sk1

Σεραφείμ Αθ. Κοτρώτσος

Ηλεκτρολόγος Μηχανικός & Μηχ. Η/Υ, Διδάκτωρ ΕΜΠ, MBA International 
Ανώτατο στέλεχος πολυεθνικού παρόχου τηλεπικοινωνιών και συνιδρυτής StartUp στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης και των μεγάλων δεδομένων.

 

Προσωπική ιστοσελίδα

Google-Celosia-OrangeFacebook-Celosia-OrangeLinkedIn-Celosia-OrangeTwitterBird-Celosia-OrangeMail-Celosia-Orange

Newsletters

Εγγραφή

Εάν θέλετε να λαμβάνετε ενημερώσεις συμπληρώστε το όνομα και το email σας. Σεβόμαστε το χρόνο σας και δεν σκοπεύουμε να σας βομβαρδίσουμε. Μπορείτε ανά πάσα στιγμή να επιλέξετε να σταματήσετε να λαμβάνετε νέα μας.

Κανένα μέτρο στο Μετρό

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

Είμαστε εξοικειωμένοι ως λαός με την τέχνη του κλεφτοπολέμου. Τόσο που ακόμα και οι ηγέτες (κυβέρνηση, συνδικαλιστές, κόμματα) καταφεύγουν σε ανάλογες τακτικές παρά το ότι είναι θεωρητικά οι ισχυροί παράγοντες του συστήματος. Το έχουμε δει να συμβαίνει με κραυγαλέο τρόπο επί Σημίτη, όταν η αστυνομία ... ξεφούσκωνε λάστιχα. Το βλέπουμε και τώρα, στα πρόσφατα συμβάντα με την απεργιακή κινητοποίηση στο Αττικό Μετρό, την απίστευτη ταλαιπωρία όλων όσων δεν μπορούσαν να αποφύγουν την Αθήνα αυτές τις ημέρες και την τελική κατάληξη της υπόθεσης με την επιστράτευση των εργαζομένων. Το εθνικό μας διαζύγιο με τη λογική επισφραγίστηκε.

Αλλά ας δούμε το ρόλο της κάθε πλευράς ξεκινώντας από την κυβέρνηση. Ύστερα από αρκετές ημέρες επίκλησης στη νομιμότητα –δεδομένου ότι η απεργία ήταν καταφανώς παράνομη– αποφάσισε να ... παρανομήσει και η ίδια! Σίγουρα το να επιστρατεύονται εργαζόμενοι χωρίς να υφίστανται οι προϋποθέσεις του σχετικού νόμου περί επιστράτευσης δεν μπορεί να συμβαίνει σε κράτος του... ευρωπαϊκού κεκτημένου, για να επαναφέρω έναν όρο που έντονα ακούγαμε πριν μερικά χρόνια από τους πολιτικούς ηγέτες. Γιατί; Γιατί προφανώς δεν είμαστε τέτοιο κράτος.

Επιπλέον, είναι αδιανόητο πως ύστερα από 2½ χρόνια αποτυχίας της αδιέξοδης πολιτικής της δήθεν εσωτερικής υποτίμησης, που στην ουσία είναι εσωτερική φτωχοποίηση δίχως τέλος, η νέα τρικομματική κυβέρνηση υπό την ηγεσία της ΝΔ συνεχίζει απτόητη την καταστροφική τακτική των οριζόντιων περικοπών και της υπερφορολόγησης, χωρίς κανένα σχέδιο και όραμα αναστροφής της ελεύθερης πτώσης. Πώς ακριβώς περιμένει να την αντιμετωπίσουν με όρους λογικής οι πολίτες;

Το θέατρο του κυβερνητικού παραλόγου ολοκληρώνεται με τις απίστευτης μικρότητας ανακοινώσεις των άλλων δυο κυβερνητικών εταίρων. Το ΠΑΣΟΚ ξαφνικά ανακάλυψε την ανάγκη εξαιρέσεων στο ενιαίο μισθολόγιο, ένα θεσμό που μόλις πριν λίγο καιρό ψήφισαν και πρόβαλαν ως μεγάλη μεταρρύθμιση! Από κοντά και η ΔΗΜΑΡ μουρμούρισε κάτι μισόλογα στον ίδιο πάνω/κάτω τόνο.

