ως τελευταίο οχυρό τους καταθέτες σε περιπτώσεις που το κούρεμα των μετόχων και των ομολογιούχων δεν επαρκεί για την κεφαλαιακή επάρκεια, προστατεύοντας όμως πλήρως τις καταθέσεις μέχρι 100 χιλιάδων ευρώ.

Τυπικά είναι μια οδηγία του 2014 που ήδη θα έπρεπε να έχουμε κάνει νόμο του κράτους μας μέχρι το τέλος του προηγούμενου έτους ώστε να τεθεί σε ισχύ το 2015, ωστόσο φθάσαμε εδώ με την οδηγία σε εκκρεμότητα λες και δεν είχαμε θέμα την Ελλάδα.

Το κυρίως πιάτο

Με τα παραπάνω τελειώνουν τα νομοθετήματα που πρέπει να ψηφιστούν μέχρι 22/7/2015. Αυτά θεωρούνται μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης με τους θεσμούς. Είναι οι ενέργειές μας προκειμένου να τους πείσουμε ότι αυτή τη φορά εννοούμε στα σοβαρά αυτά που λέμε. Ακριβώς μετά και μόνο εφόσον οι εκπρόσωποι των θεσμών επιβεβαιώσουν ότι νομοθετήσαμε σύμφωνα με τα συμφωνημένα συμφωνείται να ξεκινήσει η συζήτηση για το ακριβές περιεχόμενο του νέου μνημονίου. Για την ώρα υπάρχει μόνο μια περίληψη των ελάχιστων μεταρρυθμίσεων στις οποίες δεσμεύεται η ελληνική κυβέρνηση. Πρόκειται μόνο για ένα σκαρίφημα του περιεχομένου του ενδεχόμενου 3ου μνημονίου, εφόσον τύχει της έγκρισης όλων των κοινοβουλίων που απαιτείται. Το κείμενο απαρτίζεται από δράσεις που περιγράφονται επιγραμματικά:

  • Προώθηση βαθύτερης μεταρρύθμισης στο ασφαλιστικό σύμφωνα με τον νόμο του 2012 με στόχο τα μηδενικά ελλείμματα (μέχρι τον Οκτώβριο 2015).
  • Υιοθέτηση των οδηγιών του ΟΑΣΑ για απελευθέρωση αγορών προϊόντων και μακροοικονομικά κρίσιμων υπηρεσιών (π.χ. ακτοπλοΐα) με σαφές χρονοδιάγραμμα. Εδώ δίνεται εξαίρεση και περισσότερος χρόνος για την απελευθέρωση των μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων καθώς και της μεταποίησης.
  • Ιδιωτικοποίηση δικτύου μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας ή ανεύρεση κοινώς αποδεκτών εναλλακτικών μέτρων με στόχο την τόνωση του ελεύθερου ανταγωνισμού στην αγορά της ηλεκτρικής ενέργειας. Κοινώς ή πουλάμε το δίκτυο ή θεσμοθετούμε με τρόπο ώστε να ανοίγει πλήρως η αγορά πέραν αμφισβήτησης και κόλπων.
  • Εκσυγχρονισμός αγοράς εργασίας με υιοθέτηση οδηγιών Ε.Ε. και βέλτιστων διεθνών πρακτικών για συλλογικές συμβάσεις, βιομηχανική δραστηριότητα και ομαδικές απολύσεις. Προσαρμογές με στόχο την βιώσιμη και χωρίς αποκλεισμούς οικονομική ανάπτυξη. Εδώ η καμπάνα χτυπάει για μερίδα από συνδικαλιστές που αποκλείουν τους άνεργους από ευκαιρία εργασίας και τραβάνε προς τα κάτω τη βιομηχανία η οποία τους θρέφει.
  • Ενίσχυση χρηματοοικονομικής αγοράς με αποφασιστικές λύσεις σε θέματα όπως τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, ενίσχυση της τραπεζικής εποπτείας από το ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας και εξάλειψη της δυνατότητας πολιτικών επιρροών σε τραπεζικές αποφάσεις (κάτι θέλουν να μας πουν εδώ οι θεσμοί, με την υπογραφή μας).
  • Ανάπτυξη φιλόδοξου προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων σε συνδυασμό με ελληνικό φορέα αξιοποίησης δημόσιας περιουσίας που θα έχει ως στόχο την είσπραξη 50 δις ευρώ στην τριετία από πωλήσεις ή παραχωρήσεις με τα χρήματα να χρησιμοποιούνται για ενδεχόμενη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, μείωση των οφειλόμενων δανείων του δημοσίου και αναπτυξιακές επενδύσεις. Ο φορέας θα έχει έδρα την Ελλάδα, θα διοικείται από τις Ελληνικές αρχές ως ΔΕΚΟ αλλά θα τελεί υπό την επίβλεψη των θεσμών (θέμα εμπιστοσύνης κι εδώ).
  • Εκσυγχρονισμός και ενίσχυση της κρατικής διοίκησης με στόχο την επάρκεια και την αποκομματικοποίηση (κι άλλο μήνυμα των θεσμών με την υπογραφή μας εδώ). Προσχέδιο του προγράμματος καλούνται να υποβάλουν οι ελληνικές αρχές ως τις 20/7 (προφανώς προϋπάρχει προσχέδιο αλλά δεν το έχουμε προωθήσει ως τώρα). Παράλληλα οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να μειώσουν το κόστος λειτουργίας του κράτους σύμφωνα με χρονοδιάγραμμα που θα συμφωνηθεί με τους θεσμούς.
  • Πλήρη συνεργασία με τους εκπροσώπους των θεσμών που θα έρχονται στην Αθήνα για να ελέγχουν την πρόοδο και να συμβουλεύουν για την υλοποίηση του (το τέλος της περιόδου της αθωότητας).
  • Εξαιρουμένου του νόμου περί ανθρωπιστικής κρίσης, η Ελληνική κυβέρνηση καλείται να εξετάσει την ακύρωση των νομοθετημάτων που ακολούθησαν την υπογραφή της συμφωνίας της 20/2/15 ή να προτείνει δημοσιονομικά ισοδύναμα μέτρα που να υπερκαλύπτουν τα οικονομικά δικαιώματα (κρατικές οικονομικές υποχρεώσεις προς δικαιούχους) που δημιούργησαν αυτές οι αποφάσεις.

Πρακτικά αφορά διορισμούς των τελευταίων μηνών σε ΕΡΤ, καθαρίστριες ΥπΟικ, προσωποπαγείς θέσεις του δημοσίου, δημοτική αστυνομία, καθηγητές καταργημένων ειδικοτήτων σε ΕΠΑΛ, διοικητικούς σε πανεπιστήμια κλπ. με συνολικό αριθμό να εκτιμάται σε 9.000 δημόσιους υπαλλήλους που τοποθετήθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος της Θεσσαλονίκης κλπ.

Τα παραπάνω γίνονται αποδεκτά ως οι ελάχιστες απαιτήσεις προς σύναψη νέας δανειακής σύμβασης η οποία εκτιμάται ότι θα έχει ύψος μεταξύ 82 και 86 δισεκατομμυρίων ευρώ. Προβλέπεται ότι θα δοθεί δάνειο γέφυρα 7 δις μέχρι 20/7 και άλλα 5 δις μέχρι τα μέσα Αυγούστου ώστε να μπορέσει να συνεχιστεί η εργασία για την σύνταξη του νέου μνημονίου ξεπερνώντας τις επείγουσες οικονομικές ανάγκες της Ελλάδας. Η Ελληνική πλευρά δεσμεύεται να τιμήσει τις δεσμεύσεις της για πληρωμή των οφειλών της (τέλος το επονείδιστο χρέος). Προβλέπεται μαξιλάρι 10-25 δις για ενίσχυση ή εκκαθάριση τραπεζών, από τα οποία τα 10 θα είναι άμεσα διαθέσιμα προκειμένου να μπορέσουν να επαναλειτουργήσουν έστω μερικώς οι τράπεζες.

Γίνεται αμοιβαίως αποδεκτό ότι το ελληνικό χρέος έχει περιέλθει σε κρίσιμη κατάσταση λόγω των πολιτικών των τελευταίων 12 μηνών (σπόντα τόσο για την νέα κυβέρνηση όσο και για την προηγούμενη με την υπογραφή μας). Παράλληλα αναγνωρίζεται ότι τα τελευταία 5 χρόνια οι θεσμοί έχουν απαλύνει το κόστος εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους (άρα επίσημα πλέον αποσύρουμε τον όρο τοκογλύφοι). Γίνεται ρητή αναφορά σε επανεξέταση δυνατοτήτων αναδιάρθρωσης χρέους ως προς το χρόνο αποπληρωμής και των περιόδων χάριτος με στόχο τη βιωσιμότητα, εφόσον η Ελλάδα τηρήσει τις υποχρεώσεις της κι εκτελέσει πλήρως τη νέα συμφωνία. Ξεκαθαρίζεται ότι η ονομαστική αξία του χρέους δεν κουρεύεται (κλείνει το κεφάλαιο κούρεμα χρέους). Παράλληλα για την ενίσχυση της εργασίας και της ανάπτυξης προγραμματίζεται από κοινού επενδυτικό πρόγραμμα 35 δις από διάφορες δράσεις και προγράμματα της Ε.Ε. και αύξηση των προκαταβολών προ της Ελλάδα κατά 1 δις.

Τα συμπεράσματά μου

Είναι καλή η συμφωνία;

Και μόνο για την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη και την αποκομματικοποίηση του κράτους και των τραπεζών είναι ευπρόσδεκτη. Αν μάλιστα τη συνδυάσει κανείς και με τα υπόλοιπα που αν εφαρμοστούν σωστά θα δημιουργήσουν ανάπτυξη, είναι πολύ λογική.

Είναι τελικά πιο σκληρό το 3ο μνημόνιο;

Όχι ως προς αυτά που υποσχόμαστε να κάνουμε. Τα περισσότερα είναι ξεκάθαρα υπέρ του μέσου πολίτη. Είναι όμως, ως προς άλλα ζητήματα:

Α) Ως προς την πολιτική αποκαθήλωση των λαϊκίστικων αφηγημάτων της κυβέρνησης και των διαχρονικών πρακτικών των κυβερνήσεων. Μια νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση αποδέχεται εγγράφως ότι τόσο αυτή όσο και οι προκάτοχοί της δεν τήρησαν τα συμφωνηθέντα. Επιπλέον αποδέχεται πλήρως ότι μια σειρά από κεντρικά της συνθήματα δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Β) Ως προς το βαθμό επιτήρησης της ελληνικής διακυβέρνησης. Δεν προκύπτει ρητά από το κείμενο αλλά συνάγεται. Φοβάμαι πως ακόμα και για το αν είναι μέρα ή νύχτα στην Ελλάδα οι θεσμοί δεν θα αρκούνται στη δική μας αναφορά πλέον. Θα στέλνουν έναν δικό τους εδώ για να ρίξει μια ματιά και να τους ενημερώνει αν λέμε αλήθεια.