Όμως το σωματείο των εργαζομένων του Μετρό επέλεξε απέναντι στην κακή τρόικα εσωτερικού να πάρει το ρόλο άσχημου. Αποφάσισε να προκαλέσει όλη την ελληνική κοινωνία! Πόση εγωπάθεια μπορεί να διακρίνει ένα συνδικάτο όταν ζητά τα μέλη του να εξαιρεθούν από όλους τους άλλους εργαζόμενους του δημοσίου τομέα, λες και είναι παιδιά ενός ανώτερου θεού; Πόσο μικρόνοες μπορεί να είναι όταν αδιαφορούν για την ανυπολόγιστη βλάβη που προκαλούν στους δοκιμαζόμενους συμπολίτες τους, μεταξύ των οποίων εκατομμύρια άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι με σοβαρά οικονομικά προβλήματα; Πόσο θρασείς μπορεί να είναι όταν εμφανώς παρανομούν διακινδυνεύοντας να απολυθούν αν μη τι άλλο ένεκα της παράνομης κινητοποίησής τους, στοιχηματίζοντας ότι κανείς δεν θα τολμήσει να κλείσει το Μετρό για ένα τετράμηνο μέχρι να εκπαιδευτούν οι αντικαταστάτες τους;

Μα και πόσο ψεύτες είναι όταν έχουν το θράσος να μιλούν για... κερδοφορία αποσιωπώντας τα ιλιγγιώδη ποσά που απορροφούν από τα κρατικά έσοδα κάθε χρόνο; Πόσο τέλος διεφθαρμένοι μπορεί να είναι όταν αποσιωπούν την εκρηκτική αύξηση που επέφερε στο πλήθος των εργαζόμενων στην εταιρεία η λαίλαπα των πολιτικών διορισμών, στους οποίους οι Στυλιανίδης/Σουφλιάς/Σαμαράς/Ντινόπουλος κατά το 2008-2009 φέρονται να πρωτοστάτησαν; Γιατί άραγε δεν τολμούν να πουν ότι το διάστημα εκείνο, αντί της κάλυψης των κενών της τάξης του 10% που υπήρχε σε ειδικευμένα στελέχη, αυξήθηκε κατά 30-40% το προσωπικό με ανειδίκευτους ή διοικητικούς, εκτινάσσοντας το κόστος και διατηρώντας παρόλα αυτά σημαντικά οργανικά κενά;

Μα θα μου πείτε, τι να κάνουν; Να τα βάλουν με τους συναδέλφους τους; Τους άνευ χαρτοφυλακίου που στοιβάζονται σε γραφεία με παράδοξους τίτλους, όταν δεν υπάρχουν χειριστές και τεχνικοί ώστε να πυκνώνουν τα δρομολόγια τις ώρες αιχμής;

Το σωματείο, αν στοιχειωδώς σεβόταν τον εαυτό του και τους συμπολίτες, θα είχε κινηθεί εντελώς διαφορετικά. Πρώτα από όλα δεν θα σταμάταγε ούτε στιγμή τη λειτουργία του Μετρό, αλλά αντίθετα θα επέλεγε άλλους τρόπους διαμαρτυρίας και συνθήματα όπως τα παρακάτω:

Α) «Περάστε ελεύθερα»: ανοίγοντας τις πόρτες του Μετρό στο κοινό, το σωματείο έχει τον κόσμο στο πλευρό του και ταυτόχρονα περνάει το μήνυμα σε όλη την κοινωνία ως προς τα σοβαρά αιτήματα των εργαζομένων. Στέλνει παράλληλα και ένα ισχυρό μήνυμα στο Υπουργείο των Οικονομικών.

Β) «Ενιαίο και δίκαιο μισθολόγιο για όλους»: Το σωματείο θα έπρεπε να ζητά από μόνο του την ένταξή του στο ενιαίο μισθολόγιο από αλληλεγγύη στους συναδέλφους του σε άλλους κρατικούς φορείς. Παράλληλα, όμως, θα όφειλε να συστρατευτεί μαζί τους ζητώντας ένα δίκαιο και λογικό ενιαίο μισθολόγιο, όχι της ισοπέδωσης και της απόλυτης πτωχοποίησης, αλλά της επιβράβευσης των πλέον εργατικών και ικανών και της κατάργησης άχρηστων φορέων και θέσεων που οι υπόλοιποι πληρώνουμε. Σαφέστατα θα έπρεπε να είναι αναφανδόν υπέρ της απομάκρυνσης των διορισμένων με πολιτικά κριτήρια υπεράριθμων και αχρείαστων διοικητικών προστατεύοντας τη δημόσια συγκοινωνία και τα δικαιώματα τόσο των εργαζομένων όσο και των φορολογούμενων πολιτών.

Γ) «Διαφημιστείτε ελεύθερα»: οι διαφημιστικοί χώροι του Μετρό ξαφνικά αντί για εμπορικές καταχωρήσεις θα μπορούσαν να έχουν γεμίσει έξυπνες αφίσες με δίκαια αιτήματα των πραγματικών εργαζόμενων και παράλληλα να φιλοξενούν ανάλογα αιτήματα άλλων σωματείων εργαζομένων με εξίσου δίκαια αιτήματα, στο πλαίσιο αιτήματος για ένα δίκαιο ενιαίο μισθολόγιο.

Περνώντας στην κυβέρνηση, θα έπρεπε ύστερα από 8 σχεδόν μήνες να έχει πλέον καταστρώσει και παρουσιάσει ολοκληρωμένη πρόταση η οποία να δημιουργεί βάσιμη αισιοδοξία για βελτίωση της κατάστασης. Θα έπρεπε επιπλέον ήδη να έχει ξεκινήσει με τις πιο θεμελιώδεις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, ώστε να πνέει πλέον αναπτυξιακός αέρας στην χώρα μας κι όχι ο αέρας της ψευδεπίγραφης προσμονής για τραπεζική ρευστότητα χωρίς ουσία.

Σε κάθε περίπτωση, θα έπρεπε να αντιμετωπίσει την κρίση στο Μετρό στο πλαίσιο της νομιμότητας. Είχε τη χρυσή ευκαιρία στη βάση της παράνομης απεργίας των εργαζομένων να απολύσει με συνοπτικές διαδικασίες όλους τους πλεονάζοντες, αργόμισθους, ανίκανους και επίορκους, ελευθερώνοντας τον οργανισμό και το δημόσιο ταμείο από περιττά βάρη. Μπορούσε επιπλέον να ανακόψει την παράνομη απεργία με ασφαλιστικά μέτρα για αποζημίωση των πολιτών και του οργανισμού από τη ζημιά που η παράνομη απεργία προκαλούσε. Θα έπρεπε επιπλέον ήδη να είχε κινηθεί στην ανεξαρτητοποίηση της διαχείρισης του Μετρό από το κράτος. Τα κράτη οφείλουν να παρέχουν δημόσια δίκτυα προς χρήση από ιδιώτες διαχειριστές υπό διαφανείς και δίκαιους όρους, για την παροχή υπηρεσιών κοινού οφέλους. Σε καμία περίπτωση δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού η κυβέρνηση, διατηρώντας νησίδες για πολιτική διαφθορά, διορισμούς και εξυπηρετήσεις.