Αυτά είναι που καθιστούν «σκληρό» το 3ο μνημόνιο. Είναι το συλλογικό επίτευγμα της διαχρονικά κατεργάρικης πρακτικής των προηγούμενων κυβερνήσεων και της εντυπωσιακά αλαζονικής στάσης της τελευταίας, μέχρι τη στιγμή λίγο μετά το δημοψήφισμα, όταν είδε αναπάντεχα το φως το αληθινό. Ίσως να μην μας βγει σε κακό όμως η στενή επιτήρηση. Ίσως να την έχουμε ανάγκη με το πολιτικό προσωπικό που διαχρονικά εκλέγουμε και το αδιαμφησβήτητο θεσμικό έλλειμμα για το οποίο αδιαφορούμε.

Πρώτη δημοσίευση athensvoice.gr

Σαμαράς, Κουβέλης, Τζήμερος και Θεοδωράκης :

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

Από την ανάλυση των ψηφιακών κοινωνικών δικτύων σε συμπεράσματα για το μεσσιανισμό, τον πληθοπορισμό και τη συλλογική ευφυΐα.

koinonika-diktiaΕπί αιώνες οι ερευνητές των κοινωνικών επιστημών προσπαθούν να ερμηνεύσουν τους παράγοντες που επιτρέπουν σε άλλες κοινωνίες να προοδεύουν και σε άλλες να μένουν στάσιμες ή και να οπισθοχωρούν. Μια ενδιαφέρουσα πρόσφατη προσπάθεια είναι το ενδιαφέρον βιβλίο "Why nations fail" των Daron Acemoglu και James Robinson (www.whynationsfail.com). Ωστόσο όλες οι προσεγγίσεις αυτές βασίζονται σε θεωρητικές αναλύσεις και προσπάθειες να επιβεβαιώσουν τις υποθέσεις αναλύοντας ιστορικά παραδείγματα.

Διεθνείς διακρίσεις για ερευνητική ομάδα του ΕΜΠ

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

diakriseisΠολυεθνική ομάδα με συντονιστές ερευνητές του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου ανέπτυξε το καινοτομικό εκπαιδευτικό παιχνίδι "Siren" και έφθασε στον τελικό διαγωνισμού στο συνέδριο "European Conference on Games Based Learning". Το λογισμικό αναγνώρισης συναισθημάτων που περιέχει το Siren βραβεύτηκε από την κορυφαία εταιρεία μικροεπεξεργαστών Intel σαν μια από τις 30 πιο καινοτόμες ιδέες στο διαγωνισμό Ultrabook Experience Software Contest. Το Φεβρουάριο 2014 το Siren ψηφίστηκε σαν το καλύτερο παιχνίδι σοβαρού σκοπού στην Ευρώπη από το Δίκτυο Αριστείας "Games and Learning Alliance" και από την ένωση "Serious Games Society". Παράλληλα βρίσκεται στην 4η θέση του καταλόγου με τα βέλτιστα παραδείγματα παιχνιδιών σοβαρού σκοπού του Γραφείου Πολιτικής Έρευνας και Τεχνολογίας (Office of Science and Technology Policy) του Λευκού Οίκου.

Όπως έλεγε και ο ... εθνάρχης, έξω πάμε καλά! Αυτή είναι η Ελλάδα της δημιουργίας που μας κάνει περήφανους κόντρα στην ντόπια μιζέρια.

Τι είναι το Siren; ένα κοινωνικό ψηφιακό παιχνίδι σοβαρού σκοπού (serious game) που σχεδιάστηκε για να εκπαιδεύει τους μικρούς μαθητές στην κατανόηση και την επίλυση των διαφορών τους, στην πρόληψη και την αντιμετώπιση βαθύτερων αιτίων των ενδοσχολικών συγκρούσεων. Ο κύριος στόχος του Siren είναι να διδάσκει στους παίκτες ειρηνικούς και δημιουργικούς τρόπους επίλυσης συγκρούσεων. Οι παίκτες αντιμετωπίζουν από κοινού μια διαμάχη, η οποία σχετίζεται με τα ενδιαφέροντα, το κοινωνικό προφίλ, την ωριμότητα και το επίπεδο γνώσεών τους.

Το παιχνίδι περιλαμβάνει διαφορετικά σενάρια, ανάλογα πραγματικών συγκρουσιακών για κάθε ηλικιακή ομάδα μαθητών. Τα κύρια αίτια αυτών των συγκρούσεων διαπιστώθηκαν μετά από εκτενή έρευνα που η ομάδα διεξήγαγε στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Πορτογαλία και στην Ελλάδα. Η έρευνα δεν περιορίστηκε σε συνεντεύξεις με δασκάλους και μαθητές. Περιλάμβανε και βιωματικές ασκήσεις και δραστηριότητες. Οι ερευνητές αναζήτησαν καταστάσεις διαμάχης, την έντασή τους και τις στρατηγικές μεσολάβησης σε σχολεία με διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο σε κάθε χώρα, ώστε να καταγράψουν ακόμα και συγκρούσεις που δε αφορούν ένα μόνο εθνικό περιβάλλον.

Σύμφωνα με τον Δρ. Κώστα Καρπούζη, τεχνικό διευθυντή του έργου, «ο συνδυασμός πληροφοριών που σχετίζονται με την επίδοση των παικτών και το πώς έχει διαμορφωθεί το συγκεκριμένο επίπεδο του παιχνιδιού, οι εκφράσεις του προσώπου των παιχτών και οι κινήσεις του κεφαλιού μπορεί να μας βοηθήσει να δημιουργήσουμε αποστολές και προκλήσεις που να ταιριάζουν απόλυτα σε συγκεκριμένους παίκτες. Μπορούμε έτσι να δημιουργήσουμε παιχνίδια με θεωρητικά απεριόριστο χρόνο παιχνιδιού, όπου οι παίκτες δε βαριούνται και δεν απελπίζονται ποτέ, οι δυσκολίες του παιχνιδιού προσαρμόζονται στην ικανότητα του παίκτη, τη διάθεση και τη συναισθηματική του κατάσταση και νέες προκλήσεις προστίθενται σε αυτό όταν η ικανότητα και το ενδιαφέρουν του παίκτη μεγαλώνουν».

Το Siren (FP7 258453) χρηματοδοτήθηκε από το 7ο Πρόγραμμα Πλαίσιο της Ε.Ε. (ICT-2009.4.2). Υλοποιήθηκε από το Σεπτέμβριο του 2010 μέχρι το φθινόπωρο του 2013. Η ομάδα του έργου, εκτός από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο που ήταν ο συντονιστής, περιλάμβανε το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης (IT University of Copenhagen – Δανία), το Ινστιτούτο INESC-ID (Πορτογαλία), την εταιρία Serious Games Interactive (Δανία), τα Πανεπιστήμια University of Bath και University of Birmingham (Ηνωμένο Βασίλειο) και το University of California, Santa Cruz (Η.Π.Α.). Περισσότερες πληροφορίες για το Siren υπάρχουν στους παρακάτω συνδέσμους:

www.sirenproject.eu

www.slideshare.net/kkarpou/siren4slideshare 

www.facebook.com/siren.project

 Όλοι όσοι έχετε κάποια σχέση με το (ελληνικό) σχολείο είμαι σίγουρος ότι ήδη αναρωτιέστε πώς θα μπορούσε να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο στην πράξη. Γιατί αυτό το παιχνίδι δεν χρησιμοποιείται ήδη στα ελληνικά σχολεία; Λείπουν οι συγκρούσεις; Δεν φθάνει ο χρόνος; Μήπως περισσεύουν άλλες δράσεις που διδάσκουν τους μαθητές πώς να διαχειρίζονται καλύτερα τις διενέξεις τους;

Το ίδιο αναρωτήθηκαν και οι Έλληνες ερευνητές. Πρότειναν την προσαρμογή και εφαρμογή του Siren στα ελληνικά σχολεία, ανταποκρινόμενοι σε σχετική ανοιχτή πρόσκληση της Γενικής Γραμματείας Έρευνας & Τεχνολογίας του Υπουργείου Παιδείας. Η απάντηση όμως που έλαβαν ήταν αρνητική. Οι ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες που αξιολόγησαν την πρότασή τους για λογαριασμό της ΓΓΕΤ δεν πείσθηκαν ότι τα παιχνίδια εκπαιδεύουν.

Πώς μετά να μη είμαστε πρωταθλητές στο brain drain (διαφυγή εγκεφάλων προς το εξωτερικό); Οι ερευνητές του Πολυτεχνείου πάντως δηλώνουν και σήμερα διατεθειμένοι να υποστηρίξουν σχολεία κι εκπαιδευτικούς που θα ενδιαφερθούν να χρησιμοποιήσουν το Siren στο δύσκολο έργο τους.

Άραγε να είναι διατεθειμένοι να βοηθήσουν κι εμάς; Βλέπετε και οι ενήλικες χρειαζόμαστε λίγη εκπαίδευση στο θέμα. Από τη δημόσια αντιπαράθεση πολιτικών μέχρι την ιδιωτική αντιπαράθεση στους δρόμους και τις γειτονιές, η διαχείριση των συγκρούσεων είναι μάλλον φανερό πως δεν είναι από τα δυνατά μας σημεία ως λαός. Ακόμα εμείς οι αυτοαποκαλούμενοι μεταρρυθμιστές δεν ... σκίζουμε στο θέμα. Λέτε να παρουσιάζει ερευνητικό ενδιαφέρον μια παραλλαγή του παιχνιδιού για την εκπαίδευση στη δημιουργική διαχείριση των συγκρούσεων μεταξύ πολιτικών ομάδων και δει ορθολογιστών; Συνάδελφοι πολυτεχνίτες, παρακαλώ βάλτε ένα χεράκι!

Πρωτότυπο άρθρο

«Είναι ανάγκη να μορφωθούν όλα τα παιδιά;»

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

paidiaΗ φράση αποδίδεται σε καθηγήτρια μέσης εκπαίδευσης και προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις γονέων. Δεν ξέρω με ποιο τρόπο και σε ποιες συνθήκες διατυπώθηκε το παραπάνω - ρητορικό ή όχι - ερώτημα. Δυστυχώς διαχρονικά στη χώρα μας έχουμε μια στρεβλή αντίληψη περί του σχολείου, της εκπαίδευσης και φυσικά περί της μόρφωσης.

Ας δούμε λοιπόν έναν ορισμό. Για εμένα η βασική έννοια είναι απλή: Μόρφωση = καλλιέργεια. Το λεξικό του Τριανταφυλλίδη αναφέρει:
«μόρφωση η [mórfosi] (χωρίς πληθ.) : α. πνευματική και ψυχική καλλιέργεια: Άνθρωπος με / χωρίς ~. Tο επίπεδο μόρφωσης κάθε ανθρώπου / λαού. β. κατοχή γνώσεων: Bαθιά / πλατιά / επιφανειακή ~. Γενική / επαγγελματική ~. Φιλοσοφική / ιστορική / φιλολογική / καλλιτεχνική / κοινωνική.»

Ξεκινώντας από την πρώτη έννοια του όρου αναρωτιέμαι ποιος μορφώνει τους νέους.

Πιστεύω πώς μορφώνει η οικογένεια, τα σχολεία (πρωτίστως αυτά των χαμηλών βαθμίδων), ο κοινωνικός περίγυρος, τα προσωπικά και συλλογικά βιώματα και αμέτρητα άλλα ερεθίσματα. Μορφώνει όσο τίποτε άλλο το παράδειγμα. Το παράδειγμα αυτών που σεβόμαστε, εκτιμούμε, θαυμάζουμε ή ακόμα φοβόμαστε. Ελάχιστα μορφώνει η λεγόμενη ανώτατη εκπαίδευση, καθώς φθάνοντας κανείς εκεί είναι λιγότερο επιδεκτικός στην εξωγενή μόρφωση. Μην ξεχνάμε πως η λέξη «μόρφωση» πηγάζει από τη μορφή. Σημαίνει απόδοση μορφής, προφανώς πνευματικής.

Είναι φανερό ότι κάθε άνθρωπος υπόκειται σε μόρφωση, θέλει δεν θέλει. Άρα η πραγματική συζήτηση είναι τι είδους μόρφωση θέλουμε ως κοινωνία να δώσουμε στους νέους ανθρώπους. Πώς θέλουμε να διαμορφώσουμε τη νέα γενιά. Ποιες είναι οι αξίες και τα ιδανικά με τα οποία θέλουμε να εμφορούνται τα παιδιά μας μεγαλώνοντας; τι θέλουμε να σέβονται και σε τι να αντιδρούν; Με ποιο τρόπο θέλουμε να αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις, τις δυσκολίες, τις επιτυχίες, τις ατυχίες αλλά και τις συγκρούσεις; Πώς να σκέπτονται και τι να διεκδικούν στη ζωή τους; Πώς να χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους και την όποια εξουσία βρεθεί στα χέρια τους; Πώς να διαλέγουν φίλους και πώς να προστατεύονται από κινδύνους και αδυναμίες; Πώς να αντιμετωπίζουν τις δικές τους ανάγκες και πώς τις ανάγκες των άλλων;

Αυτή είναι νομίζω η ουσιαστική συζήτηση για τη μόρφωση. Φοβάμαι πως δυστυχώς έχει ξεχαστεί εδώ και ... δεκαετίες.
Αντίθετα, η λέξη μόρφωση χρησιμοποιείται συστηματικά στη θέση του όρου «ανώτατη εκπαίδευση» και ιδιαίτερα της απόκτησης τίτλων σπουδών. Εδώ κι αν τα έχουμε μπερδέψει ακόμα και με το δεύτερο ορισμό της λέξης «μόρφωση», αυτών που αναφέρεται στην απόκτηση γνώσεων. Δεν ξέρω αν έχει γίνει συνείδηση σε όλους μας αλλά η βιομηχανική επανάσταση τελείωσε. Προ πολλού.

Το μοντέλο εκπαίδευσης υπό το οποίο κανείς μετά το σχολείο σπούδαζε στο πανεπιστήμιο ή μάθαινε πρακτικά ένα επάγγελμα και στη συνέχεια εργαζόταν σε αυτό για όλο του τον εργασιακό βίο, έχει λήξει προ πολλού. Εδώ και χρόνια μιλάμε για δια βίου μάθηση και διαρκή επανεκπαίδευση. Στην Ελλάδα αυτοί οι όροι έχουν κακοποιηθεί βάναυσα καθώς χρησιμοποιούνται σχεδόν μόνο για την άσκοπη κατασπατάληση εθνικών και κυρίως κοινοτικών κονδυλίων. Μην γελιόμαστε όμως, οι όροι αυτοί έχουν ουσιαστικό περιεχόμενο όσο κι αν τους κακομεταχειριζόμαστε.

Επίσης πρέπει να ξεχωρίσουμε την εκπαίδευση με στόχο την επαγγελματική προετοιμασία ή την προσαρμογή σε εξελίξεις ή την ανέλιξη, σε σχέση με αυτήν με στόχο τη γνώση ως αυταξία.

Στην πρώτη κατηγορία εκπαίδευσης στο σύγχρονο κόσμο είναι δεδομένο ότι κανείς πρέπει να εκπαιδεύεται και να επανεκπαιδεύεται. Για κάθε πιθανό επάγγελμα από το πιο παραδοσιακό ως το πλέον νέο πρέπει να υπάρχουν κατάλληλες οργανωμένες δομές εκπαίδευσης που να προετοιμάζουν το νέο άνθρωπο. Παράλληλα πρέπει να υπάρχει και μια δομή εκπαίδευσης για αυτούς που θα επιλέγουν να σταδιοδρομήσουν στην παραγωγή νέας γνώσης, την έρευνα, την εξέλιξη, την επίλυση θεμελιωδών προκλήσεων της ανθρωπότητας και τη φιλοσοφία.

Με όλα αυτά δεν βλέπω ποιος νέος δεν θα χρειαστεί εκπαίδευση, όποια επαγγελματική πορεία ζωής κι αν ονειρεύεται. Και όχι μόνο άπαξ. Η εκπαίδευση δεν τελειώνει σε ένα πρόγραμμα σπουδών. Δεν ολοκληρώνεται όταν ο νέος κρεμάει στον τοίχο τον τίτλο σπουδών του. Η πράξη αυτή μόνο συμβολικό περιεχόμενο διαθέτει, κυρίως προς τέρψη των γονέων.

Ας συμφωνήσουμε στα βασικά. Δεν πρέπει όλοι να γίνουν γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, μαθηματικοφυσικοί, παιδαγωγοί κλπ. Προφανώς υπάρχουν δεκάδες άλλα επαγγέλματα που είναι εξίσου – αν όχι περισσότερο – πολύτιμα και πιθανώς ταιριάζουν περισσότεροι σε αρκετούς νέους ανθρώπους. Πρέπει κάποια στιγμή να εξουδετερώσουμε τις ανακυκλούμενες κοινωνικές εμμονές της φυλής μας που συνδέουν την καταξίωση με την είσοδο σε συγκεκριμένης κατηγορίας ανώτατη σχολή που φαντασιωνόμαστε ότι οδηγεί σε συγκεκριμένα «αξιοσέβαστα» επαγγέλματα. Τέτοιες νοοτροπίες μας έφεραν ως εδώ, τέτοιες λογικές μας κρατάνε εγκλωβισμένους στη μιζέρια μας.

Η ανώτατη εκπαίδευση δεν πρέπει να θεωρείται ως προθάλαμος ενός συγκεκριμένου επαγγέλματος. Αν αντιμετωπίζεται έτσι τότε ο κάθε ένας από εμάς θα χρειάζεται τουλάχιστον 4-5 πτυχία πολυετούς εκπαίδευσης στη διάρκεια της επαγγελματικής ζωής του. Η εκπαίδευση και ιδιαίτερα η εκπαίδευση μετά την υποχρεωτική, πρέπει να έχει το ρόλο της πηγής εφοδίων. Κάθε ένας να διαλέγει τα εφόδια που του ταιριάζουν περισσότερο και αισθάνεται ότι θα του φανούν χρήσιμα στο ταξίδι του. Κι όποτε έχει κάποια νέα ανάγκη να ξαναγυρνάει στην «πηγή» και να βάζει νέα εφόδια στη «φαρέτρα» του. Παράλληλα με την επαγγελματική και κοινωνική ζωή του και όχι διακόπτοντάς τη. Τα εφόδια πρέπει να είναι ουσιαστικά κι όχι τίτλοι σπουδών και πιστοποιητικά. Εφόδια που θα τον κάνουν καλύτερο στη δουλειά του και πιο πολύτιμο στην κοινωνία. Η σύνδεση της εκπαίδευσης με την παραγωγή προφανώς είναι αυτονόητη ανάγκη και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ... «αντιδραστική συμπεριφορά».

Όμως, πριν από την επιλογή οποιουδήποτε επαγγέλματος ή εκπαιδευτικού προγράμματος ο νέος είναι απόλυτα αναγκαίο να διδαχθεί και συνειδητοποιήσει τον κόσμο στον οποίο βρίσκεται. Ο μαθητής κάθε βαθμίδας πρέπει να μυηθεί στις θεμελιώσεις αρχές του κόσμου μας. Στο σύγχρονο κόσμο οι άνθρωποι βιοπορίζονται παράγοντας προϊόντα ή / και υπηρεσίες. Προϊόντα και υπηρεσίες σε ποιότητα που άλλοι άνθρωποι χρειάζονται και είναι διατεθειμένοι να προσφέρουν δικά τους προϊόντα ή υπηρεσίες για να για να τα αποκτήσουν. Στην κοινωνία όλοι είμαστε μικρές μονάδες σε ένα ευρύτερο οικοσύστημα. Να συνειδητοποιήσει ο νέος ότι το μελλοντικό του εισόδημα εξαρτάται από το τίμημα που οι άλλοι θα είναι διατεθειμένοι να πληρώνουν για τις υπηρεσίες του. Να καταλάβει ότι το πόσο καλός θα είναι στο όποιο επάγγελμα επιλέξει εξαρτάται απόλυτα από αυτόν. Του αρέσει; Του ταιριάζει; Το μπορεί; Καλύπτει σημαντικές ανάγκες της κοινωνίας;

Κάθε νέος οφείλει να εκπαιδευτεί στις βασικές αρχές της οργανωμένης κοινωνίας. Να αντιληφθεί ότι η ζωή του εξαρτάται από το κοινωνικό σύνολο, τη δομή, τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας του, τις αντιλήψεις, τις συνήθειές του καθώς και το ρόλο που ο κάθε άνθρωπος αναλαμβάνει εντός αυτού του συνόλου. Να καταλάβει ότι δικαιούται ακριβώς ανάλογα με αυτά που προσφέρει, σύμφωνα με τις δυνάμεις του. Όποια μαθησιακή ή και επαγγελματική κατεύθυνση κι αν επιλέξει κανείς, αυτό οφείλει να το εμπεδώσει, προς όφελος τόσο ατομικό όσο και συλλογικό.
Επομένως, αγαπητοί παιδαγωγοί (γονείς και δάσκαλοι) σταματήστε να ασκείτε τον προσφιλή σας πειθαναγκασμό γύρω από τη «μόρφωση». Πάψτε αναπαράγετε άλλο τις εμμονές των γονιών μας. Δεν πειράζει, ας μη γίνει γιατρός η Μαρία ούτε δικηγόρος ο Κώστας. Μορφώστε τον ουσιαστικά. Δείξτε του τον κόσμο και αυτός θα επιλέξει τα εφόδια ζωής που του χρειάζονται πραγματικά, στο χώρο και το χρόνο που ο ίδιος το αισθάνεται.


 

Υ.Γ.: Ο γράφων, πιστός στην αρχή της δια βίου μάθησης είχα την μεγάλη χαρά και τιμή να βρεθώ πρόσφατα στα ίδια έδρανα με άλλοτε φοιτητή μου. Ο άλλοτε προ ετών μαθητής έγινε συμμαθητής. Θα μπορούσε και δάσκαλος. Ο καθένας μας μορφώνει τον διπλανό του ούτως ή άλλως. Τι πιο όμορφο;

Πρώτη δημοσίευση: athensvoice.gr

BBC: Ο κολοσσός για τον οποίο πολλά λέγονται

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

Aλλά σχεδόν τίποτα από τα σημαντικά

 Το πλήθος του προσωπικού του BBC έγινε το τελευταίο διάστημα αντικείμενο παραπληροφόρησης ένθεν κακείθεν. Ένας ακόμα αστικός μύθος γεννήθηκε καθώς ορισμένοι αναφέρουν απίστευτα νούμερα προς τα πάνω ή και κάτω για αυτό το δίκτυο.