Όμως, όπως είναι φανερό, πώς ακριβώς να τα κάνει όλα αυτά; Πώς άραγε θα μπορούσε η κυβέρνηση να έρθει σε ρήξη με το ίδιο της το παρελθόν; Πώς ακριβώς περιμένουμε οι άνθρωποι που έριξαν το καράβι στα βράχια ξαφνικά να αποκτήσουν ηθικό υπόβαθρο και κοινή λογική ξεχνώντας το στρατό των δικών τους παιδιών; Το αίμα νερό δεν γίνεται.

Πρώτη δημοσίευση: athensvoice.gr

Γεφυρώνοντας το χάσμα μεταξύ του «εγώ» και του «εμείς»

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

Το επίπεδο ευτυχίας ενός ανθρώπου ποτέ δεν είναι ασύνδετο με το μέσο επίπεδο ευτυχίας της ευρύτερης κοινότητας στην οποία ανήκει. Όσο κι αν ο ατομισμός και η εγωπάθεια ήταν και παραμένουν κυρίαρχα προβλήματα στη λειτουργία της κοινωνίας, οι συμπεριφορές που επικεντρώνονται στην προσωπική ανέλιξη εις βάρος του κοινωνικού συνόλου τελικά δεν αναβαθμίζουν ουσιαστικά το επίπεδο ευτυχίας ενός ανθρώπου. Μπορεί ένας άνθρωπος πρόσκαιρα να νομίζει ότι θα βρει με αυτό τον τρόπο το δρόμο του προς την ολοκλήρωση, αλλά αργά ή γρήγορα συνειδητοποιεί το μάταιο του ατομισμού, ή πεθαίνει ακόμα αναζητώντας ...

Όλες οι κοινωνίες θέτουν ρητούς και άρρητους κανόνες προκειμένου να γεφυρώνουν το χάσμα μεταξύ του «εγώ» και του «εμείς». Οι κανόνες αυτοί είναι αναγκαίοι γιατί λίγοι άνθρωποι και μετά από κάποιο επίπεδο ωρίμανσης φθάνουν σε επαρκές επίπεδο αυτογνωσίας και συνείδησης ώστε να μπορούν να ενσωματώνουν στην καθημερινότητά τους το κυνήγι της προσωπικής τους ευτυχίας μέσα από την συλλογική ανάταση. Ως εκ τούτου χρειαζόμαστε πιο άμεσα ερεθίσματα, τα οποία να οδηγούν τις συμπεριφορές μας προς το κοινό όφελος.

Για το σκοπό αυτό, εδώ και χιλιάδες χρόνια, οι οργανωμένες κοινωνίες έχουν υιοθετήσει δυο απλούστατους μηχανισμούς: την επιβράβευση των συμπεριφορών που αξίζουν τη μίμηση και συμβάλλουν στη ευρύτερη αναβάθμιση και την αποθάρρυνση των ενεργειών και πρακτικών που προσβάλλουν τους υπόλοιπους, μειώνουν την ευτυχία του συνόλου και λειτουργούν ως αρνητικά πρότυπα. Έτσι λειτουργούν οικογένειες, σχολεία, επιχειρήσεις, κράτη κλπ. Σε αυτό το μηχανισμό επιστρατεύεται το χρήμα, η δικαιοσύνη και μια σειρά από άλλους οργανωμένους και άτυπους θεσμούς αλλά και διαδεδομένες πρακτικές. Ασφαλώς οι περισσότερες δομές αυτού του είδους είναι ατελείς, ωστόσο δίνουν μια κατεύθυνση στην κοινωνία και οδηγούν την πλειονότητα των ανθρώπων σε πρακτικές προς το συλλογικό συμφέρον.

Τα παραπάνω ίσως φαντάζουν για εμάς τους έλληνες ... ουτοπικά. Κι όμως αυτές οι έννοιες μελετήθηκαν πρώτη φορά συστηματικά σε αυτή τη γωνιά της γης. Όμως κατά τις τελευταίες δεκαετίες η κοινωνία μας υπέστη μεγάλες ανατροπές στα πρότυπα, τις αξίες και τα ιδανικά της. Υπήρξε πλήρης αναστροφή των συμπεριφορών που ανταμείβονται και αυτών που τιμωρούνται εντός ή εκτός εισαγωγικών. Κάπως έτσι φθάσαμε η επιχειρηματικότητα να ταυτίζεται με τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Κάπως έτσι δημιουργήθηκαν τα νέα «πρότυπα» του μάγκα Ελληνάρα .

Αυτή είναι και η πραγματική αιτία της κρίσης που τα τελευταία χρόνια με δραματικό τρόπο ζούμε. Αυτή είναι η πηγή της δυστυχίας που βιώνουμε. Η πρόκληση που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε είναι η επαναφορά των αρχέγονων μηχανισμών επιβράβευσης και αποθάρρυνσης συμπεριφορών με γνώμονα τη συλλογική ευτυχία. Η ροή του χρήματος και γενικότερα το οικονομικό σκέλος της υπόθεσης είναι μόνο μια από τις χορδές του συστήματος που πρέπει επιτέλους να χορδίσουμε. Ας το πράξουμε επιτέλους γνωρίζοντας ότι η «χορδίζω» δεν σημαίνει απαραίτητα τεντώνω μέχρις εσχάτων. Οι χορδές ενίοτε σπουν ... Και ας μην ξεχνούμε ότι κανένα μουσικό όργανο δεν αποδίδει αρμονικό ήχο αν χορδίσουμε μόνο μια από τις χορδές του.

Πρώτη δημοσίευση: athensvoice.gr

Οι λίστες και οι … ληστές

Γράφτηκε από τον/την Σεραφειμ Κοτρώτσος on . Posted in Athens voice

Η χάρη μας πλέον ξεπέρασε τα σύνορα. Ο ξένος τύπος έχει πλέον αρχίσει ανοιχτά να ασχολείται με τις περίπου 2.000 οικογένειες που μέσα από έναν φανερό και αφανή έλεγχο σε πολιτικά κόμματα, ΜΜΕ και τράπεζες στην Ελλάδα ορίζουν τι, πότε, ποιος και πάνω από όλα πόσα! Αρχίζουν δηλαδή τα ξένα μέσα να υποκαθιστούν τα ντόπια, αγγίζοντας θέματα που τα τελευταία έχουν σοβαρούς λόγους να μην αγγίζουν στο βαθμό που θα όφειλαν.

Όλα αυτά βέβαια στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ είναι ... παλιά «νέα». Τα γνωρίζουμε πολύ καλά. Τα έχουμε ζήσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, οι περισσότεροι ως θύματα, λίγοι ως θύτες και αρκετοί ως έμμεσοι ή άμεσοι συνεργοί των θητών. Παρόλα αυτά δείχνουμε με ένα περίεργο τρόπο να τα έχουμε αφήσει πίσω μας λες και δεν αποτελούν πια πρόβλημα και καταπίνουμε αμάσητο το δόλωμα της άκρατης λιστολογίας των τελευταίων εβδομάδων.

Ευθύνες για τον Παπακωνσταντίνου: αυτό είναι προφανές. Είτε έκανε ή δεν έκανε την αλλοίωση, φόρους από το μαύρο χρήμα δεν είχε διάθεση να εισπράξει. Ευθύνες για τον Βενιζέλο: το ίδιο προφανές. Αποδείχθηκε το ίδιο αποτελεσματικός στο καταχώνιασμα των στοιχείων και την μη ενόχληση των wise guys της ελληνικής επικράτειας. Φυσικά δεν μας έκανε εντύπωση αυτό. Τα δημοσιεύματα για τις κατά καιρούς φωτογραφικές αποφάσεις και διατάξεις του προϋπήρχαν. Ευθύνες για τον ΓΑΠ: αυτό και αν είναι προφανές. Λέτε ο πολιτικός προϊστάμενος να μην είχε ιδέα; Κατά δήλωση των άλλων δυο της παρέας είχε ενημερωθεί.