Το BBC είναι ένας ολόκληρος πολυεθνικός κολοσσός. Προφανώς δεν έχει λιγότερους υπαλλήλους από την ΕΡΤ ούτε όμως τις δεκάδες χιλιάδες που αναφέρονται από πολλούς. Σύμφωνα με την έκθεση του 2011/2012 έχει περίπου 16,8 χιλιάδες υπαλλήλους. Το BBC, το μεγαλύτερο δίκτυο παγκοσμίως, είναι παντελώς άτοπο να συγκρίνεται με την ΕΡΤ. Προφανώς έχει πολύ μεγαλύτερα έσοδα και απευθύνεται σε κοινό εκατοντάδων εκατομμυρίων περισσότερων ανθρώπων.

Όμως εξαιρετικό ενδιαφέρον έχουν άλλα πράγματα γύρω από το BBC. Το τηλεοπτικό BBC φθάνει στο 87% του κοινού, όταν όλος μαζί ο ανταγωνισμός του μετά βίας πετυχαίνει ισοδύναμη επίδοση. (Ο δείκτης αναφέρεται στο λεγόμενο "reach", δηλαδή το ποσοστό του κοινού το οποίο παρακολουθεί τουλάχιστον ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα τη βδομάδα). Αντίστοιχα το ραδιόφωνο πετυχαίνει reach 67% ενώ όλος ο ανταγωνισμός φθάνει οριακά το 65%. Το τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεών του BBC έχει σχεδόν διπλάσια τηλεθέαση από τον ισχυρότερο στον τηλεοπτικό ανταγωνισμό (Sky news) της χώρας.

Επίσης, το BBC σχεδόν ποτέ δεν «κλείνει» πολυδάπανες μεταγραφές με «μεγάλα» ονόματα από την αγορά. Υποθέτω πως ούτε κόρες ή ανιψιές πολιτευτών προωθεί και αυτό δεν προκύπτει από τις μελέτες που συμβουλεύτηκα. «Παράγει» συχνά μόνο του τους συντάκτες, τους παρουσιαστές και τους τεχνικούς του. Ακόμα, δεν είναι υποχείριο της εκάστοτε κυβέρνησης. Τέλος, το πιο σημαντικό, διενεργεί κάθε χρόνο έρευνα σε σχέση με το βαθμό ικανοποίησης των βρετανών σε σχέση με την αξία του BBC για τα λεφτά που πληρώνουν και είναι σταθερά πάνω από 50%.

Το BBC κάνει αυτό που ποτέ δεν έχει γίνει στην Ελλάδα σε κανέναν δημόσιο οργανισμό: μετράει τις επιδόσεις του με πλήθος από δείκτες. Οι δείκτες μετρώνται από ανεξάρτητους φορείς και ενσωματώνονται στις ετήσιες εκθέσεις που δημοσιεύει. Το BBC ελέγχει και διατηρεί σε υψηλά επίπεδα το βαθμό ικανοποίησης των πολιτών από τις υπηρεσίες του. Και βέβαια όταν κάτι μετριέται, συνήθως όλοι όσοι σχετίζονται με αυτό προσπαθούν να το αναβαθμίσουν ή τουλάχιστον να το κρατήσουν στο ίδιο επίπεδο. Θεωρώ οι συστηματικές μετρήσεις έχουν άμεση σχέση με το γεγονός ότι καταφέρνει χωρίς να ρίχνει την ποιότητα και την αξιοπιστία να διατηρείται απόλυτα κυρίαρχο κανάλι ενημέρωσης στη χώρα του και όχι μόνο.

Το BBC θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πρότυπο για την ΕΡΤ σε μικρότερη κλίμακα. Φυσικά όλα αυτά είναι εντελώς αδύνατο να πραγματοποιηθούν από διεφθαρμένες κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις και χωρίς πλατιά συμμετοχή των πολιτών. Είναι προφανές ότι το παράνομο κλείσιμο της ΕΡΤ και η δομή της συζήτησης που ακολούθησε δεν πρόσφεραν κάτι σε αυτή την κατεύθυνση.

Πρώτη δημοσίευση: athensvoice.gr

Πλειστηριασμοί ακινήτων: πολιτικές δίχως αύριο

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

Έχει ανοίξει για τα καλά η συζήτηση για τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας. Η τρόικα φέρεται να κλιμακώνει την πίεση προς την κυβέρνηση μεταξύ άλλων και προς αυτή την κατεύθυνση. Αν και σε ό,τι αφορά την Τρόικα μαθαίνουμε συνήθως αυτά και μόνο που συμφέρουν την επικοινωνιακή στρατηγική της κυβέρνησης, επιχειρώ εδώ να αποκρυπτογραφήσω τη σχετική συζήτηση.

Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια

Τα επί μεγάλο χρονικό διάστημα μη εξυπηρετούμενα δάνεια συνεχίζουν να αυξάνουν με έντονους ρυθμούς. Η τάση δεν αναστρέφεται όσο δεν βελτιώνονται οι συνθήκες στην αγορά, όσο δηλαδή η ανεργία παραμένει σε επίπεδα ρεκόρ, η παραγωγική οικονομία δεν λειτουργεί και το κράτος συνεχίζει την ανελέητη φοροεπιδρομή του.

Το σχέδιο της Τρόικας

Η πρόθεση της τρόικας γύρω από τις τράπεζες είναι συγκεκριμένη: ζητά την λεγόμενη απομόχλευση, δηλαδή τη μείωση των δανεισμένων κεφαλαίων, βίαια, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, με κύριο στόχο την εκκαθάριση των τραπεζικών ισολογισμών από οποιοδήποτε στοιχείο τους δεν έχει πλέον αξία. Τα κρατικά ομόλογα έχουν ήδη κουρευτεί οπότε το στοιχείο που κυρίως παραμένει «φουσκωμένο» στα οικονομικά των τραπεζών είναι τα δάνεια που έχουν δώσει και δεν θα εισπράξουν. Όσα από αυτά λοιπόν παρουσιάζουν μεγαλύτερο του λογικού για την κατηγορία τους κίνδυνο μη εξυπηρέτησης πρέπει με κάποιο τρόπο είτε να αλλάξουν (π.χ. επιμήκυνση) ώστε να μπορούν να εξυπηρετηθούν, είτε να φύγουν από το χαρτοφυλάκιο των τραπεζών.

Ασκείται λοιπόν μεγάλη πίεση. Σε κάποιες περιπτώσεις αυτή η πίεση έχει αποτέλεσμα και πραγματοποιούνται έστω τμηματικές πληρωμές / ρυθμίσεις / επιμηκύνσεις κλπ. Σε σημαντικό ποσοστό όμως των υποθέσεων, όσο η οικονομία παραμένει κρανίου τόπος, δεν υπάρχει βιώσιμη λύση. Τα δάνεια αυτά αργά ή γρήγορα (η Τρόικα είναι σαφώς υπέρ του γρήγορα) θα αφαιρεθούν από το ενεργητικό των τραπεζών. Όσα από αυτά είναι εφικτό θα πωληθούν σε μη τραπεζικούς φορείς μαζί με τις υποθήκες και τα λοιπά δικαιώματά τους. Τα περισσότερα από τα υπόλοιπα πιθανώς θα μεταφερθούν σε φορείς εκκαθάρισης και θα απασχολούν τα δικαστήρια για τις επόμενες δεκαετίες.

Ενδεχόμενη απελευθέρωση πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας όλοι γνωρίζουν ότι δεν θα πετύχει πολλά προς την κατεύθυνση των εισπράξεων. Ίσως ελάχιστοι από τους δανειολήπτες υπό τον φόβο ενός πλειστηριασμού να βρουν κάποια κεφάλαια - είτε δικά τους είτε τρίτων που θα τους δανείσουν - και να αποπληρώσουν μέρος των χρεών. Οι περισσότεροι όμως δανειολήπτες απλώς δεν θα μπορέσουν να πληρώσουν, ενώ ούτε οι τράπεζες θα καταφέρουν να πάρουν τα χρήματά τους.

Τότε γιατί η πίεση για απελευθέρωση των πλειστηριασμών;

Τα ενυπόθηκα δάνεια εξ ορισμού έχουν τον κίνδυνο κατάσχεσης του ακινήτου σε περίπτωση μη εξόφλησης. Δυστυχώς όμως ο κίνδυνος δεν περιορίζεται εκεί. Αν το προσημειωμένο ακίνητο για το οποίο χορηγήθηκε ένα δάνειο σε ενδεχόμενο πλειστηριασμό δεν πιάσει την αξία του οφειλόμενου ποσού (όχι απίθανο όταν η αγορά έχει υποχωρήσει σημαντικά) ο δανειστής ενδέχεται να μπορεί να διεκδικήσει επιπλέον ποσά από τον δανειολήπτη! Όμως αυτές οι διαδικασίες είναι χρονοβόρες και συναντούν μεγάλη αντίσταση και αυτή τη φορά η Τρόικα πιέζει για ταχεία εκκαθάριση του τραπεζικού συστήματος από στοιχεία ενεργητικού που δεν έχουν ικανοποιητική αξία.

Η πιθανότερη κατάληξη αυτών των δανείων μαζί με τα υποθηκευμένα ακίνητα είναι τα λεγόμενα distress funds, ας τα ονομάσουμε εδώ κεφάλαια έκτακτης ανάγκης, τα οποία παγκοσμίως αγοράζουν επισφάλειες από αγορές που βρίσκονται στο ναδίρ. Τα κεφάλαια αυτά προφανώς αναλαμβάνουν αυτό το ρίσκο προσδοκώντας σε πολλαπλάσιο όφελος. Αγοράζουν τις επισφάλειες πληρώνοντας πολύ κάτω από την ονομαστική τους αξία (μερικές φορές στο 1/10), ελπίζοντας να κερδίσουν μετά από μερικά χρόνια, όταν η οικονομία «ανέβει» έστω και λίγο, πουλώντας τα δάνεια ή τα υποθηκευμένα στοιχεία σε αξίες αρκετές φορές πάνω από αυτές που κατέβαλαν για να τα αγοράσουν. Προφανώς οι φορείς αυτοί δεν αγοράζουν δάνεια αν απαγορεύεται η κατάσχεση. Το μοντέλο τους έχει νόημα αν μπορούν να ρευστοποιήσουν τα πάγια μετά από μερικά χρόνια.

Η Τρόικα θέλει να προχωρήσει η εφαρμογή της συνταγής. Η δανειακή απομόχλευση απαιτεί να πληρώσει κάποιος το κενό. Προφανώς το κύριο μέρος μεταφέρεται στους πολίτες, δια της χρηματοδότησης των τραπεζικών κεφαλαιοποιήσεων, ελπίζοντας να ανακτήσουν τις επενδύσεις τους από την πώληση των μετοχών των τραπεζών. Ένα μικρότερο μέρος επιχειρείται να πληρωθεί από τα distress funds. Αυτοί οι φορείς δεν είναι φιλανθρωπικά σωματεία. Προφανώς ζητούν ελεύθερους πλειστηριασμούς για να αγοράσουν τα κόκκινα δάνεια.

Χωρίς αυτούς τους φορείς στην εξίσωση, η εκκαθάριση των ισολογισμών των τραπεζών δεν έχει πολλές λύσεις. Πρακτικά μόνη εναλλακτική είναι η δημιουργία μιας κρατικής εταιρείας εκκαθάρισης που να αναλάβει τη διαχείριση όλου του προβληματικού χαρτοφυλακίου. Σε αυτή την περίπτωση οι τράπεζες θα χάσουν τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια έναντι μηδενικού αντιτίμου, άρα δεν θα εισπράξουν ούτε το 1/10 της ονομαστικής τιμής.

Γιατί οι τράπεζες δεν «κουρεύουν» τα δάνεια αντί να τα πουλήσουν «κουρεμένα»

Το παραπάνω ερώτημα τίθεται σε αρκετές πολιτικές συζητήσεις. Δυστυχώς δεν έχει βάση. Τα δάνεια που πωλούνται σε distress funds δεν είναι αυτά στα οποία υπάρχει μια μερική δυσκολία αποπληρωμής. Σε αυτά, στις περισσότερες περιπτώσεις, η τράπεζα είναι σε θέση να προχωρήσει σε κάποια ρύθμιση απευθείας με το δανειολήπτη ή ο δανειολήπτης βρίσκει λύση δια της νομικής οδού. Είναι άπειρα τα δάνεια που έτσι έχουν παγώσει ή πληρώνονται έναντι αυτών πολύ μικρές δόσεις για προσωρινό διάστημα. Εξυπηρετεί και τις τράπεζες αυτό καθώς αυτά τα δάνεια παραμένουν παραγωγικά για αυτές και θεωρούνται στοιχεία ενεργητικού.

Στα distress funds πωλούνται κουρεμένα τα πραγματικό «κατακόκκινα» δάνεια. Είναι αυτά στα οποία ο δανειολήπτης δεν έχει πληρώσει επί πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν μπορεί ή δεν επιθυμεί να έρθει σε διακανονισμό, η τράπεζα δεν μπορεί να τα κρατάει άλλο στον ισολογισμό της και το κόστος σε χρήμα και χρόνο διεκδίκησης όποιου μέρους τους είναι μεγαλύτερο από το άμεσα προσδοκώμενο όφελος. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι μάλλον βέβαιο ότι το 1/10 που προσφέρουν για να τα εξαγοράσουν τα distress funds είναι περίπου το μέγιστο που θα έβρισκε κανείς στην αγορά.

Τι θα προκαλέσει ενδεχόμενη απελευθέρωση των πλειστηριασμών

Η αγορά των ακινήτων έχει περίσσεια από προσφορά και ελάχιστη ζήτηση. Ενδεχόμενη απελευθέρωση πλειστηριασμών δεν θα αυξήσει προφανώς τη ζήτηση. Ίσως αυξήσει την προσφορά, στο βαθμό που οι τράπεζες ή τα distress funds επιλέξουν να την αξιοποιήσουν. Ως εκ τούτου το μόνο που μπορεί να αναμένει κανείς είναι οι τιμές να πιεστούν ακόμα πιο κάτω. Πιο πιθανό πάντως είναι να μην διενεργηθούν πλειστηριασμοί σε ευρεία κλίμακα υπό τις παρούσες συνθήκες της αγοράς.

Η διαπραγμάτευση με την τρόικα

Οι Ελληνικές κοινοβουλευτικές πολιτικές δυνάμεις δυστυχώς στερούνται σχεδίου για τη αντιμετώπιση της κρίσης. Κόμματα κυβέρνησης και αντιπολίτευσης δεν παρουσιάζουν ένα πλάνο με αρχή, μέση και τέλος για το πού πιστεύουν ότι πρέπει να πάει η Ελλάδα και πώς αυτό θα πραγματοποιηθεί. Όσο αυτό συμβαίνει όλοι τους παραμένουν έρμαια της Τρόικας, η οποία εν αντιθέσει με το ντόπιο πολιτικό κατεστημένο, έχει ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο.

Το σχέδιο της Τρόικας

Η Τρόικα ήρθε στη χώρα μας από την αρχή με την πρόταση της εσωτερικής υποτίμησης και ταυτόχρονης απομόχλευσης του τραπεζικού κλάδου. Η κυνική λογική της Τρόικας είναι απλή: «αν δεν θέλετε να φτιάξετε σοβαρό κράτος εμείς δεν μπορούμε να σας το επιβάλουμε. Όμως μπορούμε να σας υποχρεώσουμε να συρρικνωθείτε. Έτσι θα είστε ο ελάχιστος δυνατός κίνδυνος για τους υπόλοιπους και στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας θα πάρετε έναν ρόλο που να ταιριάζει στα τριτοκοσμικά κράτη στα οποία γίνεται ανεκτό το χάος που έχετε δημιουργήσει και πασχίζετε να διατηρήσετε».

Η συνταγή της εσωτερικής υποτίμησης είναι η λεγόμενη «δημιουργική καταστροφή». Στη θεωρία, το σχέδιο επιχειρεί να μειώσει όλες τις εσωτερικές τιμές (περίπου όπως θα λειτουργούσε μα μεγάλη νομισματική υποτίμηση), ώστε η ντόπια παραγωγή να γίνει με αυτόν τον τρόπο ξανά ανταγωνιστική ως φθηνότερη, καθώς σε παραγωγικότητα υστερεί κατά πολύ, παρά το γεγονός ότι πολλοί Έλληνες εργάζονται σημαντικά περισσότερες ώρες την εβδομάδα από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.
Η συνταγή αυτή όπου εφαρμόστηκε δυστυχώς αποδείχθηκε επίπονη. Όταν μάλιστα ο ρυθμός της επιδιωκόμενης εσωτερικής υποτίμησης είναι ταχύς, τα πράγματα γίνονται τραγικά. Στην περίπτωσή της Ελλάδος όμως, εκτός από επίπονη, η λύση αυτή είναι επιπλέον αναποτελεσματική!

Πώς λειτουργεί η εσωτερική υποτίμηση

Ακόμα κι αν ξεχνούσαμε όλους τους άλλους παράγοντες ανταγωνιστικότητας, για να είχε επιτυχία η συνταγή θα απαιτούσε πτώση μισθών και λοιπών αξιών παραγωγικών πόρων της Ελλάδας σε επίπεδα γειτόνων ανταγωνιστών (π.χ. Βουλγαρίας, Τουρκίας ή ακόμα και Αιγύπτου). Τα κόστη ζωής δυστυχώς υποχωρούν πάντοτε με χρονική υστέρηση σε σχέση με τους μειούμενους μισθούς. Σήμερα η Ελλάδα έχει μισθούς εποχών δραχμής στην καλύτερη περίπτωση, ανεργία εποχών μεταπολεμικής περιόδου και κόστος ζωής σύγχρονης Γερμανίας! Αυτό το χάσμα δεν είναι τυχαίο. Είναι αναμενόμενο αποτέλεσμα της εσωτερικής υποτίμησης. Όταν κανείς δουλεύει μόνο πάνω στην οριζόντια μείωση των αμοιβών ελπίζοντας μέσω αυτών να συμπαρασύρει όλα τα υπόλοιπα προς τα κάτω, το χάσμα είναι αναμενόμενο. Προφανώς η οικονομία για να αντιδράσει και να αναδιαταχθεί σε πιο ανταγωνιστικές δομές χρειάζεται μεγάλο χρονικό διάστημα. Επιπλέον, το ίδιο χάσμα δημιουργείται και μεταξύ κρατικών δαπανών και φορολογικών εσόδων. Όσο η οικονομία κατεβαίνει μειώνονται τα κρατικά έσοδα και προφανώς το δυσκίνητο κομματικό κράτος με τις οριακές του παρεμβάσεις καθυστερεί δραματικά να μειώσει τις δαπάνες του.

Άρα το πραγματικό έλλειμμα τόσο σε επίπεδο οικογενειακού προϋπολογισμού όσο και στο επίπεδο του κρατικού προϋπολογισμού γίνεται διαρκές. Μικραίνει ποσοτικά όσο μικραίνουν τα μεγέθη, αλλά θέλει έναν μακρύ δρόμο για να αντιστραφεί.

Γιατί η συνταγή δεν πρόκειται να λειτουργήσει στην Ελλάδα

Το χειρότερο όμως είναι ότι το σχέδιο είναι για εμάς αδιέξοδο! Μια οικονομία που βασίζεται κυρίως στην εσωτερική κατανάλωση όπως η δική μας, καθώς προσπαθεί να ξαναβρεί ισορροπία σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο με τόσο βίαιο τρόπο, είναι προφανές ότι δημιουργεί ένα πελώριο κενό κεφαλαίων στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Τα παλιά δάνεια που εξυπηρετούνταν σε μεγάλο βαθμό όταν το επίπεδο ΑΕΠ (και τιμών) ήταν 30-40% ανώτερο του σημερινού, είναι αδύνατο να εξυπηρετούνται με το επίπεδο εισοδήματος εμφανώς μειωμένο και την συνεχιζόμενη ύφεση. Όσο όμως δημιουργούνται νέα κενά στο τραπεζικό σύστημα, τόσο λιγότερα τραπεζικά κεφάλαια είναι διαθέσιμα για επενδύσεις και τόσο περισσότερα απορροφά το σύστημα ώστε να πετυχαίνει τις λεγόμενες διασώσεις του, που έχουν αυστηρά προσωρινό χαρακτήρα.

Σε κάθε κύκλο εμφανίζονται νέα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Ο ρυθμός αύξησης είναι διαρκώς μη διαχειρίσιμος. Κάπου εκεί κάνουν την εμφάνισή τους οι έννοιες των «κουρεμάτων», των ανακεφαλαιοποιήσεων και των distress funds, ως λύσεις της καταστροφής, μπαλώματα στη λαβωμένη γάστρα ενός πλοίου που βουλιάζει.

Με αυτή την πολιτική ο τραπεζικός κλάδος έχει εισέλθει σε φαύλο κύκλο εκκαθάρισης. Σε κάθε τέτοιο κύκλο υποτίθεται ότι εξυγιαίνεται, αλλά λίγους μήνες μετά έχει νέο όγκο από «κόκκινα» δάνεια να αντιμετωπίσει, καθώς η οικονομία έχει υποχωρήσει σε ακόμα χαμηλότερα επίπεδα. Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών όσο συνεχίζεται αυτή η πολιτική δεν είναι μια έκτακτη ανάγκη αλλά επανέρχεται ως διαρκής, μέχρι να καταγραφεί ουσιώδης και πραγματική ανάπτυξη, ή να εκμηδενιστεί ο δανεισμός!