Όμως η πολιτική κολοκυθιά καλά κρατεί. Η ΝΔ και η ΔΗΜΑΡ δεν θέλει στο κάδρο τον Βενιζέλο γιατί είναι πολιτικός εταίρος στη μάχη εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ ... Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει στο κάδρο των ευθυνών το ΓΑΠ γιατί το όνομα Παπανδρέου λέει κάτι ακόμα σε μεγάλο τμήμα της νεόκοπης εκλογικής και πολιτικής τους πελατείας. Και βέβαια κανείς τους δεν μιλά για τις ευθύνες του Σαμαρά και του Στουρνάρα, αλλά και των προηγούμενων Πρωθυπουργών και Υπουργών οικονομικών.

Μα έχουν αυτοί ανάλογες ευθύνες; Οι μεν ασκούν εξουσία μόλις 6-7 μήνες τώρα. Οι δε, είχαν καμία εμπλοκή με λίστες;
Έχουν. Ο λόγος είναι πολύ απλός: το ελληνικό κράτος δεν είχε και δεν έχει καμία ανάγκη μιας λίστας σαν αυτή της Λαγκάρντ για να εντοπίσει συλλάβει και συντρίψει τη φοροδιαφυγή. Το μαύρο χρήμα δεν κρύβεται κάτω από στρώματα και μέσα σε σεντούκια. Ως επί το πλείστον περνάει από το τραπεζικό σύστημα ή τοποθετείται σε κινητές και ακίνητες αξίες. Έχει συνεπώς το κράτος στα χέρια του πολύ ισχυρά όπλα εντοπισμού του όπως:

Α) Τη «λίστα» της ΤτΕ: στο αρχείο της υπάρχουν αναλυτικά όλα τα εμβάσματα από και προς το εξωτερικό με πλήρη στοιχεία. Τα περισσότερα χρήματα διαφεύγουν στο εξωτερικό μέσω εμβασμάτων κι όχι σε ταξιδιωτικούς σάκους.

Β) Τη «λίστα» των εν Ελλάδι καταθέσεων: οι κυβερνήσεις από το 1974 και έπειτα δεν έκαναν το αυτονόητο: να δημιουργήσουν το πλαίσιο αλλά και να αξιοποιήσουν τα στοιχεία των καταθέσεων και ντόπιων συναλλαγών. Θα μπορούσαν χωρίς φαμφάρες και δημοσιότητα να εντοπίζουν τις περίεργες ροές του χρήματος αλλά και τις αδικαιολόγητες συσσωρεύσεις αυτού και να καλούν ήσυχα και όμορφα τους υπεύθυνους για καταβολή του 50% ως φόρο ή την άμεση δημοσιοποίηση του θέματος, τη δέσμευση των λογαριασμών και δικαστική διεκδίκηση της δήμευσης του συνόλου τους. Στο όνομα των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων γίνεται μια ακόμα συγκάλυψη.

Γ) Τη «λίστα» των εν Ελλάδι αγοροπωλησιών ακινήτων: υποτίθεται ότι έχουμε κτηματολόγιο. Έχουμε / δεν έχουμε, κάθε αγοραπωλησία περνάει από την εφορία για την πληρωμή του ανάλογου φόρου πριν πάει στο συμβολαιογραφείο για να γίνει η μεταβίβαση. Ως εκ τούτου το κράτος γνωρίζει ποιος αγοράζει και τι, άρα έχει τις δικές του «λίστες» για να εντοπίζει ποιες αγορές δεν δικαιολογούνται.