Έτσι εμφανίζεται το σπιράλ της ύφεσης και η πραγματική και βιώσιμη ανάπτυξη διαρκώς προαναγγέλλεται, αλλά ποτέ δεν έρχεται. Και η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει με δημιουργική λογιστική, παρουσιάζοντας ότι η χώρα βγαίνει από την κρίση επειδή επιτυγχάνει ένα ισχνό πρωτογενές πλεόνασμα, όταν όλοι γνωρίζουν ότι η χώρα έχει ουσιαστικά κηρύξει στάση πληρωμής του κράτους προς τους πιστωτές της του εσωτερικού της χώρας και κανένας δείκτης βιομηχανικής ή άλλης παραγωγής δεν καταδεικνύει την ανασύνταξη κάποιου παραγωγικού ιστού. Συνεπώς η κατανάλωση μειώνεται έντονα, η κρατική δαπάνη λιγότερο έντονα αλλά δεν επέρχεται υποκατάσταση αυτών με επενδύσεις οι σημαντικές εισροές χρήματος από το εξωτερικό. Χάνεται η κατανάλωση και στη θέση της δεν έρχεται τίποτε!

Προφανώς η συνταγή της αναδιάρθρωσης των τιμών (εσωτερική υποτίμηση) δεν είναι λύση που να αντιμετωπίζει τα δομικά προβλήματα της χώρας μας. Θα ήταν ενδεχομένως λύση για ένα οργανωμένο δυτικό κράτος. Εδώ όμως χρειαζόμαστε πολύ πιο θεμελιώδεις αλλαγές. Η βασικότερες εστίες μη ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής οικονομίας δεν είναι το επίπεδο τιμών της μισθωτής εργασίας. Όταν η γραφειοκρατία, οι πελατειακές σχέσεις του πολιτικού συστήματος, η καθυστέρηση απόδοσης δικαιοσύνης, η υπερρύθμιση, η ληστρική φορολογία, το τραγικό ασφαλιστικό, η συχνή αλλαγή των κανόνων οικονομικής δραστηριότητας, η χαμηλή παραγωγικότητα του κρατικού τομέα και βέβαια οι δαιδαλώδης νομοθεσία παραμένουν σε ισχύ, η επίτευξη ανταγωνιστικότητας μέσω της μείωσης των τιμών είναι ουτοπική. Πιθανώς ακόμα και με μηδενικούς μισθούς θα παραμέναμε μη ανταγωνιστικοί. Όταν ο Έλληνας πρέπει να κλείσει το εμπορικό κατάστημα γιατί η κατανάλωση υποχωρεί έντονα, πρέπει να μπορεί να ανοίξει επιχείρηση που θα παράξει εξαγώγιμο προϊόν. Κανονικά θα έπρεπε να είχε κίνητρα για αυτό πολύ πριν η κατανάλωση εκμηδενιστεί. Όμως όχι μόνο δεν υπάρχουν κίνητρα αλλά επιπλέον η μετάβαση εμποδίζεται έντονα από τις προαναφερθείσες Ελληνικές παθογένειες. Αυτά οι Ελληνικές κυβερνήσεις ελάχιστα τα αγγίζουν αν και τα γνωρίζουν.

Γιατί οι Ελληνικές κυβερνήσεις δεν παίρνουν άλλο δρόμο;

Τα παραδοσιακά Ελληνικά κόμματα περιγράφουν μέτρα για αυτά τα προβλήματα στα προεκλογικά τους προγράμματα εδώ και δεκαετίες. Αρκετά από αυτά έχουν επιπλέον επισημανθεί σε δεκάδες μελέτες που έχει ακριβοπληρώσει το κράτος. Πολλά έχουν υπογραφεί στα λεγόμενα μνημόνια και έχουν ακόμα ψηφιστεί στη βουλή, όμως δεν βρίσκουν ποτέ το δρόμο της εφαρμογής. Το ντόπιο πολιτικό κατεστημένο δεν θέλει με κανένα τρόπο να στεναχωρήσει τα πολύ δικά του παιδιά. Είτε είναι κρατικοί υπάλληλοι σε αντιπαραγωγικές δομές, είτε προμηθευτές του κράτους, είτε άλλες συντεχνίες που ζουν από τον παραλογισμό του κράτους, όλοι σιτίζονται άμεσα ή έμμεσα από το προβληματικό αυτό σύστημα. Το πολιτικό κατεστημένο χρειάζεται αυτό το χάος για να μπορεί να κρατάει υπό έλεγχο αυτούς που παρασιτούν εις βάρος των λίγων υπολοίπων. Και η σχέση τους με τα παραδοσιακά Ελληνικά κόμματα βασίζεται σε αυτόν τον παρασιτισμό.

Έτσι οι Ελληνικές κυβερνήσεις αντί δομικών αλλαγών συνεχίζουν την υπερφορολόγηση και τις οριζόντιες περικοπές, γνωρίζοντας καλά ότι αυτές οι πολιτικές είναι δίχως αύριο, όμως διασώζουν σήμερα τον σκληρό πυρήνα τους. Άλλωστε το μόνο ενδιαφέρον τους είναι η προσωρινή διατήρηση της εξουσίας. Ελπίζουν έτσι να αποφύγουν το άνοιγμα του κουτιού της Πανδώρας. Επιχειρούν να κρατήσουν κλειστούς τους καυτούς φακέλους υποθέσεων που θα σήμαιναν το τέλος της πολιτικής καριέρας των περισσότερων κορυφαίων στελεχών των κοινοβουλευτικών κομμάτων, αν όχι και την φυλάκισή τους. Ο στόχος τους είναι με κάθε θυσία – των άλλων – να μένουν μέσα στο παιχνίδι εξουσίας, ώστε να προστατεύουν τον εαυτό τους και τον πολύ στενό κύκλο τους.

Ρωτήθηκε ο πολίτης;

Είναι προφανές ότι ο Έλληνας πολίτης σε μεγάλο ποσοστό δεν συμμερίζεται το σχέδιο της εσωτερικής υποτίμησης ούτε τις υπόλοιπες παραμέτρους της πολιτικής που εφαρμόζεται. Οι πολιτικοί ποτέ δεν μοιράστηκαν μαζί του κάποιο πλάνο. Οι πολίτες ποτέ δεν ενέκριναν την πολιτική που εφαρμόζεται δια της ψήφου τους. Γι΄ αυτό άλλωστε το όλο θέμα είναι πάνω από όλα έλλειμμα Δημοκρατίας.

Η τρόικα τι κάνει;

Η Τρόικα είτε δεν μπορεί είτε δεν θέλει να πιέσει για ουσιώδεις δομικές μεταρρυθμίσεις. Ίσως δεν μπορεί γιατί φοβάται μην ... αλλάξει συνομιλητή με έναν ακόμα λιγότερο αξιόπιστο, όπως η σημερινή αντιπολίτευση. Ίσως δεν θέλει, γιατί δεν είναι στις άμεσες προτεραιότητές της η δική μας εξυγίανση. Μένει λοιπόν σε μια λογιστική, μακροσκοπική προσέγγιση, αγοράζει κι αυτή χρόνο για δικούς της λόγους.

Δεν μπορεί επίσης να αποκλειστεί το ενδεχόμενο η Τρόικα να έχει από καιρό συμφωνήσει στο πάγωμα των πλειστηριασμών, καθώς ούτε οι Τράπεζες φαίνεται να καίγονται για να προχωρήσουν σε τέτοιες ενέργειες. Δεν είναι απίθανο η Τρόικα να διαπραγματεύεται αυτή τη στιγμή άλλα πράγματα, αλλά για επικοινωνιακούς λόγους αυτό να μην δημοσιοποιείται, ώστε η κυβέρνηση τις επόμενες ημέρες να ανακοινώσει το μεγάλο της επίτευγμα: την παράταση του παγώματος πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας μετά από δήθεν σκληρή διαπραγμάτευση. Ένα επίτευγμα κενό περιεχομένου καθώς όπως εξηγήθηκε παραπάνω κανείς δεν πιστεύει σε κάποιο αποτέλεσμα από τους πλειστηριασμούς.

Τι μπορεί να γίνει;

Η μόνη αισιόδοξη προοπτική της Ελληνικής κοινωνίας είναι να αντιμετωπίσει αποφασιστικά τις παθογένειές της και να επενδύσει στην καινοτομία και τη δυναμική εξωστρεφή μικρομεσαία επιχείρηση, αξιοποιώντας τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα. Αν άρουμε όλα τα εμπόδια που σήμερα υπάρχουν ώστε να επιτραπεί η δυναμική ανάπτυξη εξωστρεφών επιχειρήσεων θα αναστραφεί αυτόματα η τάση. Το δημιουργικό απόθεμα του Έλληνα που επί δεκαετίες καταπιέζεται θα εκτιναχθεί σαν αναπτυξιακό ελατήριο. Η πολυετής «υποχρεωτική εκπαίδευση» του Έλληνα στις επιχειρηματικές κακουχίες της ντόπιας οικονομίας τον έχουν προετοιμάσει για τα χειρότερα. Αν ξαφνικά το περιβάλλον γίνει κατά τι πιο φιλικό προς την οικονομική και παραγωγική δραστηριότητα η δυναμική που θα αναπτυχθεί είναι ικανή να ανατρέψει όλα τα υπόλοιπα αδιέξοδα.

Ωστόσο οι κυρίαρχοι πολιτικοί σχηματισμοί και το στελεχιακό τους δυναμικό ούτε θέλουν ούτε μπορούν να εφαρμόσουν τέτοιες αλλαγές.

Η τύχη μας λοιπόν είναι στα χέρια ημών των πολιτών. Βλέπετε η ελευθερία που προσφέρει ακόμα και η λειψή Δημοκρατία που έχουμε στη χώρα μας έρχεται μαζί με πολύ μεγάλες ευθύνες. Μόλις το συνειδητοποιήσουμε η κατάσταση θα αρχίσει να αλλάζει ραγδαία προς το καλύτερο.

Πρώτη δημοσίευση: athensvoice.gr

Απογαλακτισμός της παιδείας από την κεντρική εξουσία

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

Καταθέτω εδώ μια πρόταση αναθεώρησης/βελτίωσης της αντίληψής μας για την εκπαίδευση. Προτείνω ένα μοντέλο στο οποίο το κράτος μοιράζει στους γονείς κουπόνια-εισιτήρια για την ετήσια φοίτηση των παιδιών τους στα σχολεία. Τα «εισιτήρια» αυτά εξαργυρώνονται σε υπηρεσίες φοίτησης μαθητών σε σχολείο της επιλογής τους. Τα κουπόνια έχουν αξία σταθμισμένη: αντιστοιχούν σε περισσότερα χρήματα για απομακρυσμένες/ δυσπρόσιτες/ μη πυκνοκατοικημένες ή ακόμα χαμηλού εισοδήματος περιοχές ώστε να αμβλύνονται οι εγγενείς διαφορές. Ακόμα, στη στάθμιση λαμβάνονται υπόψη η ηλικία των μαθητών, αλλά και το επίπεδο των κτιριακών εγκαταστάσεων των σχολείων. Σε πολύ ακραίες περιπτώσεις (π.χ. νησιά με σχολεία των 5 μαθητών) η κεντρική κυβέρνηση επιδοτεί συμπληρωματικά, αλλά μόνο σε τέτοιες.