Δ) Τη «λίστα» των εν Ελλάδι καταβολών για δάνεια: οι τράπεζες στην εποχή της άκρατης ρευστότητας έδιναν δάνεια αναγνωρίζοντας και τα μη νόμιμα εισοδήματα. Η ΤτΕ θα μπορούσε βέβαια να έχει ελέγξει αυτές τις πρακτικές αλλά δεν το έκρινε σκόπιμο στο όνομα της ... ανάπτυξης. Οι κυβερνήσεις όμως; Όταν ένας δηλώνει Χ εισόδημα και καταβάλει για πληρωμές δόσεων δανείων και καρτών 2Χ ή περισσότερα δεν θεωρεί ότι χρήζει ελέγχου; Και φυσικά δεν μιλάμε για αυτόν που αντλεί τα χρήματα από καταθέσεις του ή δάνεια / δωρεές φίλων και συγγενών. Όταν η αγοραπωλησία ακινήτου γίνεται σε Χ φανερό τίμημα και το αντίστοιχο δάνεια είναι 2Χ; Ούτε τότε εντοπίζουμε κάτι μεμπτό;

Ε) Τις «λίστες» από τα ξένα κτηματολόγια: πολλοί συμπατριώτες μας επιδίδονται και στο σπορ της αγοράς ακινήτων στο εξωτερικό. Λέγεται ότι από το 2009 και εντεύθεν έχουμε την πρωτοκαθεδρία στην αγορά ακριβών ακινήτων στο Λονδίνο και τα περίχωρά του. Τα ακίνητα που αγοράζουν οι συμπολίτες μας βρίσκονται κυρίως στη δυτική Ευρώπη και την Αμερική. Δεν επιδεικνύουμε το ίδιο ενδιαφέρον για ... Αφρική και λοιπό τρίτο κόσμο. Για καλή μας τύχη ο Δυτικός κόσμος διαθέτει κτηματολόγιο εδώ και μερικούς αιώνες. Ποια ελληνική κυβέρνηση ζήτησε στοιχεία από ομόλογή της του εξωτερικού για νέες αγορές ακινήτων στην επικράτειά της από Έλληνες πολίτες;
Σταματώ εδώ την περιγραφή των όπλων καταστολής γιατί διαισθάνομαι ότι αρχίζω να γίνομαι κουραστικός. Περνώ αμέσως στην πρόληψη της φοροδιαφυγής.

Είναι προφανές ότι όσο το ελληνικό κράτος επιδεικνύει το ένστικτο του αρπακτικού φορολογώντας ότι κινείται και αναπνέει ενισχύει το κίνητρο φοροδιαφυγής για τους πολίτες του, όχι μόνο από διάθεση πλουτισμού αλλά εσχάτως και από ανάγκη επιβίωσης. Είναι δεδομένο λοιπόν ότι της καταστολής πρέπει να προηγηθεί ένα σταθερό και δίκαιο φορολογικό σύστημα ώστε να πάψει να βλέπει εχθρικά την εφορία ακόμα και ο πλέον φιλήσυχος και έντιμος πολίτης.

Είναι επίσης προφανές ότι η φοροεπιδρομή που ενορχηστρώνεται για το 2013 και έχει ήδη κάνει την εμφάνισή της με τα πρώτα σημειώματα για φόρο ακίνητης περιουσίας του ... 2010 είναι περίπου αδύνατο να έχει θετικό αποτέλεσμα, όταν οι αποταμιεύσεις έχουν αρχίσει να στραγγίζουν, οι αποδόσεις των ακίνητων βρίσκονται στο ναδίρ και ο πολίτης βλέπει ένα κράτος να ζητά ολοένα και περισσότερα από τη μεσαία τάξη χωρίς να ακουμπά την ανώτερη και χωρίς να περιορίζει δραστικά τις απίστευτες σπατάλες του. Σημειώνουμε ότι ακόμα και σήμερα δεν έχει καταργηθεί σχεδόν κανένας από τους κρατικούς φορείς «φαντάσματα» που μισθώνουν ακίνητα και μισθοδοτούν αργόμισθα διοικητικά συμβούλια και προσωπικό. Ακόμα και οι κηρυχθέντες σε υποχρεωτικοί αργία επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι που ελέγχονται για υπεξαίρεση ή άλλες απάτες του κοινού ποινικού δικαίου μισθοδοτούνται.