Οι συνήθεις περιπτώσεις δημοσίων σχολείων μετατρέπονται σε αστικές μη κερδοσκοπικές τοπικές εταιρείες υπό τη διοίκηση γονιών, δασκάλων και αποφοίτων. Οι σχηματισμοί αυτοί χρηματοδοτούνται από τα «εισιτήρια». Στους φορείς αυτούς παραχωρείται δωρεάν το δικαίωμα χρήσης των υποδομών των σχολικών εγκαταστάσεων.

Φυσικά δεν σταματούν να υπάρχουν ανάγκες για νέες σχολικές υποδομές ή σοβαρές αναβαθμίσεις σε υπάρχουσες. Αυτές υλοποιούνται με πλήρη ευθύνη των Δήμων. Δηλαδή ο Δήμος κατασκευάζει ή ανακαινίζει ή επεκτείνει κ.λπ. σχολικά κτίρια, αλλά τα διαχειρίζονται/συντηρούν απευθείας οι διοικήσεις των σχολείων τους. Για νέα σχολικά κτίρια, ο Δήμος, μετά την κατασκευή του κτιρίου και την προομήθεια του εξοπλισμού, μεριμνά και ρυθμίζει τους κανόνες για την ίδρυση της σχετικής μη κερδοσκοπικής εταιρείας και την εγγραφή, ως αρχικών μελών, τους γονείς της περιοχής που ενδιαφέρονται να εγγράψουν το παιδί τους στο νέο σχολείο. Έτσι πρωτο-δημιουργείται ο φορέας που θα διοικήσει ένα νέο σχολείο.

Καταργούνται οι κατά τόπους διευθύνσεις εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας, οι δημοτικές σχολικές επιτροπές, οι δημοτικές επιτροπές παιδείας, τα κεντρικώς αποφασιζόμενα βιβλία και προγράμματα σπουδών, οι αντίστοιχες διευθύνσεις του Υπουργείου Παιδείας. Όλα τα κονδύλια που αποδεσμεύονται, αλλά και αυτά για λειτουργικά έξοδα, μισθοδοσία, βιβλία κ.λπ., ενσωματώνονται στα εισιτήρια που λαμβάνουν οι γονείς των μαθητών, δωρεάν. Μάλιστα προς αποφυγήν μελλοντικών... αιφνιδιασμών το ποσό της χρηματοδότησης των σχολείων μέσω των κουπονιών «κλειδώνει» ως ποσοστό του ΑΕΠ στο μέσο όρο του αντίστοιχου ποσοστού που ισχύει σε προηγμένες εκπαιδευτικά ευρωπαϊκές χώρες και με αντίστοιχες προκλήσεις (π.χ. Φινλανδία). Εννοείται ότι το ποσό διαμορφώνεται κατ' ελάχιστον στο σήμερα δαπανούμενο. Όμως πλέον φθάνει ατόφιο στα σχολεία και δεν χάνεται... στο δρόμο για αυτά. Είναι φανερό ότι μεσοσταθμικά αυτό μπορεί να αναβθμίσει τις αμοιβές των διδασκόντων σημαντικά, όμως τα οφέλη δεν σταματάνε εκεί.

Οι έχοντες πάνω από ένα οικογενειακό εισόδημα σε σχέση με τον αριθμό παιδιών (π.χ. πάνω από 70 χιλιάδες ευρώ ανά παιδί) δεν λαμβάνουν δωρεάν εισιτήρια. Πληρώνουν δίδακτρα, ακόμα κι αν επιλέξουν το πρώην κρατικό σχολείο. Το ίδιο και οι μη έχοντες φορολογική κατοικία εντός Ελλάδας (ή ΕΕ). Όλοι οι υπόλοιποι λαμβάνουν το εισιτήριο για τα παιδιά τους δωρεάν. Με αυτό μπορούν να εγγράφουν τα παιδιά τους σε όποιο σχολείο επιλέγουν με παραχωρημένες κρατικές εγκαταστάσεις. Μπορούν να εγγράφουν τα παιδιά τους και σε ιδιωτικά σχολεία με το ίδιο κουπόνι, αλλά η εκάστοτε επιχείρηση μπορεί να ζητά και επιπλέον δίδακτρα (ως διαφορά τιμής) ή και όχι. Είναι 100% στην επιλογή της. Τα σχολεία όμως που θα έχουν λάβει παραχωρημένες κρατικές εγκαταστάσεις δεν θα μπορούν ποτέ να ζητούν δίδακτρα από μαθητές δικαιούχους δωρεάν εισιτηρίου.

Ο ρόλος του Υπουργείου Παιδείας σε σχέση με τα σχολεία περιορίζεται στη θέσπιση βασικών κανόνων και τη διενέργεια έλεγχων. Θεσπίζονται απαραίτητα κανόνες για τις ελάχιστες απαιτούμενες γνώσεις του αποφοίτου κάθε τάξης και κάθε βαθμίδας, ώστε να είναι δυνατή και η μεταγραφή μαθητή από ένα σχολείο σε άλλο. Δημιουργούνται ελεγκτικοί μηχανισμοί ώστε να βεβαιώνεται ότι το απολυτήριο κάθε σχολείου αντιστοιχεί σε κάποιες αναγκαίες βασικές γνώσεις και δεξιότητες, ένα εθνικό απολυτήριο τόσο για την υποχρεωτική εκπαίδευση όσο και για το Λύκειο. Τέλος το υπουργείο θεσπίζει και ελέγχει την τήρηση κάποιων προδιαγραφών από όλα τα σχολεία (π.χ. ως προς το διδακτικό προσωπικό, ως προς την κατάσταση των εγκαταστάσεων, ως προς τις εφαρμοζόμενες πρακτικές, ως προς τους κανόνες υγείας και ασφάλειας, ως προς κάποια βασικά ποιοτικά χαρακτηριστικά κ.λπ.). Φυσικά καταργείται κάθε διοικητική σχέση του σχολείου και του προσωπικού του με το υπόλοιπο κράτος. Αποσπάσεις, μετατάξεις, «εξαφανίσεις» τέλος.

Πέραν των παραπάνω, όλα τα υπόλοιπα θα είναι στην απόλυτη ευχέρεια της διοίκησης του κάθε σχολείου. Αυτή θα μπορεί να επιλέξει ελεύθερα:

- Το πρόγραμμα σπουδών

- Τα βιβλία

- Τη μεθοδολογία εκπαίδευσης

- Τις συμπληρωματικές δραστηριότητες

- Το ωράριο και το ωρολόγιο πρόγραμμα

- Τον τρόπο κατάταξης των μαθητών σε τάξεις / τμήματα

- Τη μέθοδο αξιολόγησης των επιδόσεων των μαθητών

- Τον τρόπο επιλογής και αξιολόγησης του εκπαιδευτικού και λοιπού προσωπικού

- Τις αμοιβές των εκπαιδευτικών και λοιπών σχολικών υπαλλήλων

- Την πρόσληψη και απόλυση εκπαιδευτικών και λοιπών υπαλλήλων

- Την ονομασία του σχολείου

- Τον αριθμό μαθητών ανά τμήμα

- Την περίοδο έναρξης και λήξης των μαθημάτων, τις διακοπές και τις εκπαιδευτικές αργίες (πέραν των βασικών επίσημων αργιών της χώρας).

- Την ενσωμάτωση δραστηριοτήτων, εκπαιδευτικού ή και ψυχαγωγικού ή δημιουργικού χαρακτήρα στις δραστηριότητές του

- Την πιθανή ανεύρεση συμπληρωματικών πόρων, π.χ. από χορηγίες ή άλλες δραστηριότητες

- Τη διεκδίκηση επιχορηγήσεων από τοπικούς και μη φορείς

- Τη συμμετοχή σε ευρωπαϊκά, εθνικά ή και τοπικά προγράμματα

- Τη διαμόρφωση της αξίας των διδάκτρων για παιδιά γονέων που δεν δικαιούνται εισιτήριο

- Τις διαδικασίες και τα κριτήρια αποβολής μαθητών

- Τις διαδικασίες και τα κριτήρια εγγραφής νέων μαθητών και πάρα πολλά άλλα!

Η διοίκηση του σχολείου είναι η διοίκηση της εκάστοτε μη κερδοσκοπικής εταιρείας. Αυτή έχει ως μέλη τους γονείς των μαθητών, τους εκπαιδευτικούς (και μη) που εργάζονται στη σχολική μονάδα και τους ενήλικες αποφοίτους μερικών πρόσφατων ετών (π.χ. 5). Κάθε ένας που χάνει την ιδιότητα που τον κατέταξε στο παραπάνω σύνολο, χάνει και την ιδιότητα του μέλους, ενώ κάθε ένας που αποκτά κάποια από τις παραπάνω ιδιότητες γίνεται αυτοδικαίως και μέλος. Τα μέλη της μη κερδοσκοπικής εταιρείας αποτελούν την Γενική Συνέλευση διοίκησης του σχολείου. Εκλέγουν ΔΣ, διορίζουν διευθυντή σχολείου και υποδιευθυντές και εκχωρούν σε αυτούς όσες αρμοδιότητες συναποφασίσουν. Το ΔΣ ελέγχει τη διεύθυνση, η Γενική Συνέλευση ελέγχει το ΔΣ και τη Διεύθυνση. Έλεγχο μπορεί να διενεργεί και το υπουργείο, ενώ η οικονομική διαχείριση ελέγχεται υποχρεωτικά και από ανεξάρτητους ορκωτούς λογιστές κάθε σχολική χρονιά.

Το εισιτήριο στο σχολείο δεν έχει φυσική υπόσταση. Οι γονείς μπορούν με έναν ηλεκτρονικό τρόπο, αντίστοιχο του τρόπου υποβολής φορολογικών δηλώσεων, να δηλώνουν το σχολείο φοίτησης του κάθε παιδιού τους, που επιβεβαιώνεται από τη διεύθυνση του αντίστοιχου σχολείου. Το κράτος βάσει αυτού του on-line μητρώου αποδίδει στα σχολεία τα αντίστοιχα χρήματα σε ισόποσες μηνιαίες δόσεις. Σε περίπτωση μεταγραφής μαθητή ενημερώνεται το μητρώο από τους γονείς και τη διεύθυνση του σχολείου.

Φυσικά, για να μεταβούμε σε κάτι τόσο διαφορετικό από ό,τι έχουμε μάθει όλα αυτά τα χρόνια χρειαζόμαστε ένα σχέδιο αλλαγής. Θα μπορούσε άμεσα να ξεκινήσει κάτι τέτοιο πιλοτικά σε μια περιφέρεια ή έστω σε έναν Δήμο και να μετρηθούν τα αποτελέσματα τόσο στο επίπεδο της ικανοποίησης των άμεσα εμπλεκόμενων (γονέων, μαθητών και εκπαιδευτικών) όσο και στο επίπεδο των γνώσεων και δεξιοτήτων των αποφοίτων.