Τέλος η προκλητικά παράδοξη συζήτηση για τις καταργούμενες φοροαπαλλαγές, το όριο του αφορολόγητου και τα τεκμήρια δεν μπορεί να μην επαναφέρει το προφανές ερώτημα: γιατί τόσο περίπλοκα και τόσο στρεβλά; Πόσο δύσκολο είναι στην Ελλάδα να εφαρμόσουμε το απλό σύστημα: έσοδα μείον εν Ελλάδι έξοδα = φορολογητέο εισόδημα;

Και εξηγώ. Αν κάθε είδους δαπάνη που πραγματοποιείται με νόμιμα παραστατικά εντός Ελλάδος αφαιρείται από το εισόδημα, δεν χρειαζόμαστε αφορολόγητο όριο και φοροαπαλλαγές. Δεν χρειαζόμαστε ένα σωρό από ανοησίες και ο πολίτης έχει κάθε λόγο να μην μπαίνει στη συζήτηση του πόσο έχει η ιατρική επίσκεψη με απόδειξη και πόσο χωρίς, πόσο έχει η επισκευή θερμοσίφωνα με απόδειξη και πόσο χωρίς κ.ο.κ. Αν έχεις μεγάλο εισόδημα και το ξοδέψεις όλο στην Ελλάδα με νόμιμα παραστατικά, δεν χρειάζεται να πληρώσεις φόρο. Κανέναν. Έχεις δημιουργήσει επαρκέστατη φορολογητέα ύλη από τις συναλλαγές σου. Αν ξοδεύεις το μισό σου εισόδημα στην Ελλάδα και αποταμιεύεις το υπόλοιπο ή δαπανάς μέρος του εκτός Ελλάδος, προφανώς καλείσαι να πληρώσεις φόρο για τη διαφορά. Από το πρώτο ευρώ της διαφοράς. Με απλό και ξεκάθαρο τρόπο. Έναν το πολύ δυο συντελεστές και τελειώσαμε. Αν σου «αρέσει» να ξοδεύεις το εισόδημά σου στη μαύρη οικονομία, τότε δυστυχώς πληρώνεις φόρο για όλο αυτό. Και μάλιστα υψηλό φόρο αν προκύπτει μεγάλο ποσό, για να καλύψεις την απώλεια φορολογικών εσόδων και από αυτούς που λαμβάνουν τα χρήματά σου μαύρα. Αν προτιμάς τις νόμιμες συναλλαγές, είσαι ο άνθρωπός μας. Παράγεις ΦΠΑ, φόρο εισοδήματος τρίτων και θέσεις εργασίας. Δεν είναι απλό; Δεν δημιουργεί αυτόματα φορολογική συνείδηση; Δεν είναι αρκετό για να μας περιορίσει δραστικά τη μαύρη οικονομία σε επίπεδο που δεν θα μας ενδιαφέρει φορολογικά;

Με όλα αυτά πιστεύω ότι δεν είναι οι λίστες το πρόβλημά μας. Είναι οι ληστές που προστατεύονται από τους Υπουργούς Οικονομικών όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου. Μήπως χρειαζόμαστε την άμεση κατάργηση της νομοθεσίας περί παραγραφών για αιρετούς με αναδρομική ισχύ, ώστε να καλέσουμε προς εξέταση τις κυβερνήσεις από το 1974 και μετά; Οι πρωθυπουργοί και οι υπουργοί των οικονομικών τουλάχιστον ελέγχονται για αυταπόδεικτη αδιαφορία προς πάταξη της φοροδιαφυγής, παρά τις μόνιμες περί του αντιθέτου προεκλογικές δεσμεύσεις τους.

Πρώτη δημοσίευση: athensvoice.gr