Θεωρείτε ότι έχει αξία να εξετάσουμε μια τέτοια προσέγγιση σε βάθος; Δεν είναι απόλυτα δημοκρατική; Δεν θα ήταν χρήσιμο τουλάχιστον κάποια στοιχεία της να υιοθετηθούν από την κοινωνία και πολιτικούς φορείς που διεκδικούν την εξουσία; Το βλέπετε λογικό να συνεχίζουμε να κρατάμε ως ταμπού εκτός της δημόσιας συζήτησης πολλά από τα θεμελιώδη θεσμικά ζητήματα της εκπαίδευσης; Ευελπιστώ το παρόν να βάλει ένα λιθαράκι στην έναρξη μιας δημόσιας διαβούλευσης για ένα καλύτερο σχολείο.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν εφαρμόσουμε έστω πιλοτικά κάτι σαν το παραπάνω, στην πορεία θα χρειαστούν σημαντικές επιπλέον βελτιώσεις. Θέλουμε όμως να δοκιμάσουμε κάτι πιο ευέλικτο και δυναμικό ή να προσπαθούμε να «σκεπάσουμε» όλους τους ανθρώπους με το ένα «σκέπασμα», ακόμα κι αν για άλλους είναι κοντό, για άλλους μακρύ, για άλλους χοντρό και για άλλους ψιλό; Έχει νόημα η παραδοσιακή κεντροποιημένη προσέγγιση όταν όλοι αναγνωρίζουν ότι το αποτέλεσμά της είναι... μη ικανοποιητικό;

Θέλουμε η τοπική κοινωνία να αναλάβει ενεργό ρόλο και ευθύνες ή προτιμούμε να διατηρήσουμε ως άλλοθί της την αδιαμφισβήτητα διεφθαρμένη και δυσλειτουργική κεντρική εξουσία; Και, τέλος, ο παιδαγωγός θέλει να ανταποκριθεί στις προκλήσεις και τις ευκαιρίες που του προσφέρει ένα τέτοιο μοντέλο ή προτιμά τη «σιγουράντζα» της κρατικής μονιμότητας και του ολοένα και πενιχρότερου μισθού; Θα υπογράφατε για τη διενέργεια δημοψηφίσματος πάνω σε ό,τι προκύψει από τη δημόσια συζήτηση για το νέο σχολείο;

Ας ανοίξουμε αυτό το δημόσιο διάλογο τώρα. Η συζήτηση για το μέλλον δεν μπορεί να περιμένει πότε το... παρόν θα «χαρίσει» χρόνο.

Πρώτη δημοσίευση: athensvoice.gr

Κολλημένοι στο δόγμα των «μεγάλων επενδύσεων»

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

Διαβάζω από το ρεπορτάζ του skai.gr σχετικά με τις διατάξεις του νέου αναπτυξιακού νόμου που επεξεργάζεται η κυβέρνηση:

«... Ταχύτερη έκδοση των απαιτούμενων αδειών για την υλοποίηση των στρατηγικών επενδύσεων ...
... δημιουργία μιας κεντρικής αδειοδοτικής αρχής από την οποία θα εκδίδονται οι άδειες για τις στρατηγικές επενδύσεις. Για τους επενδυτές των οποίων τα σχέδια έχουν υπαχθεί στο δίκτυο fast track θα χορηγείται άδεια παραμονής έως και 10 έτη. Ακόμη, θα χορηγείται άδεια παραμονής πενταετούς διάρκειας σε υπηκόους τρίτων χωρών που έχουν λάβει βίζα και διαθέτουν ακίνητο αξίας 300.000 ευρώ.
Σε επόμενη φάση, και σε συνεργασία με το υπουργείο Δικαιοσύνης, αναμένεται να προωθηθούν ρυθμίσεις προκειμένου να εκδικάζονται κατά προτεραιότητα στο ΣτΕ προσφυγές επί στρατηγικών επενδύσεων ...»

Αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο είναι να καταλάβουν οι κυβερνώντες ότι η ανάπτυξη θα ξεκινήσει μόνο όταν πείσουν ότι αβεβαιότητα, κρατικοί αιφνιδιασμοί, γραφειοκρατία και διαφθορά έχουν τελειώσει σε αυτή τη χώρα. Γιατί δυσκολεύονται τόσο να αντιληφθούν ότι οι ξένοι περιμένουν πρώτα να δουν από τους ντόπιους, έστω μικρές επενδύσεις; Ούτως ή άλλως οι μικρές και πολλές επενδύσεις δημιουργούν ταχύτερα οικονομικό και κοινωνικό αποτέλεσμα αλλά και θέσεις εργασίας.

Οι μεγάλες «στρατηγικές» επενδύσεις από το εξωτερικό, είναι υποχρεωτικά μακροπρόθεσμου χαρακτήρα. Συχνά μάλιστα για να πραγματοποιηθούν τα κράτη καλούνται να δώσουν «γη και ύδωρ». Οι πολλές μικρές επενδύσεις μάλιστα έχουν συνήθως μικρότερες παράπλευρες απώλειες, σε περιβαλλοντικό ή και κοινωνικό αποτύπωμα.

Βέβαια στη χώρα μας αυτή τη στιγμή δεν έχουμε την πολυτέλεια να «κοιτάζουμε το γάιδαρο στα δόντια». Χρειαζόμαστε τόσο τις μικρές όσο και τις μεγάλες επενδύσεις, από έλληνες και από ξένους. Όμως ας συμφιλιωθούμε επιτέλους με το αυτονόητο: όσο ο εύπορος έλληνας κρατάει τα λεφτά του στο σεντούκι, σε προθεσμιακές καταθέσεις, στην Ελβετία, στο Λουξεμβούργο, στο Λίβανο κλπ. ή ακόμα τα επενδύει σε επιχειρήσεις και ακίνητα πέρα από τα σύνορα της χώρα μας, θεωρώντας τους ξένους επενδυτικούς προορισμούς ασφαλέστερους και επικερδέστερους, ο ξένος επενδυτής δικαίως διστάζει να ρισκάρει τα χρήματά του στη χώρα μας, ανεξαρτήτως κόστους εργασίας και ευκαιριών.

Η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης ελάχιστα αποδίδει. Πέραν της φτωχοποίησης των πολιτών δεν φαίνεται να οδηγεί σε βιώσιμο οικονομικό μοντέλο. Όσο κι αν γινόμαστε φθηνότεροι, ο διεθνής ανταγωνισμός θα συνεχίσει να περιέχει απείρως φθηνότερες επιλογές. Μειώνονται οι μισθοί αλλά εξαιτίας των μεγάλων επιβαρύνσεων στο μισθολογικό κόστος, δεν μειώνεται ανάλογα το συνολικό κόστος εργασίας. Όμως δεν είναι αυτός ο αποφασιστικός παράγοντας που εμποδίζει την ανάπτυξη, Το εργασιακό κόστος είναι μόλις μια παράμετρος του εκάστοτε επιχειρηματικού σχεδίου. Ούτως ή άλλως κανείς δεν πιστεύει πραγματικά ότι ποντάρουμε στο να «κλέψουμε» μονάδες εντάσεως ανειδίκευτης εργασίας από την Τουρκία, την Αίγυπτο ή ακόμα την Άπω Ανατολή.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι επενδυτής από το εξωτερικό δεν μπορεί να προσεγγίζεται ως άλλος «Θείος από την Αμερική» που θα του στείλουμε το «όμορφο γράμμα» και θα μας στείλει το "check". Τα αμερικανάκια τελείωσαν.

Σήμερα η υπάρχει πληθώρα πηγών πληροφόρησης. Ο διεθνής επενδυτής είναι σε θέση να παρατηρεί προσεκτικά και να γνωρίζει λεπτομερώς τι γίνεται εδώ. Δεν μπαίνει σε μια χώρα χωρίς τοπικούς συνεργάτες που να εμπιστεύεται και μελέτες από επαγγελματίες αναλυτές. Συχνά μαθαίνει τι συμβαίνει στη χώρα που τον ενδιαφέρει ταχύτερα και πληρέστερα από τους Υπουργούς της τοπικής κυβέρνησης. Στην περίπτωσή μας ο όρος «συχνά» της προηγούμενης πρότασης μπορεί ανεπιφύλακτα να αντικατασταθεί από το «διαρκώς». Βλέπετε οι επαγγελματίες πολιτικοί που διοικούν αυτή τη χώρα έχουν εν πολλοίς χαοτική απόσταση από την παραγωγική οικονομία.

Ο επενδυτής λοιπόν δεν έχει λεφτά για πέταμα. Όσο βλέπει ότι οι έλληνες, οι οποίοι γνωρίζουν καλύτερα από αυτόν τις τοπικές ιδιαιτερότητες δεν επενδύουν στη χώρα τους, αντιλαμβάνεται ότι δεν έχει φθάσει ακόμα η ώρα για αυτόν. Όσο λαμβάνει αρνητικές εισηγήσεις από τους έλληνες συνεργάτες που εμπιστεύεται καταλαβαίνει ότι το ρίσκο είναι πολύ μεγάλο, ακόμα. Οι εγκάρδιες χειραψίες με έλληνες πολιτικούς δεν σημαίνουν για αυτόν πολλά πράγματα. Πιθανώς να τους βλέπει με συμπάθια αλλά αυτό δεν αρκεί για να προχωρήσει σε κάτι πιο ουσιαστικό.

Αγαπητοί κυβερνώντες

Σταματήστε επιτέλους τα ταξίδια προσκλήσεις ξένων για επενδύσεις. Αποπροσανατολίζεστε, χάνεται το χρόνο σας με μεγάλο κόστος εις βάρος μας και μηδενικό αποτέλεσμα. Φτιάξτε σήμερα το πλαίσιο για να ξεκινήσουν ντόπιες, έστω μικρές επενδύσεις. Μετά διαφημίστε τα πρώτα success stories. Έλληνες και ξένοι μεγαλύτεροι επενδυτές θα ενημερωθούν ταχύτατα. Σύντομα θα έρθουν από μόνοι τους.

Η επένδυσή τους, όσο κι αν σας λυπεί, δεν θα ξεκινήσει από δείπνο μαζί σας. Ίσως επισφραγιστεί με κάτι τέτοιο αλλά ποτέ το αντίστροφο.
Αντί να εισάγετε λοιπόν νέες ευφάνταστες στρεβλώσεις διακρίνοντας τους επενδυτές σε «ευλογημένους» και μη, κάνετε επιτέλους μια νέα αρχή επενδύοντας στην εμπιστοσύνη και την απλότητα, με εφαρμογή σε όλους αυτούς που θέλουν να επιχειρούν, χωρίς περιορισμούς. Το μικρό παρασκευαστήριο παραδοσιακών τροφίμων στο ορεινό χωριό, αν πάρει γρήγορα την άδεια, βρει φθηνά και λειτουργικά δίκτυα και προβληθεί κατάλληλα, μπορεί να έχει ασύγκριτα μεγαλύτερη σημασία από την βραχονησίδα που προσπαθείτε απεγνωσμένα να μισθώσετε και ρεζιλεύεστε ασκόπως.

Ειδάλλως, από σεβασμό στην ελληνική γλώσσα, μην τολμάτε να μιλάτε για «αναπτυξιακό νόμο». Πείτε το καλύτερα "δημόσια πρόσκληση για διαπλοκή". Μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας συμπατριώτες. Το μέχρι πρότινος εύπεπτο πρόσχημα της δήθεν ανάπτυξης δεν μας ξεγελάει πια. Χορτάσαμε και οι "διασκευές" αποτυχημένων παραγωγών του παρελθόντος έχουν αρχίσει να μας εξαγριώνουν.

Πρώτη δημοσίευση: athensvoice.gr